OVERZICHT

Georganiseerd of chaos?

Hebben jullie overzicht in jullie leven? Plannen jullie alles in of zoveel mogelijk? Hebben jullie inzicht in jullie inkomsten en uitgaven?  Of is het ‘lang leve de lol’, en maakt het niet uit als je aan het eind van je salaris nog een stuk maand over hebt? Is jullie huis(houden) opgeruimd, een georganiseerde chaos, of gewoon een chaos? En hoe voelen jullie je daarbij? Ik ga jullie een kijkje geven in hoe het bij mij is geregeld. En hoe het was!

Financiën

Lang leven de lol

Als tiener was ik het ‘lang leve de lol’type. Ik woonde nog thuis bij mijn moeder, die altijd netjes de rekeningen betaalde. Ik begon toen met het kopen bij postorderbedrijven; geweldig! Je krijgt het gewilde product snel in huis en je hoeft pas later te betalen. Sterker nog; je kan het zelfs in termijnen betalen!

Toen ik op mijzelf woonde ging het lange tijd goed, totdat ik toen mijn dochter 2 was, voor ruim een half jaar in een uitkering belandde. Na twee jaar kwam een psycholoog erachter dat ik vlak na de bevalling een postnatale depressie had, en dat kreeg een nasleep van een aantal jaar omdat het niet behandeld was. In die periode kon ik alleen maar slapen, en was verder tot niet heel veel meer in staat. Dat was ook een periode dat ik mijzelf blij maakte met dingen kopen, terwijl ik heel goed wist dat dit eigenlijk niet kon. Want ik had immers een uitkering, en dat is niet bepaald een vetpot! Je wordt natuurlijk wel even blij van leuke dingen, maar gelukkig? Nee natuurlijk niet. Op een gegeven moment kreeg ik maar de helft van mijn uitkering. PANIEK! Volgens de uitkeringsinstantie had ik de eerste maanden teveel gekregen en dat werd ineens verrekend… Nu kwam ik echt in de problemen; ik kon mijn huur en het energiebedrijf niet meer betalen. Gelukkig heeft mijn moeder mij in die tijd financieel bijgestaan.

Vechtersmentaliteit

Vanaf die periode begon mijn vechtersmentaliteit naar boven te komen. Dit wilde ik niet meer; afhankelijk zijn van een instantie. Ik moest iets doen om uit deze situatie te komen, dat moest want ik had een kind! In die tijd kreeg je voor twee jaar een beurs van DUO als je een lerarenopleiding ging doen. Nu wilde ik graag met kinderen werken, en laten we eerlijk zijn; als mijn dochter naar de basisschool zou gaan had ik ook tegelijkertijd met haar vakantie. Ik moest iets doen wat bij mijn situatie (alleenstaande moeder) paste. Dus zo ben ik gestart met de PABO en ging ik part-time werken. Ik was eigenlijk nog niet beter, maar ik weigerde om in die situatie te blijven. Ook begon ik toen bewuster met mijn geld om te gaan; eerst alle rekeningen betalen en de boodschappen, en als er nog wat over bleef nog iets leuks kopen.

Echt het roer om

Ruim 6 jaar geleden ben ik echt goed in mijn financiën gedoken. Ik was inmiddels verhuisd naar mijn tweede koopwoning. Door die hypotheekadviseur kwam ik erachter dat ik bij mijn eerste koopwoning een hypotheek had met aandelen.. WAT?! Ik raakte helemaal in paniek! Daarbij heb ik zoveel geluk gehad; de aandelen stonden toen ik die hypotheek over sloot naar mijn huidige spaarhypotheek goed, dus ik kreeg toen geld. Een aantal jaar daarna kreeg ik een brief van dat bedrijf; daarin stond dat het bedrijf failliet was gegaan! Enigszins weer in paniek belde ik op; ik vond het vreemd om een brief van hen te krijgen, want ik had immers toch niets meer met dit bedrijf te maken?  De medewerkster vertelde dat iedereen hierover werd geïnformeerd, ook de mensen die daar geen hypotheek meer hadden, maar ook dat ik heel erg geluk heb gehad. POEH! Wat was ik blij dat ik daar op tijd weg was! Dit heeft mij ook aan het denken gezet; de eerste hypotheekadviseur was een gehaaide man, en ik had (nog steeds) niet veel verstand van hypotheeksoorten en verzekeringen. Heb mij in die tijd veel dingen aan laten praten, zonder dingen zelf te checken en na te lezen. Heel dom! Na dat bewuste telefoongesprek maakte ik een afspraak bij mijn huidige bank, die ook mijn hypotheekverstrekker is. Een medewerkster heeft samen met mij gekeken naar mijn verzekeringen; ik bleek dubbele verzekeringen te hebben! Die medewerkster heeft verzekeringen opgezegd en een overzicht voor mij gemaakt.

Toen ben ik ook gestart met het invullen van een kasboek; iedere maand. Dat doe ik nu niet meer iedere maand; maar ik check wel iedere maand mijn inkomsten en uitgaven via mijn bankapp. Ook kijk ik twee keer per jaar weer eens heel goed naar mijn uitgaven. Zijn er dingen die minder of anders kunnen? Hierop onderneem ik direct de actie die daarvoor nodig is. Dat duiken in mijn financiën 6 jaar geleden, heeft mij heel veel rust gegeven. Dat is wat overzicht hebben met mij doet!

Huishouden

Opgeruimd en schoon

Tja… dat is wel een ander verhaal… Mijn huis is wel altijd opgeruimd. Mijn puber wordt er soms gek van; want ik wil alles op een vaste plek hebben. De stijl van mijn puber is anders; “Ik laat wat ik gebruikt heb achter op de plaats waar ik het heb gebruikt.” En dat resulteert erin dat zij een “spoor” achter laat. Zucht! En ik word onrustig van losse dingen op tafels, of teveel dingen op tafels en vensterbanken. Dus dat moet zo leeg mogelijk zijn, dan is het ook wat leger in mijn hoofd. Schoon is het ook altijd in mijn huis, je zal wel eens een verdwaald stofwolkje kunnen zien, maar iedere week gaat de stofzuiger/ de mop door mijn huis. Ook de afwas wordt iedere dag netjes gedaan, dus ik start de dag altijd met een schoon en leeg aanrecht en gootsteen!

Laundry; The never ending story

De was… dat gaat de ene keer beter dan de andere keer. Het is afhankelijk van mijn energielevel, maar ook zeer afhankelijk van wat er nog in de kledingkasten is… Zolang daar nog genoeg ligt en hangt… Iedere keer bedenk ik weer een andere planning om de was goed bij te houden, maar dat hou ik maar korte tijd vol. Waardoor? Moe, geen zin, geen tijd, enz… Puber en ik sporten een paar keer in de week en dan is de wasmand binnen een mum van tijd vol. En dan zijn wij maar met zijn tweeën! Hoe doen gezinnen dat met twee, drie kinderen? Ik zou GEK(ker) worden! Dus een planning voor de was, sneuvelt iedere keer. Die planning die laat ik maar even voor wat het is, puber en ik hebben altijd schone kleding aan en dat is het belangrijkste.

 

screenshot_20160927-202634

Boodschappen

Dat is nog wel een dingetje waar ik echt iets aan moet doen. Ik maak geen boodschappenlijstje.. Dus ik vergeet regelmatig dingen. En zoals een aantal van jullie weten; ga ik vaak ook hongerig boodschappen halen wat maakt dat ik met heel veel rotzooi thuis kom. Lekkere rotzooi dat wel, maar goed is het niet. Verre van dat! Hier moet ik wel echt iets aan gaan doen. Afgelopen week heb ik mijn vetpercentage laten meten, en dat is veel te hoog… 39%. Woehaaaa!! Kortsluiting in mijn hoofd! Nu ik wat rustiger hierover ben, weet ik dat deze; het plannen van de boodschappen een zeer belangrijke is in deze. Dus hier ga ik de komende periode aan werken. Zelf wil ik 1 keer per week boodschappen doen. Maar ik merk dat ik soms helemaal geen trek heb in de dingen die ik op dat moment in huis heb… Hebben jullie nog tips voor mij? Hoe doen jullie dat? Ik ben heel erg benieuwd! Laat het mij weten! Bovenstaande tip is sowieso een goede voor mij…

 

 

 

DRUKKE WEKEN

Druk druk druk!!

Toen ik vorige week maandag (2 weken terug), terug kwam van zwemmen met dochter, en ik mij verbaasde dat het al bijna donker was om 20.30 uur, had ik nog geen idee dat ik het die komende twee weken zo druk zou krijgen.

Het is momenteel erg druk op het werk, in die 2 weken werkte ik ongeveer 50 uur p/week! Daarnaast ging ik in die weken uiteraard gewoon lekker door met sporten, en had ik ook nog eens een ouderavond en de Leontien Ladiesrun (verderop daarover meer). Waarom ik zoveel had gewerkt? Ik ben een perfectionist, als jullie dat nog niet in de gaten hadden. Verstandelijk weet ik dat werk nooit af is, maar wil alles wel zo goed mogelijk doen. Dat is lastig voor mijzelf, maar ook voor een ander, want ik eis het ook van anderen namelijk. En dat maakt dat ik niet altijd een leuke collega ben! Maar ik ben mij er nu van bewust, en werk hieraan; met vallen en opstaan uiteraard.

Ondanks dat ik het zo druk had, voelde ik wel een innerlijke rust. Ik was zelfs in staat om op bepaalde momenten even rustig te lezen. Sinds mijn burn-out is dat  mijn graadmeter; zodra ik niet meer de rust heb om te lezen, of erger nog; niet in staat ben om reclameblaadjes door te bladeren weet ik dat ik weer even de handrem erop moet zetten. Tijdens, en na mijn burn-out heb ik geleerd om dingen anders aan te pakken. Verstandelijk weet ik dat ik dingen anders moet doen; zoals o.a. minder perfectionistisch zijn. Maar “de aard van het beestje” verander je niet zomaar eventjes! Vandaar die graadmeter; het lezen. En wat ik voorheen niet deed, doe ik nu wel; rustiger aan als ik het te druk heb. Rustmomenten inlassen, keuzes maken. Een ander keer zal ik een stuk schrijven over mijn burn-out.

Beslissende run

De Leontien Ladiesrun was voor mij een beslissende run. De weken/maanden ervoor gingen mijn runs helemaal niet lekker. Toen ik net startte met hardlopen, aan het begin van het jaar, vond ik mijn hardloopschema geweldig! Iedere dag en de hele dag was ik ermee bezig. Ook op de dagen dat er geen run gepland stond, verheugde ik mij al op de dag dat ik weer moest gaan lopen! Nu begon ik steeds meer een hekel te krijgen aan mijn hardloopschema. Zag op tegen de tijd die ik “moest” gaan lopen van het schema, en ik baalde dat ik steeds langzamer leek te worden. Om maar niet te zwijgen over de blessures die ik opliep, en die nog steeds niet over zijn. Heb zelfs een runevent ervoor moeten afzeggen. Enne.. het warme (lees: hete) weer werkte voor mij ook niet echt mee. Het is mij overduidelijk geworden dat ik geen “warm weer loper” ben!

En weg was “ineens” de motivatie! Ik begon de trainingen van mijn hardloopschema op te schuiven. En ik bleef schuiven… Op een moment besefte ik; ik wil niet meer hardlopen. Was dat wel echt zo? Want iedere keer wanneer ik runners zag lopen, was er toch nog een heel klein stemmetje die dacht: “dat wil ik weer en wat was het heerlijk”. Toch kon ik mij er niet meer toe zetten. Toen kwam ineens de Leontien Ladiesrun dichterbij. Tot het allerlaatste moment, zelfs die ochtend nog, heb ik getwijfeld of ik wel mee zou doen. Maar ik moest meedoen; dit was de kans om te kijken of ik het hardlopen nog wel leuk vond.

Die bewuste ochtend was ik nerveus, maar in zekere zin ook best rustig. Bij aankomst zag ik een zeer gezellig ingericht plein met allerlei kraampjes. Tot mijn verbazing moest ik achter een gigantische rij aansluiten om mijn startnummer op te halen. Dit ging anders bij de paar runs die ik hiervoor had gedaan, maar het ging gelukkig snel. Mijn moeder hielp mij met het opdoen van mijn startnummer; toen begon de spanning weer wat te stijgen, maar ook de twijfels namen toe. “Ben je gek geworden? Je hebt al weken niet gelopen, en dan ga je nu ook nog eens 10 kilometer hardlopen!” Ik werd pas weer wat kalmer, toen ik mijzelf ervan overtuigde dat ik best 10 kilometer kan hardlopen, en dat ik mij niet moest focussen op de tijd, maar op het helemaal uitlopen ervan.

Klaar voor de start?

Toen was het tijd om naar het startvak te gaan. Een beetje onwennig ging ik tussen de andere deelnemers staan. Voor de zekerheid vroeg ik of ik wel goed stond. De deelneemster (en haar vriendin) aan wie ik het vroeg, begon zo lekker gezellig te kletsen dat de spanning als sneeuw voor de zon verdween.. Het startschot klonk! Ik begon rustig te lopen, ondertussen worstelend met mijn looptijden app om die aan te krijgen. Heb dit een kilometer volgehouden, toen stopte ik. Er gebeurde ook wat anders. Terwijl ik aan het worstelen was met die app, liepen de tranen over mijn wangen.. Wat was dit nu?? De sfeer, de deelnemers, de mensen die aan het kijken waren. In een woord: GEWELDIG! Onderweg af en toe gesproken met een andere deelnemer, en soms moedigde ik anderen aan die aan het lopen waren. De laatste twee kilometer heb ik samen met twee deelnemers die vriendinnen zijn gelopen; we sleepten elkaar met humor er doorheen want we liepen in de volle zon en dat was erg zwaar het laatste stuk. Vlak bij de finish riepen puber en oma mij: “YEAH WAT GOED! JE KAN HET! ZET NOG EVEN DOOR!” Eenmaal over de finish zag ik puber en mijn moeder al snel; en weer liepen de tranen over mijn wangen. Ik moest even zitten en bijkomen van de emoties waardoor ik werd overvallen, niet eens van vermoeidheid!

 

Mooi

Terwijl ik nog aan het bijkomen was, zag ik een deelneemster die ik even had gesproken onderweg. Zij had pijn in haar rug en besloot even een stuk te lopen. Ik zei dat ik het knap vond dat zij hem helemaal had uitgelopen en vroeg hoe het met haar rug ging. Zij gaf aan blij te zijn met de aanmoediging en gaf aan dat het goed ging. Ook vertelde zij hoe lang zij al hard liep en dat zij ook mee zou gaan doen met de Dam tot Damloop. Nadat ik was bijgekomen en terug liep naar het gezellige ingerichte plein, kwam ik de twee vriendinnen weer tegen. Zij vertelden mij hun verhaal; precies 10 jaar geleden hebben zij elkaar leren kennen in een kliniek. Allebei toen kampend met een zeer ernstige eetstoornis. Deze run liepen zij om te vieren dat zij er allebei nog zijn, en dat zij in staat zijn om zoiets fysiek nu aan te kunnen. Nadat ik mijn diepe respect hiervoor had uitgesproken naar hen, volgden wij ieder onze eigen weg.

Wat een bijzondere ervaring was dit. En wat een mooie krachtige mensen ben ik tegengekomen. Nu weet ik het zeker; ik blijf hardlopen! Wel minder fanatiek zodat ik er plezier in blijf houden. Dat wordt wel een dingetje (lees: DING), want ik ben bloedfanatiek!

Hoe ik dat voor elkaar ga krijgen? Dat weet ik nog niet. Maar ik hou jullie op de hoogte!

 

 

 

 

 

 

 

Mijn allereerste blog!

Starten met blog

Nou ja.. niet mijn allereerste; twee jaar geleden heb ik eens een poging gedaan. En dat is bij een poging gebleven.

Maar het afgelopen jaar denk ik er steeds meer over na. Ook kreeg/krijg ik via Instragam en mijn nabije omgeving vaak te horen; “Jij schrijft zo leuk! Waarom schrijf je geen blog?” Tja.. waarom niet? Omdat ik het eng vind, schrijf ik wel zo leuk als die mensen dat zeggen? Ik kan niet ontkennen dat ik het erg leuk vind om te schrijven, en daar reacties op te krijgen. Dus heb vandaag de “stoute schoenen” aangetrokken en met lichte zenuwen schrijf ik vandaag (weer) mijn allereerste blog!

Wie ben ik?

Een moeder van een bijzondere puberdochter, waarvan ik de gebruiksaanwijzing heel vaak kwijt ben. Ruim 9 jaar werkzaam is in het cluster-4 onderwijs (het vroegere ZMOK), op een praktijklocatie voor 12 t/m 18-jarigen. Daar ben ik docent waar ik de algemene vakken geef, zoals: Nederlands, Rekenen en Engels. Daarnaast coach ik andere docenten op deze locatie. Het is een erg intensieve en drukke baan, maar heb er ontzettend veel plezier in.

Twee jaar geleden heb ik een heftige burn-out gehad. In deze zware periode heb ik veel geleerd en ontdekt. Jaren geleden ben ik gediagnosticeerd met een chronische depressie. Twee jaar geleden kwamen daar nog twee diagnoses bij: PTSS en Angststoornis. Na een periode van zeer intensieve therapie, heb ik besloten om dingen anders aan te pakken. Dat besluit was erg goed en leuk; maar de praktijk is anders!

Begin 2015 ben ik gestart met bootcamp; heerlijk in de buitenlucht. Een half jaar daarna ben ik daarnaast gestart met crossfit. Begin dit jaar, ben ik ook nog gestart met hardlopen en kort daarna met yoga.

Nog een aantal woorden die mij omschrijven: lachebek, doorzetter, hart op de tong (dat vindt niet iedereen altijd leuk heb ik gemerkt…), spontaan, kattig. Ook hou ik ervan om naar de hammam te gaan, mijn nagels te laten doen, uit eten te gaan, uit gaan in zijn algemeenheid, maar dat doe ik veel te weinig. Omdat ik dit nu hier heb getypt is dit een goede stok achter de deur om dit vaker te doen!

Wat kun je hier verwachten?

Je zult hier wekelijks dingen lezen over mijn dagelijkse drukke leven dat niet altijd perfect is. Dat probeer ik met humor te bekijken en te benaderen.

Ik hoop dat je er veel leesplezier aan zult beleven!

Oh ja.. ook niet onbelangrijk.. Ik begrijp nog niet heel erg veel van WordPress (lees: bijna niets), dus heb geduld met mij alstublieft.