Energie!

“Ik heb energie voor 2!” zul je mij nooit horen zeggen. Er wordt gezegd “zeg nooit nooit”, maar in dit geval ben ik er behoorlijk zeker van dat ik dit voorlopig niet ga zeggen. Door mijn burn-out heb ik roofbouw op mijn lichaam gepleegd, dat is geen mysterie of geheim. Alleen heb ik iets ernstig onderschat; het herstel hiervan. Als je verschillende onderzoeken erop naslaat, lees je dat je nooit meer op het oude niveau komt. Dat heeft mij een ontzettende lange tijd gefrustreerd. En heel eerlijk; af en toe nog steeds! Als iemand tegen mij zegt dat ik rustig aan moet doen, wil ik gillen… Heel erg hard! Maar wat is ‘rustig aan’? Is rustig aan, stil op de bank of op je bed blijven liggen?

Je lichaam heeft na een burn-out rust nodig. Maar wat ik vergat, was dat je geest ook rust nodig heeft. Als je beiden geen rust geeft, blijf je dus moe! Na het eerste 1,5 jaar van mijn burn-out was ik wel een soort van uitgeslapen… Dag en nacht kon ik die eerste periode slapen. Maar op een gegeven moment krijg je wat meer energie, zowel lichamelijk als geestelijk. Je kunt weer wat meer doen op een dag, en je krijgt weer zin in allerlei activiteiten. En daar schuilt bij mij, maar ook bij anderen, het gevaar; ik weet geen maat te houden… Vandaar die burn-out natuurlijk. Dus zodra ik wat energie heb ga ik er als een raket vandoor. Met alle gevolgen van dien; na een paar dagen ben ik dan een aantal dagen kotsmisselijk van vermoeidheid. En dan was ik weer gefrustreerd, want ik kon niet doen wat ik wilde, en voelde mij een loser. Af en toe heb ik dat gevoel nog steeds, maar dat hoort erbij.

Sinds enige tijd volg ik het VIP coachingstraject bij Fitgirls.nl; daarin leer ik onder andere beter voor mijzelf te zorgen en nog bewuster en liever voor mijzelf te zijn. In een coachingsgesprek met Dani Jasarevic, vertelde Dani mij over “de Lepeltjestheorie”. Even kort: Je hebt op een dag 12 lepels te verdelen over de verschillende activiteiten die je die dag doet. Iedere activiteit kost een of meerdere lepels. Die lepels moet je zien als energie. Als je een erg drukke dag hebt, kan het dus zijn dat je 17 lepels hebt gebruikt. Dat betekent dat je de dag erna maar 7 lepels te verdelen hebt! Er ging letterlijk een hele wereld voor mij open! Tip: Google op “lepeltjestheorie” om hier meer over te lezen. Het wordt voornamelijk gebruikt voor/door mensen met hersenletsel, maar ook mensen die een burn-out hebben (gehad) of om een andere reden laag in hun energie zitten, kunnen dit gebruiken!

Natuurlijk gaat dit met vallen en opstaan. Want… hoeveel lepels is bv. het doen van de was? Of stofzuigen? Of je werk? Dat is even puzzelen, maar dat maakt niet uit! Zoals ik al vaker “zeg”; zie het als een spel! Enthousiast als ik was (en ben!) vertelde ik over de lepeltjestheorie aan mijn psychotherapeut. Die vond het ook een goede manier om mijn energie te verdelen, alleen was er een maar.. “Karin? Maar jij gaat dus uit van 12 lepels per dag?” Ik; “Ja!” Psychotherapeut: “WAHAHAHAHAHAHA! Dat dacht ik al! Karin, begin jij maar met 5! Jij hebt hooguit 5 lepels per dag te besteden!” Ik: “Uuuhm…waarom?” Psychotherapeut: “Mensen met GGZ-diagnoses hebben minder energie te besteden dan mensen zonder. En je gebruikt ook nog eens anti-depressiva! Dat moet je echt serieus nemen en niet onderschatten!”

Ok.. Nu kon ik 2 kanten opgaan met mijn gedachten na dit advies. De negatieve kant: WTF?! Dan kan ik helemaal niets meer betekenen voor een ander, terwijl ik dat zo graag wil! Ik kan he-le-maal niets meer! Alleen maar liggen op de bank en veel ijs eten! Tegenwoordig denk ik gelukkig anders; Ok! Dat betekent dat ik mij nog meer moet focussen op wat ik echt belangrijk vind! Ja ja daar komt ie weer; keuzes maken! Al heb ik minder energie dan de “gemiddelde mens”, dat wil niet zeggen dat ik minder van waarde ben. Of dat ik minder te geven heb aan de wereld. Nee! Het betekent voor mij dat ik nu juist nog meer van waarde ben voor mijzelf en voor een ander, omdat ik mij precies richt op wat ik belangrijk vind! En daar heb ik voldoende energie voor!

 

Hoe zit het met jullie energie? Hoe verdelen jullie je energie op een dag? Zijn jullie daar bewust mee bezig? Ik ben erg benieuwd; laat het mij weten!

 

Tot over 2 weken!

 

Liefs, Karin

Hoe ik van mijzelf ben gaan houden

Zo hey! Vorig week heb ik jullie beloofd om vandaag uitgebreid te gaan schrijven over hoe ik van mijzelf ben gaan houden. Nu ik mijn laptop op schoot heb, en er daadwerkelijk aan ga beginnen, merk ik dat ik het ook doodeng vind! Waarom? Ten eerste; ik ben al heel ver in het proces, maar ben er nog niet. En waar is “er”? Ten tweede; ik wil jullie absoluut niet het gevoel geven dat dit proces makkelijk was en is! Maar ik weet ook dat het van jezelf gaan houden ALTIJD mogelijk is! Volgen jullie mij nog? Ik hoop het!

De vorige keer bedacht ik om dit proces in één blog te schrijven. Alleen weet ik nu al dat dit mij niet gaat lukken.. Vooral omdat ik ook met mijzelf heb afgesproken om mijn blogs niet meer al te lang te maken. Ik wil mijn blogs kort en overzichtelijk houden. Omdat dit een proces is wat nog steeds gaande is, en erg leeft onder veel mensen, zal ik steeds op dit onderwerp terug gaan komen; “Hoe kun je van jezelf gaan houden?”. In deze blog, ga ik een deel van mijn reis hierin met jullie delen. Deal?

In mijn vorige blog, gaf ik het voorbeeld van dat zuurstofmasker in het vliegtuig. Weten jullie nog? Als er gevaar is; eerst zelf het zuurstofmasker opzetten, en dan kun je voor anderen zorgen/anderen helpen. Toen ik dit voor het eerst hoorde dacht ik: jaaaa!! Maar heel eerlijk; ik voelde het niet.. Want ik had eerder nog nooit eerst voor mijzelf gezorgd. Laat staan van mijzelf houden. Van kleins af aan wilde ik altijd aardig gevonden worden, en deed ik altijd wat de ander wilde, om “vrienden” te blijven. Ok ok Karin; erg leuk om dit te lezen, maar hoe is dat proces nu in gang gezet? Hoe ben je van jezelf gaan houden?

Het van jezelf houden, en goed voor jezelf zorgen.  Die 2 dingen zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Tijdens mijn burn-out, ben ik ontzettend vaak woedend geweest op mijn lichaam. Want ik vond het verschrikkelijk dat ik niet meer die 60 uur per week kon werken, wat ik deed voor ik instortte. Sterker nog; ik heb de eerste paar maanden bijna niet meer kunnen staan op mijn benen. Zo verzwakt was ik. En koppig als ik ben, deed ik het volgende; vechten tegen de ontzettende vermoeidheid in mijn lichaam.  Je begrijp het al; dit was niet een erg goede methode… Ik werd steeds zieker en zwakker, en kreeg allerlei kwaaltjes. Dit heeft ruim 1,5 jaar geduurd. Toen werd ik het vechten moe, ik kon niet meer. Dus gaf ik mij noodgedwongen over aan mijn lichaam. Dat ging met vallen en op staan, want omdat ik mij “ineens” gewonnen gaf, gaf ik mijn lichaam de ruimte, en daardoor werd ik eerst nog zieker. Weer half jaar later; dus inmiddels 2 jaar verder, begon ik te merken dat ik wat meer energie kreeg. En mij wat beter begon te voelen. Als ik dit nu terug lees, en eraan terug denk, moet ik hier enorm om lachen. Waarom 1,5 gevochten? Maar zo werkt dit blijkbaar bij mij; ik moet eerst vol op mijn bek gaan. Dan sta ik weer op en ga verder.

Ik begon mij beter te voelen! Ik kreeg langzaamaan weer wat meer energie, en… ik merkte dat mijn geheugen en concentratie weer wat beter werd! Toen viel het kwartje bij mij. Dus wacht.. als ik naar mijn lichaam luister, en hier goed voor zorg dan reageert mijn lichaam hier goed op! Nu wil ik hier wel een kanttekening blij plaatsen; ik ben nog steeds niet op mijn oude niveau. Zojuist heb ik een middagdutje gedaan van 3 uur… Mijn verhaal is geen succesverhaal in die zin van; IK WAS BINNEN EEN PAAR MAANDEN WEER OP MIJN OUDE NIVEAU! Nee… want de realiteit is, is dat ik een enorme roofbouw op mijn lichaam heb gepleegd. Ik heb letterlijk dingen stukgemaakt in mijn lichaam. Nu functioneer ik op een ander niveau. En dat vond ik eerst erg moeilijk, maar ben het gaandeweg steeds meer aan het accepteren. Acceptatie… dat is ook best een dingetje.. (lees: BIG DEAL!). Het functioneren op dit nieuwe niveau is voor mij veel waardevoller, dieper. Ik begin steeds meer te voelen, en bewuster te leven.  En dat is eng, maar ook zo mooi en intens. Ik begin te houden van dit niveau…

 

Herkennen jullie je hierin? Of juist helemaal niet? Heb je vragen? Laat het mij weten! Zoals ik al eerder in deze blog aangaf; ik ga vaker op dit onderwerp en proces terugkomen.

Tot volgende week woensdag!

 

Liefs, Karin

 

 

Voor jezelf kiezen

Durf jij voor jezelf te kiezen? Maar echt voor jezelf te kiezen? Heel eerlijk: lange tijd heb ik daar helemaal niet over nagedacht. En dan bedoel ik een jaartje of 40… Als kind wilde ik altijd aardig gevonden worden, en deed ik altijd wat de ander (vriendinnetjes) wilde.  Op een gegeven moment werd ik moeder, en draaide alles om mijn dochter. En mijn werk; want er moest ook geld verdient worden als alleenstaande moeder! Nu heb ik ook nog eens een dochter met ‘special needs’, waar extra zorg naartoe gaat.  Nooit heb ik bij mijzelf stil gestaan. Totdat ik het volgende voorbeeld kreeg,velen van jullie zullen dit voorbeeld wel kennen; het zuurstofmasker in het vliegtuig, die jij eerst op moet doen, en dan bij je kind(eren) of anderen. Als je niet eerst voor jezelf zorgt en kiest, kun je niet voor een ander zorgen. Toen dacht ik: “JAAAAAAAA, dat is helemaal waar!” Op dat moment besefte ik dat het belangrijk was om eerst voor mijzelf te kiezen! Eenmaal thuis dacht ik; “Ok.. maar hoe ga ik dat in Godsnaam doen?”

Want ik was al zolang voor een ander, en met een ander bezig geweest, dat ik mijzelf was kwijtgeraakt. Waar moest ik beginnen? Ik wist niet eens wat ik leuk vond, had niet echt hobby’s. Door onder andere mijn burn-out, heb ik noodgedwongen langzaamaan geleerd om voor mijzelf te kiezen. Hoe? Ik werd bijvoorbeeld, en nog steeds, gedwongen, en heb nu geleerd om naar mijn lichaam te luisteren. Na veel frustratie en boosheid op mijn lichaam, die maar niet mee wilde werken (vond ik), begon ik anders naar mijn lichaam te kijken. Ik werd dankbaar voor het feit dat ik nog in leven was, en dat mijn lichaam nog redelijk gezond was, ondanks het feit dat ik een enorme roofbouw op mijn lichaam had gepleegd! Vanaf dat moment ging ik beter voor mijzelf zorgen. En nu, na ruim 2 jaar kan ik zeggen dat ik van mijn lichaam en mijzelf ben gaan houden.

Ik ben ervan overtuigd dat dit de basis is, die nodig is om voor jezelf te kiezen; van jezelf houden. Als je van jezelf houdt, vind je je zelf waard om keuzes te maken die voor jou belangrijk zijn. Dan doe je de dingen die goed zijn voor jou. En uiteindelijk kun je dit met anderen delen; je liefde en talenten.

Wil je weten hoe dit proces is verlopen? Het van mijzelf gaan houden, en uiteindelijk voor mijzelf gaan kiezen? In de volgende blog, ga ik het hier uitgebreid over hebben. Want dit is zo’n mooie reis voor mij geweest, en is het nu nog! Dat wil ik graag met jou delen! En dat gun ik jou ook! Tot volgende week woensdag!

Heb je tussendoor vragen/opmerkingen? Stuur mij gerust een berichtje!

 

 

Liefs, Karin

 

 

 

Carrièreswitch…

Een aantal keren heb ik al verteld dat ik heb besloten om niet meer terug te keren naar mijn werkplek. Doordat ik nu bezig ben met het tweede spoor (een baan bij een andere werkgever/iets voor mijzelf), kwam ik na jaren mijn C.V. weer eens onder ogen. Wat ik toen zag, maakte dat ik het bijna belachelijk vond dat ik mijn recente carrièreswitch zo “groots” aankondigde… “Wat zag je dan op je C.V.?”; hoor ik jullie zeggen. Nou…

 

Mijn C.V.

De afgelopen 11 jaar was ik in dienst bij dezelfde werkgever. Dat is echt een unicum.. Want ik heb daarvoor nog nooit langer dan 2 jaar ergens fulltime gewerkt! Als je mijn C.V. ziet, zie je behoorlijk wat verschillende bedrijven/instellingen erop staan. Dat was ik serieus echt helemaal vergeten! Vroeger (toen ik nog jong was), werkte ik namelijk altijd via uitzendbureaus. Heerlijk! In die tijd lagen de banen voor het oprapen, en daar maakte ik gretig gebruik van. Ik werkte een paar maanden hier, en als ik er genoeg van had, kondigde ik netjes mijn vertrek aan, en ging ik weer naar het uitzendbureau voor een andere baan. De volgende dag kon ik dan alweer ergens anders aan de slag. Nu ik dit aan het typen ben, besef ik dat ik toen vrijheid had en die ook gewoon nam! Zie mijn vorige blog over het vastzitten in mijn baan, en de vrijheid waar ik nu weer naar snak.

 

Wat is er gebeurd?

Wat is er in hemelsnaam gebeurd? Waarom switchte ik vroeger zo ontspannen van de ene baan naar de andere baan? Ok ok, ik was toen jonger, had minder verantwoordelijkheden. Nu een stuk ouder en een dochter waar ik de zorg en verantwoordelijkheid voor heb. Maar dan nog… Wil dat dan zeggen dat je in een baan moet blijven hangen voor “de zekerheid”? Ook al heb je het er niet meer naar je zin? Zelfs als je er ongelukkig van wordt?

Daarop zeg ik nu volmondig: NEE! Ongelukkig blijven in een baan, blijven voor de zekerheid gaat echt niet werken. Natuurlijk moet je niet domweg je baan opzeggen, zonder de consequenties ervan te onderzoeken/bekijken. Maar zet op papier wat je droom is wat betreft je werk. En vandaar uit onderzoeken wat de mogelijkheden zijn die bij jou passen. Denk niet in beperkingen zoals ik heel erg deed, en vaak nog doe. Maar denk in mogelijkheden, praat met anderen (en een coach) die onlangs een carrièreswitch hebben gedaan. Dat inspireert zo enorm! Zo ontdek je ook dat het veel makkelijker is dan je denkt.

Stukjes bij beetjes zal ik jullie steeds door middel van een blog laten weten hoe het gaat met mijn carrièreswitch!

 

Hebben jullie onlangs een carrièreswitch doorgemaakt? Zo ja, hoe is dit gegaan? Hoe heb je dit ervaren? Of..zou je een carrièreswitch willen maken, maar durf je het niet? Laat het mij weten!

 

Liefs, Karin

Week zelf inplannen

Ziet jouw week eruit zoals jij wilt dat jouw week eruit ziet? Zo nee, hoe zou je willen dat jouw week eruit ziet? Heb je wel eens hierover nagedacht? Ik echt serieus nog nooit kwam ik laatst achter!

 

Verbaasd

Mijn businesscoach Melisa stelde mij een aantal weken terug deze vraag: “Hoe wil jij dat jouw week eruit ziet?” Ik was werkelijk “flabbergasted”.. Ik herhaalde de vraag een aantal keren; “Hoe wil ik dat mijn week eruit ziet?” Ik had werkelijk geen flauw idee?! En er kwam gelijk nog een vraag in mij op: “Mag ik zelf bepalen hoe mijn week eruit ziet?”

Ik keek Melisa, waarschijnlijk een beetje schaapachtig, aan. Zij glimlachte en zei: “Jaha! Hoe wil jij dat jouw week eruit ziet? Dat mag jij bepalen!” WAT?! Mag ik dat zelf bepalen? Dat moest ik even op mij in laten werken. Er viel even een stilte.. Melisa verloste mij uit mijn lijden met onder andere de volgende vragen: “Wat vind je belangrijk? Waar krijg je energie van?” Daar moest ik ook even over nadenken! Maar er gebeurde ook iets anders…

 

Geleefd worden

Doordat ik zo lang moest nadenken over die eerste vraag, en de vervolgvragen, besefte ik tot mijn schrik iets. Al enige tijd wist ik dat ik geleefd werd, dat ik niet bewust leefde. Maar door deze ene vraag drong het nu pas echt tot mij door dat ik altijd mijn werk alles liet bepalen.  Ik had vaste werktijden, en over het algemeen wordt je in het onderwijs geacht om al je privé afspraken buiten werktijd in te plannen. Dus plande ik altijd al mijn afspraken buiten werktijd om en in de schoolvakanties. Mijn werk werd iets dat moest; ongeacht hoe ik mij voelde of wat voor afspraken ik had , enz. En dat werd op een gegeven moment van kwaad tot erger; Was ik ziek? Gewoon naar het werk. Heb het zelfs een “gepresteerd” om met een longontsteking voor de klas te staan.. Moest mijn dochter of ik naar een dokter of specialist? Jammer dan. Wachten tot de volgende schoolvakantie zich aandient. Langzaamaan maakte ik mijn werk mijn “basis”, waar ik absoluut niet van af mocht wijken. Daardoor raakte mijn noodzakelijke behoeftes steeds verder naar de achtergrond, en leken uiteindelijk verdwenen. Van mijn werk maakte ik een vaststaand iets, iets waar ik niet vanaf kon wijken. Waar ik toen dacht niet van af te kunnen wijken. Mijn moeder sprak mij hier wel eens op aan, maar ik begreep toen gewoon echt niet wat zij bedoelde?

Alles moest wijken voor mijn werk, werkelijk alles. Als ik hier nu aan terug denk is het absurd, ongelooflijk. Ik heb geprobeerd de oorzaak hiervan te achterhalen, maar ik kan echt niets bedenken waarom ik mijn werk zo op een dwangmatige manier op nummer 1 zette. Zo ernstig dat werkelijk alles moest wijken. Maar goed; ik denk dat het niet zo belangrijk is om daar nog proberen achter te komen. Het is nu vooral belangrijk om dit bizarre patroon te doorbreken en het heel anders aan te gaan pakken!

 

En nu?

De dagen erna ging ik eerst het feit dat ik zelf mijn week mag indelen op mij in laten werken, eraan wennen. Ik kreeg als tip: Zorg als eerste goed voor jezelf, en wat je inplant moet in je leven passen. Heel eerlijk; ik ben er nog niet helemaal aan gewend. Maar dat is logisch als je al jaren alles op de automatische piloot hebt gedaan, en onderweg jezelf helemaal kwijt bent geraakt. Goed voor mijzelf zorgen ben ik nu aan het leren, en het gaat langzaamaan steeds beter. Melisa gaf mij nog een heel goed advies: “Gebruik dit jaar om ermee te spelen.” Spelen… Diegenen die mij kennen weten dat ik heel erg van lachen hou. Maar wat mijn werk betreft was ik veel te serieus. En dit advies heeft gemaakt dat ik nu ga proberen wat losser met alles om te gaan. Het allerbelangrijkste; mijn weken gaan nu er zo uitzien, hoe dat bij mijn dochter en mij past. De rest plan ik erom heen.

Losser… Ik realiseer mij dat ik mij echt opgesloten/ gevangen heb gevoeld in mijn baan. Dat “klinkt” heel dramatisch en negatief misschien. Het is niet zo dat ik niets meer leuk vond aan mijn baan. Maar de vaste werktijden die ik had, passen nu niet meer bij mij. Ik wil vrijheid! Mijn eigen uren indelen. Dat heb ik nu nodig om beter en uiteindelijk goed, voor mijzelf te zorgen. Dit jaar, 2018, staat voor mij in het teken van vrijheid.

 

Wie of wat bepaalt bij jullie hoe jullie week eruit ziet? Ben jij dat zelf, of is dat je werk? Of misschien iemand anders? Ik ben heel erg benieuwd, zoals altijd!

 

Liefs, Karin

 

 

 

Boos op mijn lichaam

Enkele weken geleden postte ik nog een mooie quote op Instagram: “Apologize to your body. Maybe that’s where the healing begins.” Bij deze quote had ik geschreven dat ik roofbouw heb gepleegd op mijn lichaam en dat ik dankbaar moet zijn voor de dingen die ik nog wel kan. Dankbaar moet zijn voor het feit dat ik er überhaupt nog ben! Dat was heel mooi geschreven, en ik sta daar nog steeds achter, alleen “zegt” mijn brein ook wel eens wat anders..

Boosheid en angst

Tweede Kerstdag werd ik ziek; griep. Niets bijzonders, gewoon een griepje. Maar dat onschuldige griepje maakte dat ik een flashback kreeg; nl. naar 1e Kerstdag 2016. Toen kreeg ik ook griep, een heftige, dat de start van mijn burn-out bleek. Nu een jaar later, krijg ik een dag later weer griep. HELP!

Angst en boosheid wisselden zich af een aantal dagen. Boosheid; ik werd weer ziek in een vakantie, en ik wilde juist leuke dingen doen met mijn dochter, en dat kon dus niet. Ook had ik 2 afspraken staan met coaches; voor mij heel belangrijk want daar ga ik heen voor mijn ontwikkeling. Die heb ik met moeite afgezegd. Boosheid omdat ik het gevoel had weer stilgezet te worden, terwijl ik het nu juist zo goed doe! Ik rust veel meer, luister stukken beter naar mijn lichaam, en toch word ik weer ziek!

Angst; ga ik weer instorten? Kan ik eigenlijk wel weer starten met werken? Of blijf ik een zwak mens? Waar is mijn draagkracht gebleven? Wat kan ik in hemelsnaam nog wel? Door deze emoties realiseerde ik mij nog meer dan ooit dat een burn-out een enorme impact heeft. En dat die niet zomaar even verdwenen is. Door een burn-out krijgt je lichaam een enorme opdonder (understatement), maar ook geestelijk. En beiden hebben een behoorlijke tijd nodig om hiervan te herstellen. En dat gaat met de nodige hobbels; angst, boosheid, onzekerheid en in mijn geval; een ernstige vorm van hypochondria…

 

Lesje loslaten en accepteren

Voor mij was dit weer een lesje loslaten en accepteren. En vooral relativeren; want kom op zeg! Het was maar een griepje! Loslaten en accepteren; De griep accepteren en dus uitzieken en mijn lichaam rust geven. Rust.. grrrrrr! Word nog erg geïrriteerd als mensen tegen mij zeggen dat ik rust moet nemen trouwens. Ik weet wel dat zij gelijk hebben, maar ik wil het gewoon niet meer horen of lezen in een appje. Heel eerlijk; ik heb het wel nodig dat dit tegen mij gezegd wordt. Want hoewel ik beter naar mijn lichaam luister en rustmomenten en dagen inlas, met erg leuke afspraken vind ik het toch wel erg lastig om dan een afspraak af te zeggen en dan mijn rust te nemen wanneer dat wel echt nodig is… Dat is dus het loslaten; in dit geval het loslaten/afzeggen van afspraken. Maar hey; uitstel is geen afstel toch? Dus de afspraken zijn gewoon verzet!

 

Belachelijk

Als ik bovenstaande teruglees, denk ik; belachelijk! Waarschijnlijk een aantal van jullie ook. Wat een aanstelster! Aan de andere kant denk ik; dit is hoe mijn brein, en hoogstwaarschijnlijk ook van vele anderen, werkt! Dat wetende is goed, want dan ben je je er bewust van en kun je dit soort mindfucks sneller naar de andere wereld helpen! Maar hoe doe je dat?

G-schema

Van mijn burn-out coach kreeg ik een G-schema. Niet de gebeurtenissen bepalen wat je doet en voelt, maar de manier waarop je naar gebeurtenissen kijkt; je gedachten!

Als er zich een situatie voordoet, waarin je ongewenste gevoelens krijgt, kun je het G-schema gebruiken. Je analyseert de situatie door jezelf een aantal vragen te stellen:

  • Gebeurtenis. Waar ben ik? Met wie? Wat doe ik?
  • Gedachten. Welke automatische onbewuste gedachten had/heb ik in deze situatie?
  • Gevoel. Wat voor gevoel ik heb ik hierbij? Bang, boos, bedroefd, blij, enz.
  • Gedrag. Wat deed ik vervolgens of liet ik achterwege?
  • Uitdagen. Bekijk welke denkfouten je maakt. Bekijk per gedachte of deze waar is en vervolgens of deze gedachte je helpt. Vaak is dit niet helpend!
  • Helpende gedachten. Formuleer gedachten die realistisch zijn en die jou helpen.
  • Doelgedrag. Hoe zou ik mij liever willen gedragen in deze situatie?

 

Het lijkt misschien overdreven, maar dit schema is voor mij een “lifesaver”. Door het gebruik van dit schema, blijf ik niet onnodig lang hangen in angst, boosheid enz. Vaak doe ik dit schema “zo uit het hoofd”, maar bij heftige situaties wordt aangeraden om het uit te schrijven, dan schrijf je het van je af.

 

Kennen jullie het G-schema? Zo ja, pas je het regelmatig toe? Zo niet; mocht zich een situatie voordoen waardoor jij je vervelend voelt, probeer het uit!

Van beiden lees ik graag jullie ervaringen met het G-schema! Willen jullie vaker dit soort tips? Laat het mij weten!

 

Liefs, Karin

 

 

Terugblik 2017

Waarom?

Waarom een terugblik? Omdat ik, en ik denk meerderen met mij, ieder jaar aan het einde van dat jaar automatisch terugkijk naar het afgelopen jaar. Ik vind het ook belangrijk om terug te kijken om te zien wat goed ging, wat niet goed ging, wat ik heb geleerd afgelopen jaar, wat ik achter moet laten in dat jaar en wat ik absoluut mee moet nemen naar het volgende jaar!

 

Het meest indrukwekkende van 2017

Dat is met stip uiteraard mijn burn-out. Op 25 december 2016 kwam ik in mijn burn-out terecht; dat begon met een heftige griep. Nooit gedacht, nu een jaar later, dat ik inmiddels een jaar thuis zou zitten! Die burn-out heeft een enorme impact op mij gehad, en nu nog. Het heeft mij geestelijk en lichamelijk gebroken; de eerste paar maanden kon ik bijna helemaal niets. Opstaan uit bed, douchen, haren kammen, enz. alle simpele dingen die je normaal gesproken gedachteloos doet, waren voor mij een enorme opgave. Als ik onder de douche vandaan kwam, na uren een aanloop te hebben genomen, had ik weer uren nodig om daarvan bij te komen. Daar kwam ook nog bij dat ik ook een auto-immuunziekte kreeg met de nodige verschijnselen en zware medicatie die ik hiervoor moest slikken.

En geestelijk? Van de ene op de andere dag van ruim 50 uur per week werken, iedereen helpen, uitermate perfectionistisch zijn, zorgen voor mijn dochter met special needs. Ik voelde mij superwoman; kon de hele wereld aan.. Naar op een dag; helemaal niets… Ik kon niet eens lopen. Zo snel mogelijk wilde ik terug naar mijn oude niveau, maar het lukte gewoonweg niet. Mijn lichaam was helemaal op(gebrand). Geestelijk krijg je daarvan ook een enorme opdonder kan ik je vertellen! Je bent thuis, terwijl bijna iedereen in je omgeving werkt, dus je raakt geïsoleerd. Ook begon ik mij erg onzeker te voelen; kom ik nog terug op mijn oude niveau qua energie, kan ik mijn functie weer hervatten, kan ik ooit weer lezen, word ik weer gezond?

 

Welke belangrijke levensles leerde ik afgelopen jaar?

Het zijn er een aantal:

  • Kies voor jezelf! Niemand anders gaat dit voor je doen! Kom voor jezelf op. Ontdek je kwaliteiten, dan wordt het makkelijker om voor jezelf te kiezen.
  • Zorg goed voor jezelf; neem je rust, neem de tijd om tussendoor op te laden, en blijf niet altijd maar doorrennen. Mediteer regelmatig.
  • Luister naar de signalen van je lichaam. Ieder lichaam geeft signalen af; als je je bijvoorbeeld moe voelt? Neem je rust!
  • Luister naar je intuïtie. Je intuïtie heeft het altijd goed.
  • Doe waar je gelukkig van wordt! Blijf bijvoorbeeld niet hangen in een baan waar je niet gelukkig van wordt, of in een relatie die je ongelukkig maakt. Heel erg zonde, en bovendien erg slecht; het vreet enorm veel energie, die je in positieve/ goede dingen/ mensen kunt stoppen.

 

Waar ben ik trots op?

Enorm trots ben ik op mijn dochter. Die heeft vanaf de basisschool, heel vaak van school moeten verwisselen. Kwam door haar problematiek in het speciaal onderwijs (Cluster-4)terecht. Maar zit inmiddels nu bijna 3 jaar weer in het regulier onderwijs! Ook dachten psychologen dat zij niet zou kunnen leren, maar zij doet nu MBO niveau 1 en doet dit zo enorm goed dat zij volgend schooljaar start met een opleiding op MBO niveau 2!

Ben ik ook trots op mijzelf? Als ik nu terugkijk wel; ik ben erg trots op het feit dat ik eindelijk voor mijzelf ben opgekomen en ervoor heb gekozen om niet meer terug te keren naar mijn werkplek. Dit jaar heb ik geleerd om echt voor mijzelf op te komen! En iets wat mij ontzettend veel moeite heeft gekost; een negatieve ervaring om kunnen zetten naar iets positiefs.

 

Waar ben ik dankbaar voor?

Ik ben dankbaar voor alles wat ik hiervoor heb beschreven. Vooral de heftige dingen zoals mijn burn-out en auto-immuunziekte. Als ik deze dingen niet had gekregen, was ik nooit voor mijzelf opgekomen en had ik nooit belangrijke knopen doorgehakt. Door de ervaringen van afgelopen jaar heb ik mijzelf gevonden. Niet teruggevonden, want van kleins af aan deed ik altijd wat anderen wilden, en deed ik nooit wat ik zelf wilde. Nu is het mijn tijd. En ga ik doen wat ik wil. Het was een ontzettende heftige reis afgelopen jaar, en ik ben meer dan ooit klaar voor het nieuwe jaar. En daarin neem ik alles wat ik afgelopen jaar heb geleerd mee.

 

Welke belangrijke levensles leerden jullie afgelopen jaar? Of waar ben je dankbaar voor? Ben hier erg benieuwd naar!

 

Ik wens jullie nog hele fijne laatste dagen van 2017 toe, en alvast een hele fijne jaarwisseling! Tot volgend jaar! Maak er jouw jaar van; je bent het waard!

 

Liefs, Karin