Terugblik 2017

Waarom?

Waarom een terugblik? Omdat ik, en ik denk meerderen met mij, ieder jaar aan het einde van dat jaar automatisch terugkijk naar het afgelopen jaar. Ik vind het ook belangrijk om terug te kijken om te zien wat goed ging, wat niet goed ging, wat ik heb geleerd afgelopen jaar, wat ik achter moet laten in dat jaar en wat ik absoluut mee moet nemen naar het volgende jaar!

 

Het meest indrukwekkende van 2017

Dat is met stip uiteraard mijn burn-out. Op 25 december 2016 kwam ik in mijn burn-out terecht; dat begon met een heftige griep. Nooit gedacht, nu een jaar later, dat ik inmiddels een jaar thuis zou zitten! Die burn-out heeft een enorme impact op mij gehad, en nu nog. Het heeft mij geestelijk en lichamelijk gebroken; de eerste paar maanden kon ik bijna helemaal niets. Opstaan uit bed, douchen, haren kammen, enz. alle simpele dingen die je normaal gesproken gedachteloos doet, waren voor mij een enorme opgave. Als ik onder de douche vandaan kwam, na uren een aanloop te hebben genomen, had ik weer uren nodig om daarvan bij te komen. Daar kwam ook nog bij dat ik ook een auto-immuunziekte kreeg met de nodige verschijnselen en zware medicatie die ik hiervoor moest slikken.

En geestelijk? Van de ene op de andere dag van ruim 50 uur per week werken, iedereen helpen, uitermate perfectionistisch zijn, zorgen voor mijn dochter met special needs. Ik voelde mij superwoman; kon de hele wereld aan.. Naar op een dag; helemaal niets… Ik kon niet eens lopen. Zo snel mogelijk wilde ik terug naar mijn oude niveau, maar het lukte gewoonweg niet. Mijn lichaam was helemaal op(gebrand). Geestelijk krijg je daarvan ook een enorme opdonder kan ik je vertellen! Je bent thuis, terwijl bijna iedereen in je omgeving werkt, dus je raakt geïsoleerd. Ook begon ik mij erg onzeker te voelen; kom ik nog terug op mijn oude niveau qua energie, kan ik mijn functie weer hervatten, kan ik ooit weer lezen, word ik weer gezond?

 

Welke belangrijke levensles leerde ik afgelopen jaar?

Het zijn er een aantal:

  • Kies voor jezelf! Niemand anders gaat dit voor je doen! Kom voor jezelf op. Ontdek je kwaliteiten, dan wordt het makkelijker om voor jezelf te kiezen.
  • Zorg goed voor jezelf; neem je rust, neem de tijd om tussendoor op te laden, en blijf niet altijd maar doorrennen. Mediteer regelmatig.
  • Luister naar de signalen van je lichaam. Ieder lichaam geeft signalen af; als je je bijvoorbeeld moe voelt? Neem je rust!
  • Luister naar je intuïtie. Je intuïtie heeft het altijd goed.
  • Doe waar je gelukkig van wordt! Blijf bijvoorbeeld niet hangen in een baan waar je niet gelukkig van wordt, of in een relatie die je ongelukkig maakt. Heel erg zonde, en bovendien erg slecht; het vreet enorm veel energie, die je in positieve/ goede dingen/ mensen kunt stoppen.

 

Waar ben ik trots op?

Enorm trots ben ik op mijn dochter. Die heeft vanaf de basisschool, heel vaak van school moeten verwisselen. Kwam door haar problematiek in het speciaal onderwijs (Cluster-4)terecht. Maar zit inmiddels nu bijna 3 jaar weer in het regulier onderwijs! Ook dachten psychologen dat zij niet zou kunnen leren, maar zij doet nu MBO niveau 1 en doet dit zo enorm goed dat zij volgend schooljaar start met een opleiding op MBO niveau 2!

Ben ik ook trots op mijzelf? Als ik nu terugkijk wel; ik ben erg trots op het feit dat ik eindelijk voor mijzelf ben opgekomen en ervoor heb gekozen om niet meer terug te keren naar mijn werkplek. Dit jaar heb ik geleerd om echt voor mijzelf op te komen! En iets wat mij ontzettend veel moeite heeft gekost; een negatieve ervaring om kunnen zetten naar iets positiefs.

 

Waar ben ik dankbaar voor?

Ik ben dankbaar voor alles wat ik hiervoor heb beschreven. Vooral de heftige dingen zoals mijn burn-out en auto-immuunziekte. Als ik deze dingen niet had gekregen, was ik nooit voor mijzelf opgekomen en had ik nooit belangrijke knopen doorgehakt. Door de ervaringen van afgelopen jaar heb ik mijzelf gevonden. Niet teruggevonden, want van kleins af aan deed ik altijd wat anderen wilden, en deed ik nooit wat ik zelf wilde. Nu is het mijn tijd. En ga ik doen wat ik wil. Het was een ontzettende heftige reis afgelopen jaar, en ik ben meer dan ooit klaar voor het nieuwe jaar. En daarin neem ik alles wat ik afgelopen jaar heb geleerd mee.

 

Welke belangrijke levensles leerden jullie afgelopen jaar? Of waar ben je dankbaar voor? Ben hier erg benieuwd naar!

 

Ik wens jullie nog hele fijne laatste dagen van 2017 toe, en alvast een hele fijne jaarwisseling! Tot volgend jaar! Maak er jouw jaar van; je bent het waard!

 

Liefs, Karin

 

 

 

 

 

 

Relatie met eten

Al vanaf mijn puberteit heb ik een aparte relatie met eten. Rond mijn 11e begon mijn chronische depressie. Als kind, puber en eigenlijk tot een paar jaar terug was ik erg introvert. Die combinatie; mijn depressie en introvert zijn, maakte in mijn geval, dat ik een ongezonde relatie kreeg met eten. Als ik in een sombere periode zat van mijn depressie, of er was iets gebeurd; begon ik te eten. En niet even een zakje chips, maar zakken chips, of een heel brood met veel zoet beleg bv. Door dat emotie eten dacht ik mijn somberheid en andere emoties weg te eten. Maar het tegendeel was natuurlijk waar.

Afgelopen weken

Al een flink aantal jaren heb ik niet meer van die extreme eetbuien. Wel pak ik snel naar eten als ik niet lekker in mijn vel zit, of bij stress. Vanaf het moment dat ik echt wilde afvallen leek de knop om te zijn; de eetbuien leken weg! Een jaar terug heb ik zelfs bijna 1 jaar volgens een voedingsschema gegeten, die was gemaakt door een bikini-athlete. Met dat voedingsschema mocht ik 1 x per week een cheatmeal; en daar kon ik mij lange tijd aan houden. Na een half jaar breidden de cheatmeals zich wel uit naar cheatdagen en zelfs cheatweekenden. Maar dat duurde even, en dat kon ik zonder al teveel moeite weer terugdraaien naar 1 cheatmeal per week.

Tot een paar weken terug. Ik kreeg een ontzettende trek in zoetigheid, dat probeerde ik te negeren of te bevredigen door fruit of een andere gezonde zoete optie. Maar.. daar leek mijn lichaam niet in te trappen! Ik MOEST en zou, chocolade en vooral heel veel ijs. De afgelopen weken heb ik dan ook dagelijks, ja echt dagelijks een beker Ben en Jerry’s  en een hele chocoladereep achter de kiezen! Iedere dag probeerde ik weer opnieuw te beginnen en weer overwegend gezond te eten. Maar het lukte niet. Het leek hoe meer ik mijn best probeerde te doen om gezond te eten, hoe meer cravings ik kreeg naar slechte dingen! Op een gegeven moment liet ik dat los, en besloot om maar toe te geven aan mijn cravings.. Geen idee hoe lang dit nog zou gaan duren. Het duurde gelukkig tot afgelopen week. Die extreme cravings zijn weg!

Oorzaak

Wat ik denk dat hier de oorzaak van is? Zelf denk ik dat het komt omdat ik ruim een jaar zeer strak, op een dwangmatige manier heb gegeten. Heel eerlijk, ik schaam mij om dit te delen, maar ik doe het toch; eind vorig jaar begon ik met dat voedingsschema. Vervolgens begon ik ook meer te sporten. Ook hield ik een foodtracker, My Fitness Pal bij. Hier ging ik behoorlijk ver in; ik zocht op hoeveel ik ongeveer verbrandde met de verschillende sporten die ik deed, en rekende zo precies uit hoeveel calorieën ik dan mocht eten per dag. Ik genoot helemaal niet meer van eten, want bij alles wat ik at wist ik precies hoeveel calorieën ik dan naar binnen kreeg. En van mijzelf mocht ik echt niet boven het aantal calorieën uit dat ik voor mijzelf had bepaald. Nu ook nog met verandering van werk en huis, komt er zoveel op mij af, dat (extra) veel stress met zich meebrengt. Dat heeft denk ik bij mij gemaakt dat ik, na ook nog die periode van dwangmatig eten, de remmen even eraf moesten! Dit heeft lichamelijk natuurlijk ook zijn weerslag; ik ben weer aangekomen. Hoeveel; geen idee, niet naar gekeken. Want ik weet dat dit weer een negatief effect op mij gaat hebben, dus heb mijzelf niet gewogen.

Hoe nu verder?

Het allerbelangrijkste dat ik nu heb gedaan is; gestopt met het tracken van mijn eten. Misschien ga ik dat ooit weer doen, maar voorlopig niet. Ook het een paar weken losgaan met ijs en chocolade heb ik nodig gehad. Binnenkort gaat een lief Insta-vriendinnetje mij helpen om een gezonde relatie te krijgen met eten. Hierover gaan jullie binnenkort wat lezen! En wat ik tot die tijd ga doen? Het lukt mij nu om 3 normale hoofdmaaltijden te eten. Een tussendoortje, dat ik gewend was met dat voedingsschema, eet ik alleen maar als ik trek heb. En als ik trek heb in iets lekkers? Dan eet ik dat gewoon; ik ga niet meer wachten tot mijn cheatmeal. Lange tijd heb ik het vol kunnen houden, maar het wachten tot de vrijdagavond op iets waar ik trek in heb “triggert” momenteel mijn eetbuien. En als ik het al heb gegeten? Dan lukt het mij beter om verder weer lekker gezond te eten.

 

Vraag aan jullie

Eigenlijk heb ik meerdere vragen aan jullie;

  • Hoe is jullie relatie met eten? Hebben jullie last van emotie-eten?
  • Houden jullie en foodtracker bij?
  • Hoe denken jullie over cheatmeals??? Ik merk dat de meningen hierover enorm zijn verdeeld!

 

Ik hoor het graag van jullie!

 

Liefs, Karin

 

GROTE OPRUIMING

Een aantal van jullie zullen via mijn Instagram account gelezen hebben dat ik een grote opruiming heb gehouden in mijn huis.

De belangrijkste reden van die grote opruiming is het feit dat ik binnen korte tijd wil verhuizen.  Ik wil geen onnodige/ overbodige spullen meenemen naar een ander huis.

WAUW!

Tijdens die opruiming heb ik een aantal (vreemde) dingen ontdekt. Ik benoem er hier 3:

  • Dat ik echt ontzettend veel rommel in huis had! Ik heb bij elkaar wel 30 vuilniszakken naar de container gebracht de afgelopen dagen. Echt TE bizar voor woorden. En dan te bedenken dat ik wel eens met grote verbazing en ontzetting keek, naar die programma’s over “hoarders” (mensen met een enorme verzamelwoede).

 

  • Ik blijk “op thema” te sparen… Bij mijn Instastories had ik al iets laten zien: 11 3d brillen… Maar.. zo bleek ik nog meer dingen te sparen: shoppers, plastic tasjes, cadeautasjes, batterijen, plakband (dat gebruik ik echt zelden, dus snap die niet??), visitekaartjes.. Oh ja;verpakkingen van apparaten… Apparaten die ik al enige tijd niet meer had.. Maar ik kwam ook iets heel leuks tegen dat ik niet heb weggedaan; ik kwam een stuk of 10 cadeaukaarten/ VVV bonnen tegen!

 

  • Heb je wel eens dat je in een supermarkt komt, en denkt; wat een onlogische indeling? Dus.. bv.. de dierenvoeding naast de tandpasta (ja echt waar!). Zo kwam ik dus spullen tegen, waarvan ik dacht; waarom ligt dit hier??? En omdat het dus op een onlogische plek lag, wist ik dus niet meer dat ik het had.

 

Wat heeft het opruimen met mij gedaan?

Het opruimen heeft behoorlijk wat bij mij teweeg gebracht. Ik dacht; “Ik gooi gewoon wat rotzooi weg.” Maar dat is absoluut niet zo. Je hoofd wordt leger, en dat is heel fijn. Ook een heerlijk gevoel om die rotzooi weg te gooien!

Maar emotioneel gebeurt er ook iets. Het loslaten van sommige spullen vond ik toch best wel lastig; ondanks dat ik van sommige dingen niet eens meer wist dat ik het had en ook wist dat ik het echt niet nu ineens zou gaan gebruiken. Ook kwam ik spullen tegen die behoorlijk wat emoties bij mij losmaakten; zo kwam ik een foto van mijn overleden pleegvader tegen. Ik hield heel veel van hem, en is plotseling overleden. Hij is op een avond in zijn auto langs de kant van de weg gevonden; hartaanval. Mijn pleegmoeder was niet in staat om mij diezelfde avond op te bellen. Dit gebeurde tijdens de periode dat ik eindexamen deed op de MAVO. Na het maken van een examen, besloot ik bij hun langs te gaan. Toen kwam ik tegelijkertijd aan met de lijkwagen, die mijn pleegvader thuis bracht, want mijn pleegmoeder wilde hem thuis opgebaard hebben tot de begrafenis. Heel schokkend en traumatisch voor mij. En door het weer in handen krijgen en zien van zijn foto, kwam dit weer allemaal naar boven. Zo kwam ik ook de eerste babyspulletjes van mijn dochter tegen; die heb ik heel netjes in een doosje. Je ruikt de babygeur nog… heerlijk.. Door mijn postnatale depressie kan ik mij bijna niets meer van haar babytijd herinneren. Dus ook dit bracht weer even wat teweeg bij mij.

Wat ik hiermee wil zeggen; Het is zo mooi om ook dingen te bewaren! Ben ontzettend blij dat ik o.a. die foto en spullen nog heb!

 

TIPS ALS JIJ JE HUIS GAAT OPRUIMEN

Ben jij van plan om je huis te gaan opruimen? Hieronder een aantal tips!

  • Ruim je huis in delen op; doe bv 1 dag de woonkamer, de andere dag de zolder, enz. Vooral als je je huis al een tijd niet hebt opgeruimd, kom je meer overbodige spullen (rommel) tegen dan je verwacht!
  • Hanteer de regel: Wees rigoreus. Alles wat je langer dan 1 jaar niet hebt gebruikt doe je weg! Tenzij het iets is van nostalgische/emotionele waarde.
  • Sorteer; spullen die weggegooid moeten gooien (container), en spullen die naar de kringloop kunnen of op Marktplaats.
  • Onderschat een grote opruiming niet! Misschien kom je dingen tegen van emotionele waarde die even wat losmaken. Je hoeft er niet heel zwaar aan te tillen, maar hou er rekening mee dat je dingen tegen kunt en zult komen die even iets met je doen. Laat het even over je heen komen, en ga dan weer verder met opruimen.
  • Na de grote schoonmaak; ruim regelmatig op! Dan ben je bij elkaar niet ruim 1 week bezig… Ik ga vanaf nu iedere maand mijn huis door!
  • Even over de beruchte rommellade. Ja, jij hebt er ook 1 of meerdere! Ik wist echt niet hoe ik daarmee moest starten, want er zat voornamelijk kleine rommel in. Mijn tip: Haal de hele la leeg, doe dat bv in een doos (ik legde het op een tafel), en haal er alleen uit wat je nog nodig hebt/gebruikt. Dat leg je weer terug in de la. De rest doe je weg!
  • Start met opruimen! Ik zag er ook enorm tegenop; vooral de plekken in huis waarvan ik wist dat k daar veel overbodige spullen zou aantreffen. Hou het klein, zoals ik beschreef bij mijn eerste tip. Bepaal met welke kamer je start, en ruim die eerst helemaal op. Pas als die is opgeruimd ga je naar de volgende ruimte.

 

Voor iedereen is een opgeruimd huis heel goed, maar vooral voor mensen met HSP, die ook van een te vol huis overprikkelt raken.

 

  • Ruim jij je huis regelmatig op? Zo ja hoe vaak?
  • Heb jij nog een aantal opruimtips?

Laat het mij weten! Ben benieuwd!

 

We zitten in het midden van de werkweek; de woensdag! Nog een hele fijne halve (werk) week!

 

Tot een volgend woensdag!

 

Liefs, Karin

 

 

Karins doldwaze woensdag!!

Karins doldwaze woensdag!

Het is weer even geleden (ahum) dat ik een blog heb geschreven. Ik kon mijzelf er niet toe zetten. Maar ik word wel altijd enorm blij van bloggen! Dus… om mijzelf te motiveren om regelmatig te gaan bloggen, heb ik iets bedacht; Karins doldwaze woensdag! (minimaal) Twee keer per maand kunnen jullie van mij een blog verwachten; op de woensdag!

Wat kan ik dan verwachten Karin? De komende periode zal het voornamelijk gaan over de verkoop van mijn huis en mijn plannen op werkgebied. Maar verwacht onder andere ook; boekentips, events/workshops die ik heb bezocht, budgettips en uitgaanstips in Rotterdam!

 

Momenteel

Zoals jullie misschien via Instagram hebben gelezen, zijn er op het moment een aantal veranderingen gaande in mijn leven;

Ik heb besloten om niet meer terug te keren naar mijn werkplek. En ik heb mijn huis onlangs te koop aangeboden. Twee dingen waar ik voor de volle 100% achter sta, maar die de nodige spanning met zich meebrengen! Is het handig om dat te doen tijdens een burn-out? Geen idee. Wat is wel het goede moment? Wederom; geen idee. Dus doe ik het nu!

Wat mijn werk betreft heb ik dat besloten omdat ik, heel eerlijk, al langere tijd (aantal jaar) nadacht om iets anders te gaan doen. Maar ik had het lef gewoon niet! Jullie kennen het misschien wel; vaste aanstelling, salaris, kind, hypotheek en andere vaste lasten die betaald moeten worden. Alleen door mijn burn-out, en mislukte reïntegratie werd mij eindelijk duidelijk dat het verre verstandig was om weer terug te keren naar mijn nog huidige baan.

En dan kom ik bij mijn koopwoning. Vanaf januari a.s. krijg ik nog maar 70% van mijn inkomen. Het is een eengezinswoning van maar liefst 120m2, met een tuin van 50m2. De Brabanders en Limburgers zullen lachen om de afmeting van mijn tuin, maar voor Rotterdamse begrippen is het een flinke hoor! Maar weer even terug naar wat ik hierover wil “zeggen”; een benedenwoning is voor mij met HSP echt een crime. Ik hoor auto’s langskomen, deuren dichtslaan van auto’s en voordeuren, enz. Toen ik nog in een appartement zat, kreeg ik minder mee van de geluiden op straat. En ik wil weer kleiner wonen. Maar nog iets; ik heb op het moment een spaarhypotheek, deze hypotheekvorm wordt niet meer verstrekt en is een zeer gunstige. Een financieel adviseur van mijn bank adviseerde mij om de hypotheek aan te houden (dat mag het jaar waarin mijn huis wordt verkocht en het gehele jaar daarop), en tijdelijk te gaan huren (en sparen) tot die tijd.

Voorlopig ziet het ernaar uit dat ik niet fulltime aan de slag zal kunnen. Als ik met mijn therapie start zal dit 2 dagen per week in beslag gaan nemen. De therapiesessies duren geen hele dagen, maar de de dagen dat ik therapie heb (2x per week 1 jaar), wordt er afgeraden om die dagen ook nog te gaan werken. Je bent dan totaal uitgeput. Met in gedachte dat ik voorlopig niet fulltime aan het werk zal gaan, heb ik de voor-  en nadelen van het kopen en huren met elkaar vergeleken. Dit heb ik gedaan op de website van het Nibud. Zie hieronder:

 

Een woning kopen

Voordelen

  • U kunt het huis helemaal aanpassen aan uw eigen wensen.
  • Als de rente niet verandert, zijn de hypotheeklasten meestal stabiel.
  • U bouwt vermogen op door af te lossen.

Nadelen

  • U kunt minder gemakkelijk verhuizen.
  • De woonlasten kunnen veranderen als de rente stijgt of daalt. Die veranderingen zijn niet altijd van tevoren duidelijk.
  • U moet zelf uw woning onderhouden.
  • U moet extra verzekeringen en belastingen betalen: de opstalverzekering en heffingen van gemeente en waterschap.
  • Uw huis kan in waarde dalen. Daardoor houdt u een schuld over als u het verkoopt.

 

Een woning huren

Voordelen

  • Als huurder heeft u wettelijke huurbescherming. Dat betekent dat de verhuurder niet zomaar het huurcontract kan opzeggen.
  • Als huurder komt u soms in aanmerking voor huurtoeslag.
  • U kunt een huurcontract vaak op korte termijn opzeggen. U bent niet afhankelijk van de situatie op de huizenmarkt.
  • U hoeft geen (groot) onderhoud aan uw woning uit te voeren. Dat moet de eigenaar of verhuurder doen.

Nadelen

  • U heeft minder vrijheid om uw woning volledig naar uw eigen wens aan te passen.
  • U krijgt vrijwel zeker ieder jaar een huurverhoging. Lees meer over de huurverhoging op Huurcommissie.nl.

Bron:  https://www.nibud.nl/consumenten/woning-kopen-huren/

In mijn geval wegen de voordelen van het kopen absoluut niet op tegen de voordelen van huren. Ik heb amper spaargeld, en meer dan een beetje muren schilderen kan ik niet. Ik ben dus altijd totaal afhankelijk van professionals als er iets moet gebeuren aan mijn woning. En dat is behoorlijk prijzig! Dus heb ik besloten om helemaal af te zien van kopen en te gaan huren.

Dus ben ik op zoek naar een huurwoning! Keep you posted!

 

Vraagje: Ik heb aan het begin van deze blog een aantal onderwerpen genoemd die ik aan bod wil laten komen in “Karins doldwaze woensdag!!”.  Wat willen jullie nog meer lezen? Ik hoor (lees) het graag! Laat een comment achter; vind ik leuk!

 

Tot een volgende woensdag!

 

Liefs, Karin

 

 

 

 

 

 

Reïntegratie

Bedrijfsarts

In de zomervakantie ging was ik bij de bedrijfsarts, die twijfelde heel erg of ik wel kon starten na de zomervakantie. Zelf twijfelde ik ook, maar dat zei ik natuurlijk niet! De bedrijfsarts gaf aan dat hij mij weer wilde zien voor ik weer zou moeten starten; 16 augustus. Twee weken later kreeg ik alvast een uitnodiging voor de volgende afspraak… Wat denken jullie? Datum 30 augustus… GRRRRRR!!!!!!! Hierdoor wordt één van mijn overtuigingen bevestigd; ik word weer op mijzelf aangewezen en moet zelf maar uitzoeken of ik kan starten of niet met reïntegreren. Mijn hoofd, die echt niet goed werkt, laat ik weer overuren maken. Ik kan echt niet bedenken waarom ik niet zou gaan starten. Wat eigenlijk overheerst is angst; tijdens mijn vorige burn-out ben ik bedreigd met ontslag. En ik heb ook geen zin in het UWV. Dus besluit ik om ‘maar gewoon’ te starten. “Lekker” weer in mijn oude patroon; mij verre van goed voelen, oververmoeid maar gewoon doorgaan…

 

Eerste paar dagen

De eerste dag is er een vergadering en is het de bedoeling om je lokaal op orde te maken. Van de hele vergadering krijg ik helemaal niets mee. Kan mij totaal niet concentreren; ik laat het maar over mij heen komen. Na de vergadering moet je je lokaal in orde maken. De meubels worden voor de vakantie uit de lokalen gehaald, in verband met een grote schoonmaak van de school. Wat er ieder jaar weer gebeurt is het volgende; een aantal collega’s start wat eerder en pakken de mooiste meubels en zetten die in hun lokaal. Ik startte pas de dag van de vergadering; dus ik had alleen maar kapotte tafels en stoelen. Zucht! Ik haal diep adem en bespreek het met de directeur; zij geeft aan dat er in een lokaal dat nu niet meer gebruikt wordt nog goede meubels staan. Zelf moet ik collega’s vragen om mij te helpen de meubels naar mijn lokaal te brengen. Weer zucht.. Dan moet ik hulp vragen.. Ik val nog liever dood dan dat ik om hulp vraag. Want, mijn volgende overtuiging; als ik iemand om hulp vraag krijg je die niet! Het duurt nog ruim 2 dagen voordat ik mijn lokaal op orde heb; uitstelgedrag en weigeren om hulp te vragen in eerste instantie. Collega’s stellen mij veel vragen over allerlei dingen, en ik heb moeite om naar hen te luisteren en heb vaak geen antwoord op hun vragen. Voor mijn burn-out wist ik ALLES! Letterlijk iedereen, zelfs mijn toenmalige directeur, stelde mij allerlei vragen en vroeg om mijn hulp en advies. Nu weet ik bijna NIETS! Hierdoor wordt mijn onzekerheid (kan ik nog voor de klas staan/ lesgeven) nog meer gevoed! HELP!

 

Met de billen bloot

Voor mijn gevoel letterlijk met de billen bloot.. Op zijn Rotterdams; met mijn blote reet.. Heb de concentratie van een… vul maar in. Kan letterlijk mij maar op 1 ding richten, dus ik kan momenteel lesgeven, maar de andere taken die bij mijn functie horen kan ik absoluut (nog) niet.

En dan komt het volgende; het ergste… Ik moet om hulp vragen, en aangeven dat ik nog heel veel dingen niet kan. REGELRECHTE HORROR voor mij! Want ik deed altijd alles alleen, had nooit iemand nodig. Diegene (ik) die iedereen altijd hielp, heeft nu heel veel hulp nodig. Daar komt ook nog bij; er zijn mensen die niet begrijpen wat reïntegratie inhoudt. Want iedereen, je collega’s, zien je weer en ik word weer als vanouds overstelpt met allerlei vragen! Nu moet ik dus vaak aangeven dat ik hen niet kan helpen, omdat ik momenteel mijzelf probeer te helpen!

Al deze dingen roepen ontzettend veel weerstand, frustratie bij mij op. Waarom kan ik dit niet gewoon? Daarom ben ik de afgelopen weken ontzettend moe, huil ik dagelijks meerdere keren, mijn toch al te korte lontje lijkt nog wat korter momenteel en zwelg ik uiteraard vaak in zelfmedelijden.

 

Hoe nu verder?

Heel eerlijk? Ik heb geen idee. Het was de bedoeling dat ik pas zou starten met reïntegreren als ik was gestart met therapie. De meesten van jullie weten dat dit nog steeds niet is gestart. Dus ik ben gestart terwijl ik nog niets heb geleerd, en heb kunnen veranderen aan mijn hardnekkige patronen. Dat frustreert ook. Maar ja.. ik heb er zelf voor gekozen om al te starten. Omdat ik mij ook afvraag of thuis zitten de oplossing is. Thuis zitten maakt dat ik weer hele dagen aan het piekeren ben, tijdens het werk gaat dat niet. En nu zit ik ook in een soort werkritme; ik sta drie dagen in de week op tijd op, enz. En ik heb ontdekt dat ik wel voor de klas kan staan, ook al kost het mij heel veel energie. Die onzekerheid is in ieder geval weg!

Mijn directeur heeft mij heel veel taken uit handen genomen, dus ik hoef mij nu alleen nog maar te richten op mijn klas; puur alleen lesgeven. Dit zag ik uiteraard als falen; maar de realiteit is dat ik meer nog niet kan! Dus.. niet zeuren Karin! Aankomende week krijg ik te horen of ik therapie mag/kan gaan volgen bij de instantie waar ik mij aangemeld heb. Als dit gaat gebeuren, zal dit zeer intensief zijn; ruim 2 uur per week (individueel en groepstherapie). Ook wordt er geadviseerd om op die dagen niet meer te werken. Dus weer full-time aan de slag gaan, zit er sowieso nog lang niet in.

 

Wat leer ik nu?

Pfffff….. Even puntsgewijs:

Ik leer:

  1. Om hulp te vragen.
  2. (gedwongen) mijn grenzen aan te geven, simpelweg omdat ik nog heel veel niet kan.
  3. De taken die ik nog niet kan, aan anderen over te laten. Dit is zo lastig; want ik wil alles zelf doen! Controlfreak in da house!!!!!
  4. Te accepteren dat ik niet meer alles kan. Ook errug lastig, voor iemand die zichzelf superwoman waande! Nee.. even alle gekheid op een stokje; maar ik moet van mijzelf alles zelf kunnen. Maar omdat ik het niet meer kan, zit er niets anders op dan het te accepteren! Ging dat maar zo makkelijk als het typen erover…
  5. Erop te vertrouwen dat anderen doen wat ze zeggen (met de taken die voor mij gedaan worden). Uuuhm… ik heb nogal vertrouwensissues. Dus ik geloof pas iets als ik het zie! Maar ik moet toegeven; mijn directeur en collega’s doen hun best. Nu ik nog!
  6. Mijn rust te nemen!! Dit gaat natuurlijk nog niet zoals het gaan moet, maar ben mij er bewust van en luister nu veel beter naar mijn lichaam!

 

Conclusie

Heftige weken achter de rug dus. En ik zit er nog midden in, en dit zal nog een behoorlijke periode duren. Ik probeer niet te ver vooruit te denken (wat als het reïntegreren mislukt bijvoorbeeld), en de dingen te laten komen zoals het komt! Knap hè van deze controlfreak? Zo knap is het niet hoor; mijn lichaam geeft nu hele duidelijke signalen af, wat wel en niet kan. En om mijzelf niet verder de vernieling in te helpen, luister ik daar nu heel braaf naar. Dus niet knap, maar nog wel verstandig…

 

Ik hou jullie op de hoogte!

 

Laat een comment achter! Vind ik leuk!

 

Liefs, Karin

 

 

 

UITSTELGEDRAG

Dit is typisch Karin. Ik schrijf na maanden weer eens een blog, en waar ga ik het over hebben? Uitstelgedrag… Ik, die als voornemen had om minstens 2 keer per maand een blog te schrijven. Maar goed; ik ben er weer!

Zoals een aantal van jullie weten probeer ik op allerlei gebieden aan mijzelf te werken. Een van de dingen waar ik nu graag aan wil werken is mijn verschrikkelijke uitstelgedrag. Ik overdrijf graag, maar wat dit betreft niet.. Voorbeeld; ik krijg de laatste jaren steeds een waarschuwing van de Belastingdienst, omdat ik mijzelf er niet toe kan zetten om op tijd mijn belastingaangifte te doen. Heb zelfs in een jaar, de belastingaangifte gedaan van 2 jaren.. Waarom kan ik mij er pas toe zetten als ik een waarschuwing krijg? Dit moet echt stoppen, en wel nu! Want waarschuwingen krijgen is 1, maar ik heb veel last van mijn uitstelgedrag. Want de dingen die moeten gebeuren, maar ik niet doe, blijven in mijn achterhoofd.. Maar die raakt ook een keer vol.. Sterker nog; die zit al vol met allerlei andere dingen; burn-out (kom ik er ooit uit), puberdochter, enz.

 

Wat doe ik nu anders?

Een paar weken geleden heb ik het roer omgegooid. Gaat het al perfect? Natuurlijk niet! Maar ik blijf dit volhouden, omdat ik merk dat het mij veel oplevert! Hieronder zet ik puntsgewijs wat ik momenteel doe:

  1. Minder op mijn telefoon! Ik heb het al vaker gezegd, maar dit apparaatje heeft mij nog steeds in zijn greep. Maar al veel minder. Nu ik bewust mijn uitstelgedrag aanpak, merk ik hoeveel tijd, kostbare tijd, ik verspil aan mijn telefoon. En dat dit mijn uitstelgedrag dus voedt. Nu ik mij dit realiseer, kost het mij nu veel minder moeite om minder op mijn telefoon te zitten!
  2. Taken opschrijven. De taken/dingen die ik moet doen schrijf ik op. Om 2 redenen; zo zit het niet meer in mijn overvolle hoofd, en vergeet ik het niet. In een schrift schrijf ik mijn doelen en taken op langere termijn gedaan moeten zijn of behaald moeten zijn.  Ik kijk iedere dag naar de opgeschreven taken, dat helpt mij om mijn focus te behouden. Het opschrijven van taken verdeel ik; dagtaken zet ik in mijn agenda op de dag dat die bewuste taken moeten gebeuren.
  3. Grote taken/dingen waar ik tegen op zie, deel ik op in kleine stukken. Heel vaak, als ik eenmaal bezig ben, maak ik de taak vaak in een keer af. Zo niet, begin ik de volgende dag makkelijker aan  die grote taak omdat ik al een gedeelte heb gedaan.
  4. Gewoon doen! “Klinkt” als een inkoppertje, maar het is echt waar! Ik kon uren op de bank zitten, uiteraard met mijn telefoon, “simmen” over een taak die ik moet doen waar ik geen zin in heb. Zonde van de tijd, want in die tijd kon ik die taak allang af hebben, of in ieder geval voor een deel!
  5. Ik ben een ochtendmens, dus moeilijke dingen doe ik in de ochtend. In de ochtend heb ik ook de meeste energie, en ben ik ook het scherpst. Vooral nu met mijn burn-out; vanaf de middag kan ik nog wel wat dingen doen, maar alleen dingen waar ik mijn hoofd niet zo bij nodig heb..
  6. Multitasken doe ik niet meer aan! Mede hierdoor ben ik in een burn-out terecht gekomen. Ik richt mij nu op 1 ding tegelijk! Hierdoor ben ik veel productiever!
  7. Tijdmanagement doe ik ook niet meer. Een tijdje geleden zette mijn taken in mijn agenda bij een bepaald tijdstip, en gaf ik ook iedere aparte tijd een tijdslimiet. Dit bezorgde deze “burnie”, een enorme huilbui tot en met snikken aan toe. Dus mee gekapt! In mijn agenda staat er bij iedere dag een lijstje “to-do’s”, en daar zet ik een aantal taken op. Niet teveel; realiteit is dat ik nu niet zoveel kan en daar probeer ik mij in te berusten. En als blijkt dat ik wel teveel heb opgeschreven? Dan schuif ik het door naar de volgende dag. Helemaal niet erg!
  8. Minder perfectionistisch… Daar gaat ook veel tijd en stress in zitten! Dus ik probeer minder perfectionistisch te zijn, wat gemakzuchtiger. Gemakzuchtig wordt als iets negatiefs gezien, maar alles waar “te” voor staat is niet goed. Ik wil nog steeds goed werk afleveren, maar probeer minder hoge eisen aan mijzelf te stellen. Perfectie bestaat niet, en een gezonde dosis gemakzucht kan daar zeker bij helpen!
  9. Rustmomenten; telefoon uit, tv uit.. Even helemaal niets. Stilte. Even totale rust, mediteren. Hierdoor laad ik mijzelf weer even op, en kan ik weer door.
  10. Prioriteiten stellen, door bovenstaande punten leer ik ook prioriteiten te stellen. Ik dacht dat alles, werkelijk alles even belangrijk was. Maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn! Hierdoor krijg ik ook meer rust in mijn hoofd; wetende dat niet alles tegelijk af hoeft te zijn, en dat sommige dingen gewoon kunnen wachten!

 

Deze punten vergen nu nog best wat energie, omdat ik het mijzelf nog eigen moet maken. Maar ik weet dat dit mij zoveel gaat opleveren, dus ik hou dit vol! Het kost ook tijd, dus ben daardoor ook een stuk minder op Instagram. Het is de moeite waard.

Hebben jullie last van uitstel gedrag? Werken jullie hieraan? En zo ja; hoe doen jullie dat? Ben benieuwd!

STIL GEZET WORDEN DEEL 2

Heb al eens eerder een blog geschreven over stil gezet worden. Over het ziek worden op eerste Kerstdag, en dat mijn griep later als het ware over ging in een burn-out.

Op een gegeven moment leek ik mijn draai te hebben gevonden in mijn burn-out. Ik probeerde het te accepteren, en om fit te blijven besloot ik meer te gaan sporten. Dit werd dagelijks, en ik voelde mij er enorm goed bij!

 

Kink in de kabel

Maar op woensdag 19 april kwam er een ‘kink in de kabel’. Ik zou meelopen met een run georganiseerd door de Rotterdam Running Crew; een run over het eiland van Brienenoord. Daar was ik al heel lang niet geweest, en het leek mij erg leuk om daar met een grote groep te gaan lopen. Ik had gekozen voor de 9 km, maar na 500 meter ging het flink mis. We gingen een weg oversteken, en ik liep op een fietspad. Ik was in de veronderstelling dat het fietspad gelijk liep aan de weg die wij over gingen steken. Helaas kwam ik daar achter dat dit niet zo was, toen ik mijn enkel dubbel voelde klappen op de stoeprand… Ik voelde een enorme pijnscheut, maar die leek ook gelijk weer weg te zijn, dus ik dacht gewoon verder te kunnen lopen. Een fysiotherapeut die toevallig naast mij liep, zei dat dit niet verstandig was omdat zij mijn enkel dikker zag worden door mijn sok heen! Toen er werd gezegd dat ik moest gaan zitten, was de adrenaline weg; daar kwam een enorme pijn in mijn enkel voor in de plaats. Uiteindelijk blijkt er op 3 verschillende plaatsen in mijn enkelband een scheurtje te zitten…

 

Reality kicks in

De week na het oplopen van mijn blessure, ga ik weer terug naar de fysio. Die vertelt mij de diagnose, en dat het echt een wonder is dat ik het niet heb gebroken. Het dringt nog niet tot mij door.. De fysio ziet dit waarschijnlijk aan mijn gezicht en zegt dat er eigenlijk voor 2 weken gips omheen had gemoeten. En dat ik dit echt heel serieus moet nemen, en mijn voet absoluut niet te veel mag belasten. Ik luister er braaf naar, ook omdat ik nog behoorlijk veel pijn heb.

In de tweede week lijkt het beter te gaan met mijn enkel, maar dit is van korte duur. Twee dagen achter elkaar heb ik ermee gelopen zonder krukken, en dit wordt ‘afgestraft’ met het ’s nachts wakker worden van een zeer pijnlijke en weer dikker geworden voet.. Maandag neem ik weer contact op met de fysio, en die geeft aan dat ik er absoluut niet op mag lopen en dat ik toch weer met krukken moet lopen.

Mijn derde week is nu ingegaan, en mijn enkel reageert goed op het lopen met krukken. Het erop staan, om bv te koken en even een kleine boodschap halen met krukken, wordt resulteert echter nog steeds met steken in mijn enkel en weer dikker worden van mijn gehele voet.. Ik vind dit wel heel erg lang duren… Want ik kan bijna niets! Maar ik blijf positief. Totdat ik op gesprek ben geweest op mijn werk…

 

Rust 2.0

Vanaf december vorig jaar zit ik thuis met een burn-out. Het dagelijks sporten werd mijn uitlaatklep. Maar dat is nu ook weggevallen, grotendeels want ben voorzichtig weer gestart met aangepast trainen. Neemt niet weg dat ik daar somber van ben geworden; en daar komt mijn chronische depressie om de hoek kijken.. Nu ik niet werk, en ook nog eens niet voluit kan sporten, voel ik mij waardeloos. Door het sporten had ik het gevoel ‘nog iets te kunnen doen’. Maar nu kan ik dus helemaal niets meer; waardeloos dus. Mijn moeder, en anderen zeggen dat dit “een teken” is dat ik rust moet houden. Dit maakt mij zo boos! Ik ben al maanden thuis, en nu kan ik ook niet sporten, kan amper mijn huishouden doen. En dan hebben “jullie” het over rust? Hoe rustig moet ik zijn? Als een lijk??? Oeps… zo boos was ik dus…

En daar komt nog iets bij; ik had al eerder geschreven dat de bedrijfsarts mij had geadviseerd om te starten met cognitieve gedragstherapie. Hij zou mij aanmelden, mits ik toestemming zou krijgen van mijn werkgever (die gaf direct toestemming heel fijn!). Door miscommunicatie tussen die 2, ben ik helaas nog steeds niet gestart… Zelf heb ik de bedrijfsarts tussendoor gemaild, contact gehad met mijn leidinggevende, om zo hopelijk het proces van aanmelden doorgang te geven. Maar helaas. Helemaal niets. Op een gegeven moment was ik er helemaal klaar mee, en heb ik besloten om hierin (tussen bedrijfsarts en werkgever) niets meer te doen. Want dit is een van de redenen waardoor ik thuis ben komen te zitten. Naast mijn eigen taken, deed ik ook andermans werk..

Met mijn leidinggevende heb afgelopen week een gesprek gehad over het weer voorzichtig starten en opbouwen van werk. Er is nog helemaal geen sprake van dat ik weer direct terug ga in mijn oude functie, maar puur om weer in het werkritme te komen. Ik sta hier wel voor open, want ik ben al een behoorlijke tijd thuis. Te lang thuis blijven is niet goed, maar is alweer starten, al is het maar voor 3 uur in de week wel verstandig? Want de bedrijfsarts had duidelijk gezegd dat ik pas weer mocht gaan werken als ik al een paar sessies achter de rug had. Maar ja.. de bedrijfsarts had ook gezegd dat ik pas weer bij hem terug zou komen als ik al een paar therapiesessies had gehad… Dit gaat niet gebeuren, want ik moet volgende week al weer bij hem op het spreekuur komen. Zonder.. juist ja.. zonder dat ik nog maar 1 therapiesessie heb gehad! Sterker nog; nog niet eens een intakegesprek! Van dit alles ben ik zodanig in de war, dat ik helemaal niet meer helder kan nadenken. Dit duurt ruim 2 dagen..

 

Voor jezelf zorgen!

Bovenstaande; niet meer kunnen sporten, en nog steeds niet gestart zijn met therapie, maakte dat ik heel somber werd. Ik zat letterlijk thuis, te vegeteren op de bank, want ik kan niks meer dan alleen maar mijn hoofd overuren te laten maken.

Maar! Op het werk zag ik een van mijn collega’s die net hersteld is van een burn-out, en die gaf aan baat te hebben gehad bij een haptonoom. Nu ben ik jaren terug een tijdje bij een haptonoom geweest, en dat heeft mij toen heel goed geholpen. Ik gaf aan interesse te hebben, en kreeg van haar een naam en telefoonnummer.  Bij het krijgen van die gegevens kreeg ik ineens een hoopvol gevoel; het nemen van de regie van mijn eigen leven! Die avond vertel ik aan 2 sportzusjes waar ik mee zit, en 1 zegt prompt: “Karin, ik wil niet wreed zijn, maar ze gaan je niet helpen. Je moet het zelf doen.”  Juist… Bevestiging nummer 2. Vanochtend was ik weer eens lekker aan het scrollen door Insta, en zag de volgende tekst voorbij komen:

“Happiness is a choice not a result. Nothing will make you happy until you choose to be happy. No person will make you happy unless you decide to be happy. Your happiness will not come to you. It can only come from you.”

BAM!!! BEVESTIGING NUMMER 3!!!

Vervolgens had ik even een privégesprek met iemand via Insta, en die schreef oa:

“Er is maar 1 iemand die jouw leven kan veranderen, en dat ben jij. Het begint in je hoofd. Wat je denkt is wat je gelooft. Je bent zoveel sterker dan je denkt!”

Vervolgens kreeg ik ook nog twee boekentips. Allebei die boeken had ik al op mijn boekenlijst gezet, voor boeken die ik nog graag wil lezen..

WOOOOOOOOOOOW!!!!!!!! BEVESTIGING NUMMER 4!!!!

 

De boeken heb ik vanmiddag gelijk besteld bij Bol.com. Volgende week neem ik contact op met die haptonoom. En nee, ik ga niet gelijk weer rennen en vliegen. Absoluut niet. Want.. eerlijk is eerlijk; ik zorg nog steeds niet heel erg goed voor mijzelf.  En ik weet dat ik veel rust nodig heb. Al heb ik nu echt een schijthekel gekregen aan dat woord!! Maar goed, de eerste stap; het bestellen van die boeken is gezet. Ik heb de regie weer genomen, en het voelt goed!!

Heb je het gevoel de regie kwijt te zijn geraakt? Probeer alstublieft toch zoveel mogelijk open te staan voor feedback en advies van anderen. En dan bedoel ik niet, dat je met iedereen moet praten die je tegenkomt, want daarvan kun je juist nog meer in de war raken. Maar praat met mensen waarbij je je prettig voelt. En je hoeft ook niet al het advies van iedereen aan te nemen. Neem het mee naar huis, en denk goed na wat wel en wat niet bij je past. En van daaruit kun je weer verder actie ondernemen.

 

Als ik het kan… dan kunnen jullie het ook.

 

Liefs, Karin