Afhankelijk

Mijn moeder heeft mij geleerd om onafhankelijk te worden en te zijn. Als kind kreeg ik altijd te horen: “Je diploma is je eerste man!” Dit heb ik altijd in mijn oren geknoopt. Ik heb een aantal opleidingen gevolgd, kreeg een goede baan in het onderwijs met op een gegeven moment vast contract, dus een vast inkomen. Al ben ik nu bijna niet meer in dienst van mijn werkgever in het onderwijs, ben ik wel al jaren financieel zelfstandig. Heb een appartementje gekocht, en buiten mijn hypotheek, geen schulden. Ook geniet ik ervan om heerlijk alleen te zijn; ik hoef niet speciaal iemand om mij heen te hebben, om het naar mijn zin te hebben. Maar toch… is er iets waarin ik mij wel afhankelijk opstelde, en af en toe nog steeds…

Zelf heb ik ervaring in het onderwijs; als docent en docent-coach. Ik dacht dat ik alleen daar expert in was. Toen ik besloot niet meer terug te keren naar mijn werkplek in het onderwijs, ging ik achter elkaar allerlei workshops doen en evenementen bezoeken. Als ik hierop terug kijk, deed ik echt een “overkill” aan workshops doen en evenementen bezoeken.  Ik wilde zoveel mogelijk kennis vergaren en nieuwe ervaringen opdoen. Daar is op zich niets mis mee, maar wel als je alleen maar hier mee bezig bent. Dus met kennis van buitenaf te halen. Bij mij zat er, zoals heel vaak, geen rem op, maar keek ik ook niet zo kritisch naar de workshops die ik volgde. Na een tijdje merkte ik, en weet ik nu, dat ik zelf nog veel meer in mijn mars heb dan ik dacht! Ik stelde mij afhankelijk op van de kennis van anderen; door heel veel workshops te doen en evenementen te bezoeken. En weet je? In plaats van dat ik daar zekerder door zou “moeten” worden, want ik deed kennis op, werd ik juist steeds onzekerder! Tot ik meedeed aan een groepsprogramma van Mariëlla, toen kwam er een ommekeer.

Door het groepsprogramma “Weten wat je echt wilt in je carrière”, van  carrièrecoach, Mariëlla Vink van Myndz, begon ik te ontdekken dat ik talenten bezat. En best veel! Daarna heb ik een individueel traject bij haar gevolgd, en is dit alleen maar sterker tot uiting gekomen. Het resultaat? Ten eerste keer ik nu eerst en vaker in mijzelf. Ik ben nu ontzettend kritisch geworden naar wat voor soort workshops en evenementen ik ga. Nog steeds bezoek ik er regelmatig een, maar nu kies ik er bewust voor. Heeft het mij iets te bieden? Is het een goede aanvulling?

Nu heb ik hierboven een voorbeeld gegeven met het bezoeken van workshops en evenementen. Maar je kunt dit naar alle gebieden doortrekken; wordt je bewust van de kennis die je al in huis hebt! Zo ook als je bijvoorbeeld een coach of psycholoog krijgt toegewezen; heb je het idee dat je niets leert van diegene? Is er geen klik? Dan is dat vaak ook zo! Je mag om hulp vragen, en deze accepteren, maar je hoeft je absoluut niet van iedereen afhankelijk op te stellen, waarvan jij denkt dat diegene alle wijsheid in pacht heeft. Dat is gewoonweg niet zo!

 

Als je dit zo hebt gelezen; stel jij je wel eens afhankelijk op van een ander? Omdat je denkt dat een ander het beter weet? Ik ben erg benieuwd! Stuur mij gerust een berichtje!

 

Tot volgende week woensdag!

 

Liefs, Karin

Energie!

“Ik heb energie voor 2!” zul je mij nooit horen zeggen. Er wordt gezegd “zeg nooit nooit”, maar in dit geval ben ik er behoorlijk zeker van dat ik dit voorlopig niet ga zeggen. Door mijn burn-out heb ik roofbouw op mijn lichaam gepleegd, dat is geen mysterie of geheim. Alleen heb ik iets ernstig onderschat; het herstel hiervan. Als je verschillende onderzoeken erop naslaat, lees je dat je nooit meer op het oude niveau komt. Dat heeft mij een ontzettende lange tijd gefrustreerd. En heel eerlijk; af en toe nog steeds! Als iemand tegen mij zegt dat ik rustig aan moet doen, wil ik gillen… Heel erg hard! Maar wat is ‘rustig aan’? Is rustig aan, stil op de bank of op je bed blijven liggen?

Je lichaam heeft na een burn-out rust nodig. Maar wat ik vergat, was dat je geest ook rust nodig heeft. Als je beiden geen rust geeft, blijf je dus moe! Na het eerste 1,5 jaar van mijn burn-out was ik wel een soort van uitgeslapen… Dag en nacht kon ik die eerste periode slapen. Maar op een gegeven moment krijg je wat meer energie, zowel lichamelijk als geestelijk. Je kunt weer wat meer doen op een dag, en je krijgt weer zin in allerlei activiteiten. En daar schuilt bij mij, maar ook bij anderen, het gevaar; ik weet geen maat te houden… Vandaar die burn-out natuurlijk. Dus zodra ik wat energie heb ga ik er als een raket vandoor. Met alle gevolgen van dien; na een paar dagen ben ik dan een aantal dagen kotsmisselijk van vermoeidheid. En dan was ik weer gefrustreerd, want ik kon niet doen wat ik wilde, en voelde mij een loser. Af en toe heb ik dat gevoel nog steeds, maar dat hoort erbij.

Sinds enige tijd volg ik het VIP coachingstraject bij Fitgirls.nl; daarin leer ik onder andere beter voor mijzelf te zorgen en nog bewuster en liever voor mijzelf te zijn. In een coachingsgesprek met Dani Jasarevic, vertelde Dani mij over “de Lepeltjestheorie”. Even kort: Je hebt op een dag 12 lepels te verdelen over de verschillende activiteiten die je die dag doet. Iedere activiteit kost een of meerdere lepels. Die lepels moet je zien als energie. Als je een erg drukke dag hebt, kan het dus zijn dat je 17 lepels hebt gebruikt. Dat betekent dat je de dag erna maar 7 lepels te verdelen hebt! Er ging letterlijk een hele wereld voor mij open! Tip: Google op “lepeltjestheorie” om hier meer over te lezen. Het wordt voornamelijk gebruikt voor/door mensen met hersenletsel, maar ook mensen die een burn-out hebben (gehad) of om een andere reden laag in hun energie zitten, kunnen dit gebruiken!

Natuurlijk gaat dit met vallen en opstaan. Want… hoeveel lepels is bv. het doen van de was? Of stofzuigen? Of je werk? Dat is even puzzelen, maar dat maakt niet uit! Zoals ik al vaker “zeg”; zie het als een spel! Enthousiast als ik was (en ben!) vertelde ik over de lepeltjestheorie aan mijn psychotherapeut. Die vond het ook een goede manier om mijn energie te verdelen, alleen was er een maar.. “Karin? Maar jij gaat dus uit van 12 lepels per dag?” Ik; “Ja!” Psychotherapeut: “WAHAHAHAHAHAHA! Dat dacht ik al! Karin, begin jij maar met 5! Jij hebt hooguit 5 lepels per dag te besteden!” Ik: “Uuuhm…waarom?” Psychotherapeut: “Mensen met GGZ-diagnoses hebben minder energie te besteden dan mensen zonder. En je gebruikt ook nog eens anti-depressiva! Dat moet je echt serieus nemen en niet onderschatten!”

Ok.. Nu kon ik 2 kanten opgaan met mijn gedachten na dit advies. De negatieve kant: WTF?! Dan kan ik helemaal niets meer betekenen voor een ander, terwijl ik dat zo graag wil! Ik kan he-le-maal niets meer! Alleen maar liggen op de bank en veel ijs eten! Tegenwoordig denk ik gelukkig anders; Ok! Dat betekent dat ik mij nog meer moet focussen op wat ik echt belangrijk vind! Ja ja daar komt ie weer; keuzes maken! Al heb ik minder energie dan de “gemiddelde mens”, dat wil niet zeggen dat ik minder van waarde ben. Of dat ik minder te geven heb aan de wereld. Nee! Het betekent voor mij dat ik nu juist nog meer van waarde ben voor mijzelf en voor een ander, omdat ik mij precies richt op wat ik belangrijk vind! En daar heb ik voldoende energie voor!

 

Hoe zit het met jullie energie? Hoe verdelen jullie je energie op een dag? Zijn jullie daar bewust mee bezig? Ik ben erg benieuwd; laat het mij weten!

 

Tot over 2 weken!

 

Liefs, Karin