N.I.V.E.A.

Nivea. Of ik die lekker ruikende crème bedoel? Nee. Een vriendin van mij zei eens tegen mij: “Oh jee, daar heb je Karin weer met haar potje Nivea!” Wat zij daarmee bedoelde: Niet Invullen Voor Een Ander.

Doen jullie dat wel eens; je leest een appje, een e-mail of iemand zegt iets tegen je. Je leest/ hoort de woorden, maar in je hoofd maak je er iets anders van. Je denkt er het “jouwe van”. Daar was ik de afgelopen jaren echt een MASTER in! Door negatieve ervaringen (afwijzingen bv) of zelfs traumatische ervaringen, kun je opmerkingen anders interpreteren, anders invullen. Oftewel; invullen voor een ander! Het lastige hiervan is, dat als je invult voor een ander, dit bijna altijd negatief is. Af en toe betrap ik mijzelf er nog op. Hoe dit bij mij werkte? Voorbeeld: Een sociotherapeut zou eens bij mij op huisbezoek komen (dit is standaard bij MBT-therapie). Tijdens een groepssessie vertelde zij dat zij plannen had om naar een andere afdeling te gaan. Het eerste dat ik vroeg: “Ok, maar kom jij dan nog bij mij op huisbezoek?” Sociotherapeut: “Daar moet ik nog even over nadenken.” Toen kwam mijn potje Niveau in beeld… Ik vulde dat in als: “NEE, IK KOM NIET MEER.” Dus mijn gedachte was direct; “Weet je wat? Ik zal het jou makkelijk maken! Je hoeft helemaal niet meer na te denken hierover. Jij MAG niet eens meer bij mij op huisbezoek komen!”

Als ik dit zo terug lees denk ik; Wauw Karin, echt kinderachtig… Maar dit is een van de beschermingstechnieken die ik mij eigen heb gemaakt. Had ik het gevoel dat iemand mij afwees? Dan kon je direct een grote FUCK YOU van mij krijgen, en wilde ik niets meer met jou te maken hebben. Je begrijpt… op een gegeven moment blijven er niet veel mensen meer over. Maar dat interesseerde mij niet; mijn hele leven werd ik al op mijzelf teruggeworpen. Dus ik was ervan overtuigd dat ik niemand nodig had!

Ik zag altijd het slechte van de mens in. Mijn psychotherapeut zei toen: “Maar Karin, niet iedereen is zoals de nare mensen uit jouw verleden. Echt niet.” Ik begreep wel wat hij zei, maar zoals altijd, voelde ik het nog niet. Ik was nog niet helemaal overtuigd.” Mijn psychotherapeut gaf mij de volgende opdracht; “Als je het gevoel hebt dat je wordt afgewezen door iemand, probeer dan je middelvinger in je zak te houden, en vraag en bespreek dit met de boodschapper.” Nou… dat heeft even geduurd voordat ik dit ging doen! Want het wegsturen van mensen uit mijn leven, zat zo diepgeworteld in mijn systeem! Dat krijg je er niet zomaar even uit.

Met behoorlijke weerstand deed zich weer een situatie voor. Ik had ergens een afspraak, voor een werkstage, maar toen ik daar aankwam, wist letterlijk niemand van mijn afspraak af. Dit betekent bij mij direct; kortsluiting in mijn bovenkamer! Deze mensen zouden mij NOOIT meer zien! FUCK OFF! Ik stuurde een appje naar een vriendin (via haar kon ik daar die werkstage doen); “Hey E! Ik ben net daar geweest, nou niemand wist van mijn komst af! Dusse.. bedankt voor deze kans, maar ik zoek ergens anders wel een werkstage!” Ik was er direct he-le-maal klaar mee! Die goede vriendin, die al mijn nukkigheden en eigenaardigheden kent, belde mij direct op: “Uuuhm Karin? Kun je even uit je emotie komen?” Ik: “Wat?! Ben je gek geworden! Ik ben pissed-off!” Gelach aan de andere kant… “Ik ga uitzoeken wat er is gebeurd, ok?” Ik: “Doe wat je niet laten kunt, maar ik ga daar NOOIT meer naartoe!”

Nadat ik was afgekoeld (na een paar dagen!), werd ik gebeld door een van de mensen van die werklocatie. Of ik met haar in gesprek wilde over wat er was gebeurd. Ik dacht weer aan de woorden van de psychotherapeut: “Ga in gesprek!” Met volle tegenzin ben ik daar op gesprek gegaan. Tot mijn verbazing lukte het mij om naar het verhaal van de medewerker te luisteren. En was ik ook in staat om mijn gevoel van afwijzing met haar te bespreken. Wauw! Zo kon het dus ook! Ik ben daar trouwens niet meer gaan werken; dat ging mij toen net een brug te ver…

Steeds vaker ging ik dit toepassen; in gesprek gaan met een ander als een boodschap bij mij negatief binnenkwam. Na ieder gesprek voelde ik een opluchting; ik had mij uitgesproken, en ik had naar het verhaal van de ander geluisterd! Dus dat doe ik nu altijd; checken hoe de ander, de boodschapper een bericht bedoelt.

 

Hoe doen jullie dit? Houden jullie van een flinke pot Nivea? Hoe gaan jullie om met berichten die negatief bij jullie overkomen? Ik hoor het graag van jullie. Stuur mij gerust een berichtje!

 

Tot volgende week woensdag!

 

Liefs, Karin

Advertenties

Voor jezelf kiezen 2

“Ja hallo?! Je moet gewoon voor jezelf kiezen!” Dit is denk ik wel 1000 keer tegen mij gezegd. En iedere keer dacht ik: ja, ok… maar hoe dan?? Waarom ik het niet wist? Omdat ik toen totaal niet met mijzelf bezig was, maar altijd met een ander. Ik zag niet wat ik waard was, hield niet van mijzelf. Als dat zo is, is het ontzettend lastig om voor jezelf te kiezen. Want tja… als je jezelf niet kent, niet van jezelf houdt, niet weet wat je waard bent.. Waar kies je dan voor? Juist! Niets! Want je hebt geen idee!

Toen ik net een jaar in mijn burn-out zat, kreeg ik een consulent van een re-integratiebureau toegewezen. Daarbij kreeg ik allerlei formulieren, om “mij in kaart te kunnen brengen, mij beter te leren kennen.” Op een van de formulieren moest ik mijn talenten invullen. Ik keek een aantal keren opnieuw naar het formulier, en barstte toen in huilen uit. Mijn talenten? Ik zat nu een jaar thuis, sliep meer dan dat ik wakker was, douchen was al een opgave. En dan moest ik nu mijn talenten op gaan schrijven? Zijn ze helemaal gek geworden?! Ik besprak het met de consulent van het re-integratiebureau. Die gaf mij een tip, die voor mij goed werkte; “Vraag aan collega’s wat voor talenten zij in jou zien.” Heel voorzichtig appte ik een aantal collega’s, en al heel snel kreeg ik een behoorlijke lijst van hun door. Dit voelde fijn, maar tegelijkertijd voelde ik het ook niet echt. Want tja..ik zat NU thuis, lekker zielig te wezen!

Hoe ik mijn talenten heb (her)ontdekt? Dit kwam pas nadat ik langzaamaan weer een beetje begon te herstellen van mijn burn-out. Ik startte met een werkstage (om weer in een werkritme te komen) bij het Leger des Heils, en met vrijwilligerswerk bij stiltecafé Adem Inn. Door het uitvoeren van verschillende werkzaamheden kwam ik er (weer) achter wat mijn talenten zijn, en heb zelfs een aantal nieuwe ontdekt! Ook de coaching van Mariëlla, @carrierecoach_myndz, hebben mij hierin geholpen.

Een voorbeeld om een duidelijk verschil aan te geven: Ruim een jaar geleden, gaf ik aan bij mijn consulente van het re-integratiebureau dat ik iets voor mijzelf wilde beginnen. Ik had geen idee wat, “ja iets met coaching”, maar had verder geen idee. Mijn consulente zei toen: “Nou dat vind ik helemaal geen goed idee om voor jezelf te beginnen! Dat is hard werken hoor, daar moet je echt niet aan beginnen! We gaan gewoon kijken naar een baan bij een werkgever.” Ik was hier helemaal niet blij mee, maar kon haar eigenlijk ook niet overtuigen van mijn idee..

Vanochtend, voor ik deze blog typte, had ik weer mijn consulente aan de telefoon. Zij gaat mij weer begeleiden, maar nu vanuit het UWV. Ik zei tegen haar: ” Ik ga een eigen bedrijf opzetten. Vrouwen met GGZ-problematiek ga ik helpen weer terug te keren naar de basis; naar henzelf!” Ook vertelde ik van de gespreksleiderstraining bij Women.Inc, het coachingsprogramma bij Fitgirls, en nog een aantal acties. Ik sloot af met: “Ik weet dat jij het niets vindt, ik zal doen wat jij zegt voor het traject, maar dat eigen bedrijf komt er!” Consulente: “Wil je als ZZP-er aan de slag?” Ik: “Ja!” Consulente (hardop lachend): “Ik ga jou helpen, met oog voor jezelf, weer aan het werk te kunnen gaan. En als jij een eigen bedrijf wilt, dan steun ik jou daarin.”

Ik was even met stomheid geslagen… Wat?! En toen realiseerde ik mij: ik weet wat ik waard ben, en daarom hoef ik niet eens moeite te doen om een ander te overtuigen! Ik had en heb voor mijzelf gekozen!

Weten jullie wat je talenten zijn? Wat jij waard bent? Ik hoor het graag van jullie.

 

Tot volgende week woensdag!

 

Liefs, Karin