Carrièreswitch…

Een aantal keren heb ik al verteld dat ik heb besloten om niet meer terug te keren naar mijn werkplek. Doordat ik nu bezig ben met het tweede spoor (een baan bij een andere werkgever/iets voor mijzelf), kwam ik na jaren mijn C.V. weer eens onder ogen. Wat ik toen zag, maakte dat ik het bijna belachelijk vond dat ik mijn recente carrièreswitch zo “groots” aankondigde… “Wat zag je dan op je C.V.?”; hoor ik jullie zeggen. Nou…

 

Mijn C.V.

De afgelopen 11 jaar was ik in dienst bij dezelfde werkgever. Dat is echt een unicum.. Want ik heb daarvoor nog nooit langer dan 2 jaar ergens fulltime gewerkt! Als je mijn C.V. ziet, zie je behoorlijk wat verschillende bedrijven/instellingen erop staan. Dat was ik serieus echt helemaal vergeten! Vroeger (toen ik nog jong was), werkte ik namelijk altijd via uitzendbureaus. Heerlijk! In die tijd lagen de banen voor het oprapen, en daar maakte ik gretig gebruik van. Ik werkte een paar maanden hier, en als ik er genoeg van had, kondigde ik netjes mijn vertrek aan, en ging ik weer naar het uitzendbureau voor een andere baan. De volgende dag kon ik dan alweer ergens anders aan de slag. Nu ik dit aan het typen ben, besef ik dat ik toen vrijheid had en die ook gewoon nam! Zie mijn vorige blog over het vastzitten in mijn baan, en de vrijheid waar ik nu weer naar snak.

 

Wat is er gebeurd?

Wat is er in hemelsnaam gebeurd? Waarom switchte ik vroeger zo ontspannen van de ene baan naar de andere baan? Ok ok, ik was toen jonger, had minder verantwoordelijkheden. Nu een stuk ouder en een dochter waar ik de zorg en verantwoordelijkheid voor heb. Maar dan nog… Wil dat dan zeggen dat je in een baan moet blijven hangen voor “de zekerheid”? Ook al heb je het er niet meer naar je zin? Zelfs als je er ongelukkig van wordt?

Daarop zeg ik nu volmondig: NEE! Ongelukkig blijven in een baan, blijven voor de zekerheid gaat echt niet werken. Natuurlijk moet je niet domweg je baan opzeggen, zonder de consequenties ervan te onderzoeken/bekijken. Maar zet op papier wat je droom is wat betreft je werk. En vandaar uit onderzoeken wat de mogelijkheden zijn die bij jou passen. Denk niet in beperkingen zoals ik heel erg deed, en vaak nog doe. Maar denk in mogelijkheden, praat met anderen (en een coach) die onlangs een carrièreswitch hebben gedaan. Dat inspireert zo enorm! Zo ontdek je ook dat het veel makkelijker is dan je denkt.

Stukjes bij beetjes zal ik jullie steeds door middel van een blog laten weten hoe het gaat met mijn carrièreswitch!

 

Hebben jullie onlangs een carrièreswitch doorgemaakt? Zo ja, hoe is dit gegaan? Hoe heb je dit ervaren? Of..zou je een carrièreswitch willen maken, maar durf je het niet? Laat het mij weten!

 

Liefs, Karin

Week zelf inplannen

Ziet jouw week eruit zoals jij wilt dat jouw week eruit ziet? Zo nee, hoe zou je willen dat jouw week eruit ziet? Heb je wel eens hierover nagedacht? Ik echt serieus nog nooit kwam ik laatst achter!

 

Verbaasd

Mijn businesscoach Melisa stelde mij een aantal weken terug deze vraag: “Hoe wil jij dat jouw week eruit ziet?” Ik was werkelijk “flabbergasted”.. Ik herhaalde de vraag een aantal keren; “Hoe wil ik dat mijn week eruit ziet?” Ik had werkelijk geen flauw idee?! En er kwam gelijk nog een vraag in mij op: “Mag ik zelf bepalen hoe mijn week eruit ziet?”

Ik keek Melisa, waarschijnlijk een beetje schaapachtig, aan. Zij glimlachte en zei: “Jaha! Hoe wil jij dat jouw week eruit ziet? Dat mag jij bepalen!” WAT?! Mag ik dat zelf bepalen? Dat moest ik even op mij in laten werken. Er viel even een stilte.. Melisa verloste mij uit mijn lijden met onder andere de volgende vragen: “Wat vind je belangrijk? Waar krijg je energie van?” Daar moest ik ook even over nadenken! Maar er gebeurde ook iets anders…

 

Geleefd worden

Doordat ik zo lang moest nadenken over die eerste vraag, en de vervolgvragen, besefte ik tot mijn schrik iets. Al enige tijd wist ik dat ik geleefd werd, dat ik niet bewust leefde. Maar door deze ene vraag drong het nu pas echt tot mij door dat ik altijd mijn werk alles liet bepalen.  Ik had vaste werktijden, en over het algemeen wordt je in het onderwijs geacht om al je privé afspraken buiten werktijd in te plannen. Dus plande ik altijd al mijn afspraken buiten werktijd om en in de schoolvakanties. Mijn werk werd iets dat moest; ongeacht hoe ik mij voelde of wat voor afspraken ik had , enz. En dat werd op een gegeven moment van kwaad tot erger; Was ik ziek? Gewoon naar het werk. Heb het zelfs een “gepresteerd” om met een longontsteking voor de klas te staan.. Moest mijn dochter of ik naar een dokter of specialist? Jammer dan. Wachten tot de volgende schoolvakantie zich aandient. Langzaamaan maakte ik mijn werk mijn “basis”, waar ik absoluut niet van af mocht wijken. Daardoor raakte mijn noodzakelijke behoeftes steeds verder naar de achtergrond, en leken uiteindelijk verdwenen. Van mijn werk maakte ik een vaststaand iets, iets waar ik niet vanaf kon wijken. Waar ik toen dacht niet van af te kunnen wijken. Mijn moeder sprak mij hier wel eens op aan, maar ik begreep toen gewoon echt niet wat zij bedoelde?

Alles moest wijken voor mijn werk, werkelijk alles. Als ik hier nu aan terug denk is het absurd, ongelooflijk. Ik heb geprobeerd de oorzaak hiervan te achterhalen, maar ik kan echt niets bedenken waarom ik mijn werk zo op een dwangmatige manier op nummer 1 zette. Zo ernstig dat werkelijk alles moest wijken. Maar goed; ik denk dat het niet zo belangrijk is om daar nog proberen achter te komen. Het is nu vooral belangrijk om dit bizarre patroon te doorbreken en het heel anders aan te gaan pakken!

 

En nu?

De dagen erna ging ik eerst het feit dat ik zelf mijn week mag indelen op mij in laten werken, eraan wennen. Ik kreeg als tip: Zorg als eerste goed voor jezelf, en wat je inplant moet in je leven passen. Heel eerlijk; ik ben er nog niet helemaal aan gewend. Maar dat is logisch als je al jaren alles op de automatische piloot hebt gedaan, en onderweg jezelf helemaal kwijt bent geraakt. Goed voor mijzelf zorgen ben ik nu aan het leren, en het gaat langzaamaan steeds beter. Melisa gaf mij nog een heel goed advies: “Gebruik dit jaar om ermee te spelen.” Spelen… Diegenen die mij kennen weten dat ik heel erg van lachen hou. Maar wat mijn werk betreft was ik veel te serieus. En dit advies heeft gemaakt dat ik nu ga proberen wat losser met alles om te gaan. Het allerbelangrijkste; mijn weken gaan nu er zo uitzien, hoe dat bij mijn dochter en mij past. De rest plan ik erom heen.

Losser… Ik realiseer mij dat ik mij echt opgesloten/ gevangen heb gevoeld in mijn baan. Dat “klinkt” heel dramatisch en negatief misschien. Het is niet zo dat ik niets meer leuk vond aan mijn baan. Maar de vaste werktijden die ik had, passen nu niet meer bij mij. Ik wil vrijheid! Mijn eigen uren indelen. Dat heb ik nu nodig om beter en uiteindelijk goed, voor mijzelf te zorgen. Dit jaar, 2018, staat voor mij in het teken van vrijheid.

 

Wie of wat bepaalt bij jullie hoe jullie week eruit ziet? Ben jij dat zelf, of is dat je werk? Of misschien iemand anders? Ik ben heel erg benieuwd, zoals altijd!

 

Liefs, Karin

 

 

 

Boos op mijn lichaam

Enkele weken geleden postte ik nog een mooie quote op Instagram: “Apologize to your body. Maybe that’s where the healing begins.” Bij deze quote had ik geschreven dat ik roofbouw heb gepleegd op mijn lichaam en dat ik dankbaar moet zijn voor de dingen die ik nog wel kan. Dankbaar moet zijn voor het feit dat ik er überhaupt nog ben! Dat was heel mooi geschreven, en ik sta daar nog steeds achter, alleen “zegt” mijn brein ook wel eens wat anders..

Boosheid en angst

Tweede Kerstdag werd ik ziek; griep. Niets bijzonders, gewoon een griepje. Maar dat onschuldige griepje maakte dat ik een flashback kreeg; nl. naar 1e Kerstdag 2016. Toen kreeg ik ook griep, een heftige, dat de start van mijn burn-out bleek. Nu een jaar later, krijg ik een dag later weer griep. HELP!

Angst en boosheid wisselden zich af een aantal dagen. Boosheid; ik werd weer ziek in een vakantie, en ik wilde juist leuke dingen doen met mijn dochter, en dat kon dus niet. Ook had ik 2 afspraken staan met coaches; voor mij heel belangrijk want daar ga ik heen voor mijn ontwikkeling. Die heb ik met moeite afgezegd. Boosheid omdat ik het gevoel had weer stilgezet te worden, terwijl ik het nu juist zo goed doe! Ik rust veel meer, luister stukken beter naar mijn lichaam, en toch word ik weer ziek!

Angst; ga ik weer instorten? Kan ik eigenlijk wel weer starten met werken? Of blijf ik een zwak mens? Waar is mijn draagkracht gebleven? Wat kan ik in hemelsnaam nog wel? Door deze emoties realiseerde ik mij nog meer dan ooit dat een burn-out een enorme impact heeft. En dat die niet zomaar even verdwenen is. Door een burn-out krijgt je lichaam een enorme opdonder (understatement), maar ook geestelijk. En beiden hebben een behoorlijke tijd nodig om hiervan te herstellen. En dat gaat met de nodige hobbels; angst, boosheid, onzekerheid en in mijn geval; een ernstige vorm van hypochondria…

 

Lesje loslaten en accepteren

Voor mij was dit weer een lesje loslaten en accepteren. En vooral relativeren; want kom op zeg! Het was maar een griepje! Loslaten en accepteren; De griep accepteren en dus uitzieken en mijn lichaam rust geven. Rust.. grrrrrr! Word nog erg geïrriteerd als mensen tegen mij zeggen dat ik rust moet nemen trouwens. Ik weet wel dat zij gelijk hebben, maar ik wil het gewoon niet meer horen of lezen in een appje. Heel eerlijk; ik heb het wel nodig dat dit tegen mij gezegd wordt. Want hoewel ik beter naar mijn lichaam luister en rustmomenten en dagen inlas, met erg leuke afspraken vind ik het toch wel erg lastig om dan een afspraak af te zeggen en dan mijn rust te nemen wanneer dat wel echt nodig is… Dat is dus het loslaten; in dit geval het loslaten/afzeggen van afspraken. Maar hey; uitstel is geen afstel toch? Dus de afspraken zijn gewoon verzet!

 

Belachelijk

Als ik bovenstaande teruglees, denk ik; belachelijk! Waarschijnlijk een aantal van jullie ook. Wat een aanstelster! Aan de andere kant denk ik; dit is hoe mijn brein, en hoogstwaarschijnlijk ook van vele anderen, werkt! Dat wetende is goed, want dan ben je je er bewust van en kun je dit soort mindfucks sneller naar de andere wereld helpen! Maar hoe doe je dat?

G-schema

Van mijn burn-out coach kreeg ik een G-schema. Niet de gebeurtenissen bepalen wat je doet en voelt, maar de manier waarop je naar gebeurtenissen kijkt; je gedachten!

Als er zich een situatie voordoet, waarin je ongewenste gevoelens krijgt, kun je het G-schema gebruiken. Je analyseert de situatie door jezelf een aantal vragen te stellen:

  • Gebeurtenis. Waar ben ik? Met wie? Wat doe ik?
  • Gedachten. Welke automatische onbewuste gedachten had/heb ik in deze situatie?
  • Gevoel. Wat voor gevoel ik heb ik hierbij? Bang, boos, bedroefd, blij, enz.
  • Gedrag. Wat deed ik vervolgens of liet ik achterwege?
  • Uitdagen. Bekijk welke denkfouten je maakt. Bekijk per gedachte of deze waar is en vervolgens of deze gedachte je helpt. Vaak is dit niet helpend!
  • Helpende gedachten. Formuleer gedachten die realistisch zijn en die jou helpen.
  • Doelgedrag. Hoe zou ik mij liever willen gedragen in deze situatie?

 

Het lijkt misschien overdreven, maar dit schema is voor mij een “lifesaver”. Door het gebruik van dit schema, blijf ik niet onnodig lang hangen in angst, boosheid enz. Vaak doe ik dit schema “zo uit het hoofd”, maar bij heftige situaties wordt aangeraden om het uit te schrijven, dan schrijf je het van je af.

 

Kennen jullie het G-schema? Zo ja, pas je het regelmatig toe? Zo niet; mocht zich een situatie voordoen waardoor jij je vervelend voelt, probeer het uit!

Van beiden lees ik graag jullie ervaringen met het G-schema! Willen jullie vaker dit soort tips? Laat het mij weten!

 

Liefs, Karin

 

 

Update!

Een tijdje geleden liet ik jullie weten dat ik een aantal beslissingen heb genomen; zowel op werkgebied als mijn huis. Daar wil ik wat over vertellen, en ik wil ook gewoon laten weten hoe het de afgelopen periode is gegaan!

Huis

Wat betreft mijn huis kan ik kort zijn.. Het voorlopig koopcontract is ondertekend! Het verkopen was op zich niet zo heel spannend; ik had mijn huis gekocht van een woningbouwvereniging, en had een terugkoopgarantie. Dat houdt in dat ik mijn huis weer aan de woningbouwvereniging terug moet verkopen, en dat zij verplicht zijn om het huis binnen 3 maanden weer terug te kopen. Dus ik was er zeker van dat mijn huis verkocht zou worden. Maar… waar ik mij wel heel erg druk om maakte; hoeveel zou ik voor mijn huis krijgen? Want zoals ik wel eens in een eerder blog heb “verteld”; ik heb vroeger schulden gehad, en zat/ zit echt niet te wachten op een restschuld! Maar lang leve mijn spaarhypotheek; ik hou zelfs wat over! En dat heb ik hard nodig om de komende maanden mijn salarisverlaging (vanaf januari 70% van mijn salaris i.v.m. een jaar ziek zijn) tijdelijk te overbruggen. Dus wat dat betreft heb ik rust!

Nu zie ik trouwens wel dat dit verhaal niet echt kort wordt.. Maar goed! Wat de verkoop betreft heb ik nu gelukkig rust.  Dan nu het volgende; een ander huis. Die heb ik nog niet.. HELP! Dus ik ben nog naarstig op zoek naar een mooi (huur)appartement in Rotterdam. Als jullie toevallig iets weten; hoor ik het graag! Binnenkort hoop ik jullie te kunnen vertellen dat ik iets heb gevonden. Dat zou mij zoveel rust geven! En dan kan ik mij weer helemaal richten op mijn carrièreswitch…

 

Werk

Mijn mislukte re-integratie heeft gemaakt dat ik eindelijk een zeer belangrijke knoop kon doorhakken. Al jaren loop ik met het idee om iets anders te gaan doen, maar ik durfde het niet! Nu ik zag dat het re-integreren verre van goed ging, ging er ineens een knop om; ik besloot om niet meer terug te keren naar mijn werkplek. Wat een bevrijdend gevoel gaf die beslissing! Maar ik was en ben er nog niet. En dat geeft zeker negatieve spanning, maar positieve spanning overheerst. Ik weet dat het goed komt; want de eerste stap, deze beslissing, is al gezet!

Twee weken terug heb ik een arbeidsdeskundig onderzoek gehad. De arbeidsdeskundige legde uit dat hij antwoord (aan mijn leidinggevende) moest geven op 4 vragen:

  1. Kan Karin weer terugkeren naar dezelfde locatie in dezelfde functie?
  2. Kan Karin weer terugkeren naar dezelfde locatie in dezelfde functie met aanpassingen?
  3. Kan Karin binnen de stichting een andere soortgelijke functie bekleden?
  4. Tweede spoor / Outplacement: Een andere functie bij een andere werkgever.

Karin, zou Karin niet zijn als zij gelijk duidelijkheid zou geven! Dus ik zei gelijk na deze uitleg: “Nou de eerste 2 vragen zal ik gelijk beantwoorden: NEE!” De arbeidsdeskundige keek even verbaasd en toen verscheen er een glimlach op zijn gezicht; “Zo dan! Nou dat is duidelijk, en makkelijk want dan weet ik gelijk waar wij ons op moeten richten!”

Er gaat nu dus gekeken worden naar een andere functie binnen de stichting, dat is de arbeidsdeskundige verplicht. Het tweede spoor wordt ook gelijk in werking gezet. Ben zo ontzettend blij dat het nu officieel in werking gezet gaat worden!

Maar wat ga en wil ik nu doen? Ik wil in ieder geval een vast inkomen met een part-time baan. Als coach en/of in de hulpverlening. Daarnaast, en daar kan en wil ik nog niet al teveel over zeggen; wil ik mijn eigen onderneming starten! Het enige dat ik hierover kan zeggen is dat de eerste stappen hiervoor zijn gezet! Zodra het kan en meer vorm heeft gekregen, laat ik jullie dat zeker weten!

 

Waar ik erg nieuwsgierig naar ben; hebben jullie ervaring met een outplacementtraject? Zo ja, hoe is dat verlopen? Hoe heb je dat ervaren? Laat het mij weten!

 

 

Liefs, Karin