Reïntegratie

Bedrijfsarts

In de zomervakantie ging was ik bij de bedrijfsarts, die twijfelde heel erg of ik wel kon starten na de zomervakantie. Zelf twijfelde ik ook, maar dat zei ik natuurlijk niet! De bedrijfsarts gaf aan dat hij mij weer wilde zien voor ik weer zou moeten starten; 16 augustus. Twee weken later kreeg ik alvast een uitnodiging voor de volgende afspraak… Wat denken jullie? Datum 30 augustus… GRRRRRR!!!!!!! Hierdoor wordt één van mijn overtuigingen bevestigd; ik word weer op mijzelf aangewezen en moet zelf maar uitzoeken of ik kan starten of niet met reïntegreren. Mijn hoofd, die echt niet goed werkt, laat ik weer overuren maken. Ik kan echt niet bedenken waarom ik niet zou gaan starten. Wat eigenlijk overheerst is angst; tijdens mijn vorige burn-out ben ik bedreigd met ontslag. En ik heb ook geen zin in het UWV. Dus besluit ik om ‘maar gewoon’ te starten. “Lekker” weer in mijn oude patroon; mij verre van goed voelen, oververmoeid maar gewoon doorgaan…

 

Eerste paar dagen

De eerste dag is er een vergadering en is het de bedoeling om je lokaal op orde te maken. Van de hele vergadering krijg ik helemaal niets mee. Kan mij totaal niet concentreren; ik laat het maar over mij heen komen. Na de vergadering moet je je lokaal in orde maken. De meubels worden voor de vakantie uit de lokalen gehaald, in verband met een grote schoonmaak van de school. Wat er ieder jaar weer gebeurt is het volgende; een aantal collega’s start wat eerder en pakken de mooiste meubels en zetten die in hun lokaal. Ik startte pas de dag van de vergadering; dus ik had alleen maar kapotte tafels en stoelen. Zucht! Ik haal diep adem en bespreek het met de directeur; zij geeft aan dat er in een lokaal dat nu niet meer gebruikt wordt nog goede meubels staan. Zelf moet ik collega’s vragen om mij te helpen de meubels naar mijn lokaal te brengen. Weer zucht.. Dan moet ik hulp vragen.. Ik val nog liever dood dan dat ik om hulp vraag. Want, mijn volgende overtuiging; als ik iemand om hulp vraag krijg je die niet! Het duurt nog ruim 2 dagen voordat ik mijn lokaal op orde heb; uitstelgedrag en weigeren om hulp te vragen in eerste instantie. Collega’s stellen mij veel vragen over allerlei dingen, en ik heb moeite om naar hen te luisteren en heb vaak geen antwoord op hun vragen. Voor mijn burn-out wist ik ALLES! Letterlijk iedereen, zelfs mijn toenmalige directeur, stelde mij allerlei vragen en vroeg om mijn hulp en advies. Nu weet ik bijna NIETS! Hierdoor wordt mijn onzekerheid (kan ik nog voor de klas staan/ lesgeven) nog meer gevoed! HELP!

 

Met de billen bloot

Voor mijn gevoel letterlijk met de billen bloot.. Op zijn Rotterdams; met mijn blote reet.. Heb de concentratie van een… vul maar in. Kan letterlijk mij maar op 1 ding richten, dus ik kan momenteel lesgeven, maar de andere taken die bij mijn functie horen kan ik absoluut (nog) niet.

En dan komt het volgende; het ergste… Ik moet om hulp vragen, en aangeven dat ik nog heel veel dingen niet kan. REGELRECHTE HORROR voor mij! Want ik deed altijd alles alleen, had nooit iemand nodig. Diegene (ik) die iedereen altijd hielp, heeft nu heel veel hulp nodig. Daar komt ook nog bij; er zijn mensen die niet begrijpen wat reïntegratie inhoudt. Want iedereen, je collega’s, zien je weer en ik word weer als vanouds overstelpt met allerlei vragen! Nu moet ik dus vaak aangeven dat ik hen niet kan helpen, omdat ik momenteel mijzelf probeer te helpen!

Al deze dingen roepen ontzettend veel weerstand, frustratie bij mij op. Waarom kan ik dit niet gewoon? Daarom ben ik de afgelopen weken ontzettend moe, huil ik dagelijks meerdere keren, mijn toch al te korte lontje lijkt nog wat korter momenteel en zwelg ik uiteraard vaak in zelfmedelijden.

 

Hoe nu verder?

Heel eerlijk? Ik heb geen idee. Het was de bedoeling dat ik pas zou starten met reïntegreren als ik was gestart met therapie. De meesten van jullie weten dat dit nog steeds niet is gestart. Dus ik ben gestart terwijl ik nog niets heb geleerd, en heb kunnen veranderen aan mijn hardnekkige patronen. Dat frustreert ook. Maar ja.. ik heb er zelf voor gekozen om al te starten. Omdat ik mij ook afvraag of thuis zitten de oplossing is. Thuis zitten maakt dat ik weer hele dagen aan het piekeren ben, tijdens het werk gaat dat niet. En nu zit ik ook in een soort werkritme; ik sta drie dagen in de week op tijd op, enz. En ik heb ontdekt dat ik wel voor de klas kan staan, ook al kost het mij heel veel energie. Die onzekerheid is in ieder geval weg!

Mijn directeur heeft mij heel veel taken uit handen genomen, dus ik hoef mij nu alleen nog maar te richten op mijn klas; puur alleen lesgeven. Dit zag ik uiteraard als falen; maar de realiteit is dat ik meer nog niet kan! Dus.. niet zeuren Karin! Aankomende week krijg ik te horen of ik therapie mag/kan gaan volgen bij de instantie waar ik mij aangemeld heb. Als dit gaat gebeuren, zal dit zeer intensief zijn; ruim 2 uur per week (individueel en groepstherapie). Ook wordt er geadviseerd om op die dagen niet meer te werken. Dus weer full-time aan de slag gaan, zit er sowieso nog lang niet in.

 

Wat leer ik nu?

Pfffff….. Even puntsgewijs:

Ik leer:

  1. Om hulp te vragen.
  2. (gedwongen) mijn grenzen aan te geven, simpelweg omdat ik nog heel veel niet kan.
  3. De taken die ik nog niet kan, aan anderen over te laten. Dit is zo lastig; want ik wil alles zelf doen! Controlfreak in da house!!!!!
  4. Te accepteren dat ik niet meer alles kan. Ook errug lastig, voor iemand die zichzelf superwoman waande! Nee.. even alle gekheid op een stokje; maar ik moet van mijzelf alles zelf kunnen. Maar omdat ik het niet meer kan, zit er niets anders op dan het te accepteren! Ging dat maar zo makkelijk als het typen erover…
  5. Erop te vertrouwen dat anderen doen wat ze zeggen (met de taken die voor mij gedaan worden). Uuuhm… ik heb nogal vertrouwensissues. Dus ik geloof pas iets als ik het zie! Maar ik moet toegeven; mijn directeur en collega’s doen hun best. Nu ik nog!
  6. Mijn rust te nemen!! Dit gaat natuurlijk nog niet zoals het gaan moet, maar ben mij er bewust van en luister nu veel beter naar mijn lichaam!

 

Conclusie

Heftige weken achter de rug dus. En ik zit er nog midden in, en dit zal nog een behoorlijke periode duren. Ik probeer niet te ver vooruit te denken (wat als het reïntegreren mislukt bijvoorbeeld), en de dingen te laten komen zoals het komt! Knap hè van deze controlfreak? Zo knap is het niet hoor; mijn lichaam geeft nu hele duidelijke signalen af, wat wel en niet kan. En om mijzelf niet verder de vernieling in te helpen, luister ik daar nu heel braaf naar. Dus niet knap, maar nog wel verstandig…

 

Ik hou jullie op de hoogte!

 

Laat een comment achter! Vind ik leuk!

 

Liefs, Karin

 

 

 

2 gedachtes over “Reïntegratie

  1. Liev lieve Karin, ik heb enorm veel respect voor je! Echt sta eens stil wat voor power-vrouw je bent en wat je allemaal al geleerd hebt door deze burn-out.. je kan dingen alleen, maar je kan ook om hulp vragen. Je kan al weer een stap vooruit door les te geven, meer niet..maar Rome is ook niet in 1 dag opgebouwd. Je bent een super vrouw en uniek! Je hebt waarschijnlijk deze burn-out gekregen (iig vanuit mezelf te spreken) omdat je hard was voor jezelf en altijd meer van jezelf eiste..meer als dat je ooit van anderen zou eisen en verlangen.. sta eens stil bij hoe mooi t is dat je nu ook eens in kan zien dat jij goed genoeg bent als mooi persoon die je bent en probeer t te zien als een uitdaging dat je niet altijd zo streng hoeft te zijn voor jezelf en beter moet presteren. Laat t verleden in t verleden.. kijk naar t nu.. kijk hoe sterk je bent en waar je nu al staat zonder die therapie….wauw… weinig mensen zouden je dit al nadoen.. be proud chick! Je bent een toppertje en je mag trots zijn op jezelf..je hoeft niet altijd meer..je bent goed genoeg en zie t zo de toekomst kan alleen nog maar meer moois brengen! Ik geloof in je…nu jij nog!💖

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s