STIL GEZET WORDEN DEEL 2

Heb al eens eerder een blog geschreven over stil gezet worden. Over het ziek worden op eerste Kerstdag, en dat mijn griep later als het ware over ging in een burn-out.

Op een gegeven moment leek ik mijn draai te hebben gevonden in mijn burn-out. Ik probeerde het te accepteren, en om fit te blijven besloot ik meer te gaan sporten. Dit werd dagelijks, en ik voelde mij er enorm goed bij!

 

Kink in de kabel

Maar op woensdag 19 april kwam er een ‘kink in de kabel’. Ik zou meelopen met een run georganiseerd door de Rotterdam Running Crew; een run over het eiland van Brienenoord. Daar was ik al heel lang niet geweest, en het leek mij erg leuk om daar met een grote groep te gaan lopen. Ik had gekozen voor de 9 km, maar na 500 meter ging het flink mis. We gingen een weg oversteken, en ik liep op een fietspad. Ik was in de veronderstelling dat het fietspad gelijk liep aan de weg die wij over gingen steken. Helaas kwam ik daar achter dat dit niet zo was, toen ik mijn enkel dubbel voelde klappen op de stoeprand… Ik voelde een enorme pijnscheut, maar die leek ook gelijk weer weg te zijn, dus ik dacht gewoon verder te kunnen lopen. Een fysiotherapeut die toevallig naast mij liep, zei dat dit niet verstandig was omdat zij mijn enkel dikker zag worden door mijn sok heen! Toen er werd gezegd dat ik moest gaan zitten, was de adrenaline weg; daar kwam een enorme pijn in mijn enkel voor in de plaats. Uiteindelijk blijkt er op 3 verschillende plaatsen in mijn enkelband een scheurtje te zitten…

 

Reality kicks in

De week na het oplopen van mijn blessure, ga ik weer terug naar de fysio. Die vertelt mij de diagnose, en dat het echt een wonder is dat ik het niet heb gebroken. Het dringt nog niet tot mij door.. De fysio ziet dit waarschijnlijk aan mijn gezicht en zegt dat er eigenlijk voor 2 weken gips omheen had gemoeten. En dat ik dit echt heel serieus moet nemen, en mijn voet absoluut niet te veel mag belasten. Ik luister er braaf naar, ook omdat ik nog behoorlijk veel pijn heb.

In de tweede week lijkt het beter te gaan met mijn enkel, maar dit is van korte duur. Twee dagen achter elkaar heb ik ermee gelopen zonder krukken, en dit wordt ‘afgestraft’ met het ’s nachts wakker worden van een zeer pijnlijke en weer dikker geworden voet.. Maandag neem ik weer contact op met de fysio, en die geeft aan dat ik er absoluut niet op mag lopen en dat ik toch weer met krukken moet lopen.

Mijn derde week is nu ingegaan, en mijn enkel reageert goed op het lopen met krukken. Het erop staan, om bv te koken en even een kleine boodschap halen met krukken, wordt resulteert echter nog steeds met steken in mijn enkel en weer dikker worden van mijn gehele voet.. Ik vind dit wel heel erg lang duren… Want ik kan bijna niets! Maar ik blijf positief. Totdat ik op gesprek ben geweest op mijn werk…

 

Rust 2.0

Vanaf december vorig jaar zit ik thuis met een burn-out. Het dagelijks sporten werd mijn uitlaatklep. Maar dat is nu ook weggevallen, grotendeels want ben voorzichtig weer gestart met aangepast trainen. Neemt niet weg dat ik daar somber van ben geworden; en daar komt mijn chronische depressie om de hoek kijken.. Nu ik niet werk, en ook nog eens niet voluit kan sporten, voel ik mij waardeloos. Door het sporten had ik het gevoel ‘nog iets te kunnen doen’. Maar nu kan ik dus helemaal niets meer; waardeloos dus. Mijn moeder, en anderen zeggen dat dit “een teken” is dat ik rust moet houden. Dit maakt mij zo boos! Ik ben al maanden thuis, en nu kan ik ook niet sporten, kan amper mijn huishouden doen. En dan hebben “jullie” het over rust? Hoe rustig moet ik zijn? Als een lijk??? Oeps… zo boos was ik dus…

En daar komt nog iets bij; ik had al eerder geschreven dat de bedrijfsarts mij had geadviseerd om te starten met cognitieve gedragstherapie. Hij zou mij aanmelden, mits ik toestemming zou krijgen van mijn werkgever (die gaf direct toestemming heel fijn!). Door miscommunicatie tussen die 2, ben ik helaas nog steeds niet gestart… Zelf heb ik de bedrijfsarts tussendoor gemaild, contact gehad met mijn leidinggevende, om zo hopelijk het proces van aanmelden doorgang te geven. Maar helaas. Helemaal niets. Op een gegeven moment was ik er helemaal klaar mee, en heb ik besloten om hierin (tussen bedrijfsarts en werkgever) niets meer te doen. Want dit is een van de redenen waardoor ik thuis ben komen te zitten. Naast mijn eigen taken, deed ik ook andermans werk..

Met mijn leidinggevende heb afgelopen week een gesprek gehad over het weer voorzichtig starten en opbouwen van werk. Er is nog helemaal geen sprake van dat ik weer direct terug ga in mijn oude functie, maar puur om weer in het werkritme te komen. Ik sta hier wel voor open, want ik ben al een behoorlijke tijd thuis. Te lang thuis blijven is niet goed, maar is alweer starten, al is het maar voor 3 uur in de week wel verstandig? Want de bedrijfsarts had duidelijk gezegd dat ik pas weer mocht gaan werken als ik al een paar sessies achter de rug had. Maar ja.. de bedrijfsarts had ook gezegd dat ik pas weer bij hem terug zou komen als ik al een paar therapiesessies had gehad… Dit gaat niet gebeuren, want ik moet volgende week al weer bij hem op het spreekuur komen. Zonder.. juist ja.. zonder dat ik nog maar 1 therapiesessie heb gehad! Sterker nog; nog niet eens een intakegesprek! Van dit alles ben ik zodanig in de war, dat ik helemaal niet meer helder kan nadenken. Dit duurt ruim 2 dagen..

 

Voor jezelf zorgen!

Bovenstaande; niet meer kunnen sporten, en nog steeds niet gestart zijn met therapie, maakte dat ik heel somber werd. Ik zat letterlijk thuis, te vegeteren op de bank, want ik kan niks meer dan alleen maar mijn hoofd overuren te laten maken.

Maar! Op het werk zag ik een van mijn collega’s die net hersteld is van een burn-out, en die gaf aan baat te hebben gehad bij een haptonoom. Nu ben ik jaren terug een tijdje bij een haptonoom geweest, en dat heeft mij toen heel goed geholpen. Ik gaf aan interesse te hebben, en kreeg van haar een naam en telefoonnummer.  Bij het krijgen van die gegevens kreeg ik ineens een hoopvol gevoel; het nemen van de regie van mijn eigen leven! Die avond vertel ik aan 2 sportzusjes waar ik mee zit, en 1 zegt prompt: “Karin, ik wil niet wreed zijn, maar ze gaan je niet helpen. Je moet het zelf doen.”  Juist… Bevestiging nummer 2. Vanochtend was ik weer eens lekker aan het scrollen door Insta, en zag de volgende tekst voorbij komen:

“Happiness is a choice not a result. Nothing will make you happy until you choose to be happy. No person will make you happy unless you decide to be happy. Your happiness will not come to you. It can only come from you.”

BAM!!! BEVESTIGING NUMMER 3!!!

Vervolgens had ik even een privégesprek met iemand via Insta, en die schreef oa:

“Er is maar 1 iemand die jouw leven kan veranderen, en dat ben jij. Het begint in je hoofd. Wat je denkt is wat je gelooft. Je bent zoveel sterker dan je denkt!”

Vervolgens kreeg ik ook nog twee boekentips. Allebei die boeken had ik al op mijn boekenlijst gezet, voor boeken die ik nog graag wil lezen..

WOOOOOOOOOOOW!!!!!!!! BEVESTIGING NUMMER 4!!!!

 

De boeken heb ik vanmiddag gelijk besteld bij Bol.com. Volgende week neem ik contact op met die haptonoom. En nee, ik ga niet gelijk weer rennen en vliegen. Absoluut niet. Want.. eerlijk is eerlijk; ik zorg nog steeds niet heel erg goed voor mijzelf.  En ik weet dat ik veel rust nodig heb. Al heb ik nu echt een schijthekel gekregen aan dat woord!! Maar goed, de eerste stap; het bestellen van die boeken is gezet. Ik heb de regie weer genomen, en het voelt goed!!

Heb je het gevoel de regie kwijt te zijn geraakt? Probeer alstublieft toch zoveel mogelijk open te staan voor feedback en advies van anderen. En dan bedoel ik niet, dat je met iedereen moet praten die je tegenkomt, want daarvan kun je juist nog meer in de war raken. Maar praat met mensen waarbij je je prettig voelt. En je hoeft ook niet al het advies van iedereen aan te nemen. Neem het mee naar huis, en denk goed na wat wel en wat niet bij je past. En van daaruit kun je weer verder actie ondernemen.

 

Als ik het kan… dan kunnen jullie het ook.

 

Liefs, Karin

4 gedachtes over “STIL GEZET WORDEN DEEL 2

  1. Och Karin toch ….wat een bizarre tijd ga jij toch door. Super knap van je dat je opnieuw tot halt word geroepen en jij je weer weet te herpakken. Respect !
    En hou vol hoor!! Ik denk aan je en stuur je dikke knuf! 🙌🏼💓

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s