ZIN VERSUS TEGENZIN

Doen jullie waar je zin in hebt? Willen jullie daarover nadenken? Want ik wil het heel graag van jullie weten! En dan bedoel ik niet de dingen die moeten, zoals een rekening betalen, en “je doet lekker waar je zin in hebt, dus ik betaal die lekker niet.” Dat is een voorbeeld van iets dat echt moet, want als je het niet doet kan dit nare, sterker nog; krijgt dit nare gevolgen.

Nee ik heb het over de dingen die niet echt moeten; Zoals naar een verjaardag gaan, of naar de bioscoop met een vriend of vriendin. Dat is/ was dus ook een ‘eigenaardigheid’ van mij; ik deed tot voor kort dingen die niet echt moesten, tegen mijn zin in!

 

LIEF

Zolang ik mij kan herinneren, vond iedereen mij altijd lief. Toen vond ik dat altijd prettig om te horen, want ik wilde door iedereen lief gevonden worden. Waar dat precies vandaan komt weet ik eigenlijk niet precies; mijn moeder is het type ‘ruwe bolster blanke pit’. Mijn moeder heeft altijd schijt aan alles gehad, en nu nog. Zij neemt geen blad voor de mond, maakt scherpe opmerkingen tegen iedereen. Of diegene het wilt horen of niet. Het boeit haar helemaal niet of zij daar vrienden mee verliest, en dat mensen haar daardoor niet meer aardig/lief vinden. Nou ja.. dat is niet helemaal waar. Het doet haar soms wel pijn, maar zij vindt dan toch dat zij in haar recht stond om die ene opmerking te maken, en gaat redelijk weer snel verder over tot de orde van de dag. Dat heb ik dus duidelijk niet van haar! Nu ben ik niet alleen door haar opgevoed; mijn moeder heeft bijna altijd fulltime gewerkt, en in mijn tijd (OMG.. ik ben oud!!) had je nog geen kinderdagverblijven. Dus ging mijn moeder op zoek naar iemand die, als mijn moeder aan het werk was, op mij kon passen. Door een voor mij nog onbekende reden, want mijn moeder begrijpt tot de dag van vandaag nog steeds niet hoe dit gebeurde kwam ik, net een paar weken oud, in een tehuis terecht. Mijn moeder vertelt hierover dat zij wel iedere dag langskwam. Verder wilt zij niet over deze periode praten, zij vindt het zichtbaar erg lastig. Dus heb er verder ook niet meer naar gevraagd. Hier ben ik gebleven tot ik 7 maanden oud was, toen kwam ik bij een ouder echtpaar terecht; mijn pleegouders. Zo noemde ik ze dan, want het waren oppasouders. Vanaf dat ik mij kan herinneren zei ik ‘mama’ tegen mijn pleegmoeder. Tegen mijn pleegvader daarentegen zei ik ‘oom’.  Geen idee waarom, want ik hield evenveel van allebei.

 

In die periode, tot mijn twaalfde, zijn er traumatische dingen gebeurd. En ik denk dat in die lange heftige periode, want ik ben geen psycholoog of psychiater, is het ‘lief willen zijn’ ontstaan. LIEF heeft, vanaf dat ik volwassen ben, een negatieve lading gekregen. Vanuit de grond van mijn hart kan ik zeggen; “Ik HAAT het woord lief zijn. Ik HAAT lief zijn.” Want op volwassen leeftijd was ik al behoorlijk wat ervaringen rijker op het gebied van misbruik laten maken van mijzelf door het lief willen zijn en gevonden willen worden.

  

GEEN IDENTITEIT

Doordat ik altijd aardig gevonden wilde worden, en niemand kwijt wilde raken, deed ik bijna altijd alles wat een ander wilde. Hierdoor raak je jezelf letterlijk kwijt, je raakt je identiteit kwijt. De eerste hint kreeg ik van een orthopedagoog, waar ik heen ging omdat mijn puber toen nog een peuter, al gedragsproblemen vertoonde. Zij vroeg aan mij of ik wel eens iets voor mijzelf deed. Wat? Dat vond ik zo’n rare vraag! Vervolgens vroeg zij mij wat ik leuk vond. Uuuuhm…… hier moest ik heel lang over nadenken. Zo lang dat ik mij ongemakkelijk voelde, want ik wist gewoon echt niet wat ik leuk vond!! Van haar kreeg ik toen de opdracht om hierover na te denken en op te schrijven wat ik leuk vond. Dat heb ik toen uiteindelijk nooit meer gedaan; want met puber ging het inmiddels weer goed, wat overigens tijdelijk was. Heel erg jammer! Maar ik ging weer over tot de orde van de dag; zorgen voor mijn kind en werken. En zo verdween ik, Karin, weer op de achtergrond.

In mijn vorige blog schreef ik dat ik heel erg snel boos word, en hoe dat komt. Nog heel even kort; tijdens mijn burn-out volgde ik een speciaal programma, en tijdens een van de therapiesessies kwam ik erachter dat ik nog nooit echt boos was geweest. Heeft natuurlijk ook te maken gehad met het lief willen zijn, dus dan kun je nooit boos worden op een ander!

Vlak voor die periode, dus toen ik tegen mijn burn-out aan liep, begon ik te balen om altijd de zin van een ander te doen. Dat balen begon op mijn 40e…. Heel laat ik weet het! Ben nooit erg snel geweest! Maar omdat ik nu pas mijn grens had bereikt, en dit zo lang had geduurd, gaf ik mijn grenzen uuuuhm… zeer ongenuanceerd aan zeg maar… Hierdoor gebeurden er twee dingen; mensen in mijn omgeving raakten in de war.

1.       Karin gaf ineens haar grenzen aan, daarvoor was ik grenzeloos…

2.       Karin was ineens niet meer zo lief!

3.       Dat zijn eigenlijk 3 dingen.. (met de mensen in mijn omgeving die in de war raakten)

 

Dit maakte dat ik voor het eerst echt in conflict raakte met mensen, en hierdoor mensen kwijtraakte. Het rare van mij was, ik vond dit vreemd! Want die mensen gaven toch ook altijd hun eigen mening, en gaven hun grenzen aan? Dan ‘mag’ ik dat toch ook?  Belachelijk dat zij hier boos om worden! En hierom werd ik ook boos. Tijdens een van die therapiesessies tijdens mijn burn-out kwam dit ter sprake. De psycholoog beschreef de situatie als volgt; “Karin, jij had altijd een snoeppot open staan op een salontafel binnen handbereik voor iedereen. Iedereen kon daar altijd zonder moeite zoveel snoep uit halen als zij wilden. Nu heb jij ineens die snoeppot weggehaald! Dan krijg je de reactie zoals van een klein kind die altijd zijn zin krijgt, en nu ineens niet meer. Die begrijpt daar helemaal niets van, en gaat daar heftig op ageren! Bij volwassenen is dat niet anders!”  Ooooooh……. Ben wel traag van begrip, maar deze uitleg begreep ik wel direct.

  

VASTBERADEN

Maar dat maakte niet dat ik dacht; ik moet die snoeppot weer halen en open op de salontafel zetten. Ik had ontdekt dat ik het heerlijk vond om mijn eigen grenzen aan te geven! Het leek erop alsof ik in de peuterpuber fase zat; lekker op alles nee zeggen! Heerlijk ik genoot ervan!

 

Zoals jullie weten, dacht ik mijn grenzen goed aan te kunnen geven, maar ik zit weer overspannen thuis… Dus dit is nog een aandachtspuntje! Ok ok.. 1 van de vele aandachtspunten, maar 1 ding tegelijk! Waar ik nu wel heel vastberaden in ben; aan het ontdekken wat ik leuk vind! Wat ik echt leuk vind! En als iemand mij vraagt om iets te gaan doen, denk ik er eerst over na, of ik het wel leuk vind om dat te gaan doen. Misschien denken sommigen van jullie: “belachelijk dat zij dit nu pas aan het ontdekken is!” Tja.. iedereen is anders, en ieder volgt daarin zijn eigen weg, ontwikkelt zich op een andere manier.

Ook dit heeft weer te maken met mijn doel voor dit jaar; het goed voor mijzelf zorgen. Het van jezelf houden. Ik geloof heel sterk erin dat het van jezelf houden de basis is van alles. Als je van jezelf houdt; zorg je goed voor jezelf, geef je duidelijk je grenzen aan, raak je niet zo snel van de leg als iemand iets lelijks tegen je zegt, enz. Het klinkt allemaal zo logisch, het typt zo makkelijk, en het lijkt zo makkelijk. Maar de praktijk is anders! Ik hou van moeilijk, weten jullie nog? Dus ik ga ervoor! Lekker mijn eigen zin doen, niets meer met tegenzin!

 

Van jezelf gaan houden en blijven houden, en af en toe of vaak als dat nodig is, FUCK YOU of FUCK IT zeggen. Ik hou ervan om het te schrijven en te zeggen: “FUCK YOU! “

 

 

Dat was trouwens niet tegen jullie hè? Want ik wil wel dat jullie mij aardig blijven vinden!

 

 

 

 

4 gedachtes over “ZIN VERSUS TEGENZIN

  1. Grenzen…ik blijf daar moeite mee hebben. Wanneer ga je er overheen, wanneer geef je aan dat het genoeg is? Ik wil ook heel vaak fuck you zeggen maar ben en blijf bang om mensen kwijt te raken of te kwetsen. Ik wil ook lief worden gevonden…. je laat me huilen vandaag…..

    Liked by 1 persoon

    1. Oooow lieve schat!! Dat is helemaal niet mijn bedoeling, om je te laten huilen!! Ik herken wat je schrijft enorm.. Maar als jij echt je grens bereikt lieve Bonsje; ga jij zeker je grenzen aangeven en heerlijk FUCK you zeggen!! Enne.. de mensen die ondanks dat blijven, die zijn jou pas echt WAARD!!! Hele dikke knuffel!!💜😘

      Liked by 1 persoon

  2. Ik heb het toch gedaan hoor 😅 Heb je blog durven lezen! En weer genoten van je openheid en je eerlijkheid. En weer herkenning! Tijdens mijn ‘traject’ moest ik doelen opschrijven voor mijzelf. En daar stond bovenaan: me time! En m’n hobby fotografie weer op pakken en ga zo maar door! Ik zag dat ook niet meteen hoor. Maar ik was net als velen met ons, meer bezig met de anderen om mij heen…dan met mijzelf! En wilde ook zo graag ‘gewoon leuk’ gevonden worden. Het is zo belangrijk zelf dingen te blijven doen waar wij zelf gelukkig van worden! Wat de ander ervan vind moet niet uitmaken. En de ander moet ons leuk vinden om wie wij zijn. En anders maar niet.
    Ik doe nog maar zelden iets tegen m’n zin. Tuurlijk zit ik nog wel eens op een verjaardag waar ik zit omdat ik me verplicht voel, en niet omdat ik het nou zo leuk vind. Maar goed..soms doe ik het voor die ander. Of voor mijn eigen gezin/familie.
    Maar we moeten al zoveel…we moeten meer doen waar we blij van worden! Ik heb die quote in huis opgehangen als reminder…’ Do more Of what makes YOU happy ‘ doe dat Karin en volg je 💓…het weet de weg! 😘

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s