Stil gezet worden

Het begon met het krijgen van de griep op Tweede Kerstdag 2016. Als iemand mij toen had gezegd dat ik op, 2 maart 2017, nog steeds ziek thuis zou zijn, had ik die persoon uitgelachen. Ongelooflijk, nu ik dit zo aan het typen ben..

 

EEN EZEL….

Na ongeveer 2 weken merkte ik dat ik niet teveel van het werk moest horen, ook moesten zij mij niet teveel vragen. Eigenlijk begonnen toen al zachtjes alarmbellen te rinkelen, maar die negeerde ik. Daar ben ik heel goed in; gevoelens, signalen, noem het maar op, te negeren. Dat is ook de reden dat ik nu nog steeds ziek thuis ben. Ik ga altijd maar door… Hoe is dat toch mogelijk nadat ik al eens een burn-out heb gehad? Heb ik dan niets geleerd van de vorige keer??

 

BEDRIJFSARTS

Op een gegeven moment was het natuurlijk onvermijdelijk… Ik werd door mijn werkgever aangemeld bij de bedrijfsarts. Dit wilde ik absoluut niet, dus begon ik een plannetje te bedenken om dit te voorkomen. “Als ik nu over een paar dagen gewoon rustig ga opbouwen, dan verdwijnt “het” vanzelf wel weer.”  Echt, dat dacht ik! Die avond maakte ik mijn to-do lijstje voor de volgende dag:

  1. Ik had die zondag wat lekkers en healthy klaargemaakt, en wilde dit naar mijn moeder brengen.
  2. Een paar boodschappen halen.
  3. De was doen.
  4. Hardlopen.

Toen ik de volgende ochtend weer naar het lijstje keek, raakte ik in paniek en begon ik te huilen. Het was teveel! Wat moest ik nu als eerste doen? Als eerste liet ik mijn “geweldig” idee varen: mijn zelfbedachte opbouwschema om niet naar de bedrijfsarts te hoeven gaan…

 

De ochtend voordat ik naar de bedrijfsarts moest heb ik een aantal punten op papier gezet. Kort en bondig had ik genoteerd wat er de afgelopen weken was gebeurd en hoe ik mij voelde. Eenmaal in de wachtkamer ben ik heel kalm, en net als ik nog even mijn punten door wil nemen word ik door de bedrijfsarts geroepen. Het is een hele vriendelijke en rustige man en vraagt waarom ik bij hem op het spreekuur ben. Ik haal mijn blaadje tevoorschijn, en noem de punten op die ik op papier had gezet. Zonder gevoel… Totdat de bedrijfsarts vragen gaat stellen, zoals: “Wat wilt u?” Ik: “Nou, gewoon werken!” De bedrijfsarts lacht, hij lacht! De bedrijfsarts maakt mij gelijk duidelijk dat ik voorlopig nog niet aan het werk kan. Door mijn perfectionisme, het lastig vinden om nee te zeggen, en een hoog verantwoordelijkheidsgevoel, ben ik weer thuis komen te zitten. Hij geeft aan dat dit patroon eerst doorbroken moet worden, voordat ik weer start met werken. Bedrijfsarts: “Het is heel makkelijk om met een opbouwschema te komen, en dan bent u zoals u wilt heel snel weer volledig aan het werk. Maar er is dan niets verandert aan uw patroon. En zit u over een half jaar weer aan mijn bureau.” “Bent u wel eens naar een psycholoog geweest?” Ik: “Wahahaha! Ik heb er een flink aantal versleten.” De bedrijfsarts fronst zijn wenkbrauwen: “Versleten?” Ik: “Ja, echt!” Nadat de bedrijfsarts mij vraagt waar ik allemaal ben geweest, concludeert hij dat ik niet de juiste therapie heb gehad. Bedrijfsarts: “Wij hebben hele goede psychologen in huis. “  Nu ben ik degene die haar wenkbrauwen fronst. De bedrijfsarts glimlacht, maar drukt mij op het hart dat dit echt zo is. Hij adviseert mij om cognitieve gedragstherapie te doen. Bedrijfsarts: “Ik ga u daar aanmelden. Als u daar een paar keer bent geweest, dan zie ik u daarna terug.” Ik: “Uuuhm, pardon? Wanneer word ik dan opgeroepen?” Ik krijg te horen dat ik vanzelf een uitnodiging krijg. Na 3 kwartier sta ik buiten. Nog steeds dringt het niet echt tot mij door. ’s Middags krijg ik het verslag van de bedrijfsarts gemaild. Prognose: positief, over een paar maanden volledig aan het werk. Ik schrik van het laatste, en dan pas begin ik te beseffen dat ik echt weer overspannen thuis ben..

 

 

 

ZIEKENHUIS

De volgende dag moet ik naar het ziekenhuis. Ik heb al een aantal weken last van een lichte uitslag, en het lijkt op iets dat ik jaren terug al eens eerder heb gehad. Dus ben door de huisarts gelijk doorverwezen naar de dermatoloog.

 

De arts kijkt naar de uitslag en bevestigd mijn vermoeden, maar roept voor de zekerheid nog een andere arts om er ook naar te kijken. Die zegt hetzelfde: Ik heb LP (Lichen Planus), een soort auto-immuunziekte. Maar die arts vindt de plekken er “vreemd” uitzien, en wil uitsluiten dat het (kwaadaardige) tumoren zijn. Ook het feit dat ik de ziekte voor de tweede keer heb, dat bijna nooit voorkomt. HUH WAT?! Voordat ik iets kan vragen, wordt er gezegd dat er foto’s worden gemaakt, dat ik een biopt krijg en bloed moet prikken. In sneltreinvaart worden de foto’s gemaakt, vervolgens komt de verpleegkundige terug voor het afnemen van de biopt. HO!!! Ik heb een aantal tatoeages, maar ik HAAT naalden, laat staan snijden! En nu gaat beiden (het prikken zelfs 2 keer) gebeuren! De verpleegkundige is heel geduldig en legt rustig uit wat er gaat gebeuren. Dit stelt mij niet echt gerust, maar het geeft wel wat afleiding. Op de prik van de verdoving na, voel ik verder niets. Na 24 uur mag ik de pleister pas verwijderen, want zo’n wondje bloed nogal volgens de verpleegkundige. GATVER!

 

“Gewapend” met een formulier voor het bloed prikken, en een document met info over mijn ziekte loop ik naar de afdeling Bloedafname. Bloednerveus loop ik de verpleegkundige achterna die mij roept. Die vraagt wat er aan de hand is. Ik helemaal verbaasd over haar vraag, vertel wat er zojuist is gebeurd. Zij neemt de tijd om naar mij te luisteren, en prikt mij volledig pijnloos. Ik bedank de verpleegkundige en loop als verdoofd naar de parkeergarage voor mijn auto en ga naar huis.

 

Die avond heb ik yoga, en daar ga ik uiteraard naartoe. Waarom niet? Nou misschien omdat je moe bent Karin? Nee joh, gewoon gaan. Ik kan jullie vertellen dat het belabberd ging. Heb de halve les, in “childpose” gelegen. Wel heel lekker hoor, maar ik had natuurlijk gewoon thuis met een kop thee onder een dekentje, op de bank kunnen zitten…

 

 

DE DAGEN ERNA

De volgende dag, donderdag, ben ik gesloopt. Ben somber en heb ontzettend veel moeite om op te staan. Alles kost ontzettend veel moeite. Die avond ga ik toch naar de smallgrouptraining, in de hoop dat ik mij daardoor iets energieker ga voelen. What was I thinking???

Na de training, volledig uitgeput, verlang ik naar een hele lange normale douchesessie, want de pleister mag er nu af!! Eenmaal thuis haal ik de pleister eraf en… het bloed stroomt eruit. WTF?! De pleister kan ik niet meer terug plakken, maar dit wil ik ook absoluut niet in verband met hygiëne. Terwijl ik probeer na te denken, blijft het wondje maar bloeden.. Ondertussen pak ik een behoorlijk stuk keukenrol, en kijk naar mijn voorraad pleisters. Geweldige pleisters hoor, maar niet voor zoiets specifieks als dit. Ik bedenk mij dat ik een straat verder een buurvrouw heb, die wijkverpleegkundige is. Met een halve keukenrol tegen mijn zij gedrukt, loop ik naar haar toe. Die kijkt eerst verbaasd via de luxaflex naar buiten, wie er voor de deur staat, maar doet al snel open. Ik vertel haar het verhaal, en gelukkig heeft zij van alles in huis, waarmee ik het wondje weer netjes kan verzorgen en weer helemaal kan afdekken. Toen ik thuiskwam na de training dacht ik al volledig uitgeput te zijn, maar nu strompel ik naar huis en verzorg het wondje en dek het af.

 

Die donderdagavond stort ik volledig in. Pas die dinsdag na het weekend, heb ik weer een beetje het gevoel bij het land van de levenden te horen. Mijn energie was helemaal weg, en die is nog steeds niet wat het zijn moet.

 

Die twee intensieve dagen hebben er goed ingehakt. Mijn chronische depressie “viert momenteel hoogtijdagen”, en mijn angststoornis is zeer nadrukkelijk aanwezig. Ik ga alleen nog de deur uit als het echt moet. Buiten hardlopen kost nu dan ook ontzettend veel energie, omdat ik gewoon liever niet (alleen) de straat op ga..

 

 

AUTO-IMMUUNZIEKTE

Hier een korte uitleg over de auto-immuunziekte die ik heb.

Lichen Planus (LP) komt van het Griekse woord “leichen” = korstmos; de platte LP-plekken lijken daarop.

Lichen Planus  is een ontsteking waarbij zowel huid als slijmvliezen (vooral slijmvliezen van de mond en het genitale gebied) kunnen zijn aangedaan. Door de vele verschijningsvormen van Lichen Planus (voortaan LP genoemd) is herkenning van de aandoening niet altijd makkelijk.

LP komt voor bij 1-2 % van de algehele bevolking. De aandoening treedt meestal op bij mensen tussen de 40 en 60 jaar, maar kan ook op jongere of oudere leeftijd voorkomen. Het komt vaker voor bij vrouwen dan bij mannen (2:1) en er is sprake van een genetische aanleg (wat niet wil zeggen dat het erfelijk is). Bij ongeveer de helft van de patiënten met LP van de huid zijn ook de slijmvliezen aangetast. Omgekeerd heeft ongeveer een derde van de patiënten met LP in de mond ook huidafwijkingen. Meestal is LP eenmalig, waarbij de symptomen na verloop van tijd verdwijnen en niet meer terugkomen. Ongeveer een op de vijf mensen (20%) krijgt LP voor een tweede keer.

Er zijn veel verklaringen voor het ontstaan van LP, maar de feitelijke oorzaken van LP zijn grotendeels onbekend. Hoogstwaarschijnlijk is LP een auto-immuunziekte: je eigen afweersysteem, dat normaal allerlei bacteriën en virussen bestrijdt, tast nu ook bepaalde stoffen in de huid en de slijmvliezen aan. Waardoor het afweersysteem zo reageert is niet bekend.

Bron: www.lichenplanus.nl

 

OMARMEN

Wat betreft de LP, heb ik ontzettend veel geluk. Veel patiënten zitten van boven tot onder, onder de huiduitslag. Bij mij is het maar op een aantal plekken aanwezig. Daarbij heb ik enorm veel geluk met mijn donkere huid; daardoor lijken het bij mij op moedervlekken. Momenteel heb ik een hormooncrème voor de huiduitslag. Hopelijk slaat dat aan. Als het niet aanslaat, moet ik medicatie slikken. De gangbare medicatie voor LP is: Prednison of een medicatie dat mensen krijgen die een orgaantransplantatie hebben ondergaan om afstoting te voorkomen. Zware medicatie dus. Hopelijk is dat niet nodig!

 

Maar dat is niet het belangrijkste. Vanaf eerste Kerstdag ben ik letterlijk stil gezet. Ik geloof dat dit gebeurt met een reden. Nu kan ik dit makkelijk zeggen, omdat ik niet iets levensbedreigends heb, waarschijnlijk had ik het dan anders gezien.  Zoals jullie al weten ga ik altijd maar door, en laat ik mij door niets of niemand stoppen. Nu moet ik wel. Ik moet nu leren om goed naar mijn lichaam te luisteren, want rust is sowieso voor iedereen belangrijk, maar met LP helemaal. Ook moet ik iedere avond uitgebreid de tijd nemen om mij in te smeren. Dit klinkt misschien heel vreemd, maar ik deed alles op de automatische piloot. Ik verzorgde mijzelf uiteraard altijd wel, maar nam daar niet uitgebreid de tijd voor. Want ik had nooit tijd! Fout.. ik nam nooit de tijd.

 

Nu leer ik op alle gebieden om lief voor mijzelf te zijn. Van mijzelf te gaan houden. En dat heb ik te danken aan de overspannenheid en LP. Dus omarm ik ze beiden. Af en toe (en soms meer dan af en toe!), wil ik ze beiden uiteraard wurgen, maar ik weet dat ik dit nu nodig heb.

 

Zorg goed voor jezelf en hou van jezelf. Ik realiseer mij nu dat ik het waard ben. Jullie zijn het ook meer dan waard.

 

Dikke brasa,

 

 

Karin

6 gedachtes over “Stil gezet worden

  1. Ach jee lieve meis….je was idd niet te stoppen! Je hebt hard gewerkt om er aan te ontkomen, mss iets te hard…
    Ga nu lekker onder je dekentje, geef even toe…het komt goed met jou! Je bent het waard ❤ heel veel sterkte en beterschap.

    Liked by 1 persoon

  2. Jeetje Karin. Wat een verhaal!
    Ik wens je vooral heel erg veel sterkte en rust. Rust op vele fronten. Pas op de plaats, vooruit is niet altijd goed.
    Zet em op!!! 😘⚘ Kim

    Liked by 1 persoon

  3. Karin, wat een heftige periode. Je bent een hele sterke vrouw zo kom je op mij over. En daardoor ga je ook weer helemaal lekker in je vel komen. Zorg goed voor jezelf want dat is het aller aller belangrijkste als jij straalt van binnen dan straal je ook van buiten en kan je alles aan wat je wilt. Rust is zo belangrijk en geloof me ik weet wat het is om door te blijven gaan en aan de rem te moeten trekken maar het niet kunnen want er moeten nog 1000 en 1 dingen gedaan worden en je hebt grote plannen. Door beter voor jezelf te zorgen en rust te nemen gaat het wel goed komen wanneer je je weer beter voelt let dan ook op. Niet vol gas weer echt op letten.

    Dan, wil ik zeggen dat je het echt mooi hebt opgeschreven, want een rollercoaster neerzetten in woorden is niet makkelijk.

    een hele dikke knuffel
    Patricia

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s