ZIN VERSUS TEGENZIN

Doen jullie waar je zin in hebt? Willen jullie daarover nadenken? Want ik wil het heel graag van jullie weten! En dan bedoel ik niet de dingen die moeten, zoals een rekening betalen, en “je doet lekker waar je zin in hebt, dus ik betaal die lekker niet.” Dat is een voorbeeld van iets dat echt moet, want als je het niet doet kan dit nare, sterker nog; krijgt dit nare gevolgen.

Nee ik heb het over de dingen die niet echt moeten; Zoals naar een verjaardag gaan, of naar de bioscoop met een vriend of vriendin. Dat is/ was dus ook een ‘eigenaardigheid’ van mij; ik deed tot voor kort dingen die niet echt moesten, tegen mijn zin in!

 

LIEF

Zolang ik mij kan herinneren, vond iedereen mij altijd lief. Toen vond ik dat altijd prettig om te horen, want ik wilde door iedereen lief gevonden worden. Waar dat precies vandaan komt weet ik eigenlijk niet precies; mijn moeder is het type ‘ruwe bolster blanke pit’. Mijn moeder heeft altijd schijt aan alles gehad, en nu nog. Zij neemt geen blad voor de mond, maakt scherpe opmerkingen tegen iedereen. Of diegene het wilt horen of niet. Het boeit haar helemaal niet of zij daar vrienden mee verliest, en dat mensen haar daardoor niet meer aardig/lief vinden. Nou ja.. dat is niet helemaal waar. Het doet haar soms wel pijn, maar zij vindt dan toch dat zij in haar recht stond om die ene opmerking te maken, en gaat redelijk weer snel verder over tot de orde van de dag. Dat heb ik dus duidelijk niet van haar! Nu ben ik niet alleen door haar opgevoed; mijn moeder heeft bijna altijd fulltime gewerkt, en in mijn tijd (OMG.. ik ben oud!!) had je nog geen kinderdagverblijven. Dus ging mijn moeder op zoek naar iemand die, als mijn moeder aan het werk was, op mij kon passen. Door een voor mij nog onbekende reden, want mijn moeder begrijpt tot de dag van vandaag nog steeds niet hoe dit gebeurde kwam ik, net een paar weken oud, in een tehuis terecht. Mijn moeder vertelt hierover dat zij wel iedere dag langskwam. Verder wilt zij niet over deze periode praten, zij vindt het zichtbaar erg lastig. Dus heb er verder ook niet meer naar gevraagd. Hier ben ik gebleven tot ik 7 maanden oud was, toen kwam ik bij een ouder echtpaar terecht; mijn pleegouders. Zo noemde ik ze dan, want het waren oppasouders. Vanaf dat ik mij kan herinneren zei ik ‘mama’ tegen mijn pleegmoeder. Tegen mijn pleegvader daarentegen zei ik ‘oom’.  Geen idee waarom, want ik hield evenveel van allebei.

 

In die periode, tot mijn twaalfde, zijn er traumatische dingen gebeurd. En ik denk dat in die lange heftige periode, want ik ben geen psycholoog of psychiater, is het ‘lief willen zijn’ ontstaan. LIEF heeft, vanaf dat ik volwassen ben, een negatieve lading gekregen. Vanuit de grond van mijn hart kan ik zeggen; “Ik HAAT het woord lief zijn. Ik HAAT lief zijn.” Want op volwassen leeftijd was ik al behoorlijk wat ervaringen rijker op het gebied van misbruik laten maken van mijzelf door het lief willen zijn en gevonden willen worden.

  

GEEN IDENTITEIT

Doordat ik altijd aardig gevonden wilde worden, en niemand kwijt wilde raken, deed ik bijna altijd alles wat een ander wilde. Hierdoor raak je jezelf letterlijk kwijt, je raakt je identiteit kwijt. De eerste hint kreeg ik van een orthopedagoog, waar ik heen ging omdat mijn puber toen nog een peuter, al gedragsproblemen vertoonde. Zij vroeg aan mij of ik wel eens iets voor mijzelf deed. Wat? Dat vond ik zo’n rare vraag! Vervolgens vroeg zij mij wat ik leuk vond. Uuuuhm…… hier moest ik heel lang over nadenken. Zo lang dat ik mij ongemakkelijk voelde, want ik wist gewoon echt niet wat ik leuk vond!! Van haar kreeg ik toen de opdracht om hierover na te denken en op te schrijven wat ik leuk vond. Dat heb ik toen uiteindelijk nooit meer gedaan; want met puber ging het inmiddels weer goed, wat overigens tijdelijk was. Heel erg jammer! Maar ik ging weer over tot de orde van de dag; zorgen voor mijn kind en werken. En zo verdween ik, Karin, weer op de achtergrond.

In mijn vorige blog schreef ik dat ik heel erg snel boos word, en hoe dat komt. Nog heel even kort; tijdens mijn burn-out volgde ik een speciaal programma, en tijdens een van de therapiesessies kwam ik erachter dat ik nog nooit echt boos was geweest. Heeft natuurlijk ook te maken gehad met het lief willen zijn, dus dan kun je nooit boos worden op een ander!

Vlak voor die periode, dus toen ik tegen mijn burn-out aan liep, begon ik te balen om altijd de zin van een ander te doen. Dat balen begon op mijn 40e…. Heel laat ik weet het! Ben nooit erg snel geweest! Maar omdat ik nu pas mijn grens had bereikt, en dit zo lang had geduurd, gaf ik mijn grenzen uuuuhm… zeer ongenuanceerd aan zeg maar… Hierdoor gebeurden er twee dingen; mensen in mijn omgeving raakten in de war.

1.       Karin gaf ineens haar grenzen aan, daarvoor was ik grenzeloos…

2.       Karin was ineens niet meer zo lief!

3.       Dat zijn eigenlijk 3 dingen.. (met de mensen in mijn omgeving die in de war raakten)

 

Dit maakte dat ik voor het eerst echt in conflict raakte met mensen, en hierdoor mensen kwijtraakte. Het rare van mij was, ik vond dit vreemd! Want die mensen gaven toch ook altijd hun eigen mening, en gaven hun grenzen aan? Dan ‘mag’ ik dat toch ook?  Belachelijk dat zij hier boos om worden! En hierom werd ik ook boos. Tijdens een van die therapiesessies tijdens mijn burn-out kwam dit ter sprake. De psycholoog beschreef de situatie als volgt; “Karin, jij had altijd een snoeppot open staan op een salontafel binnen handbereik voor iedereen. Iedereen kon daar altijd zonder moeite zoveel snoep uit halen als zij wilden. Nu heb jij ineens die snoeppot weggehaald! Dan krijg je de reactie zoals van een klein kind die altijd zijn zin krijgt, en nu ineens niet meer. Die begrijpt daar helemaal niets van, en gaat daar heftig op ageren! Bij volwassenen is dat niet anders!”  Ooooooh……. Ben wel traag van begrip, maar deze uitleg begreep ik wel direct.

  

VASTBERADEN

Maar dat maakte niet dat ik dacht; ik moet die snoeppot weer halen en open op de salontafel zetten. Ik had ontdekt dat ik het heerlijk vond om mijn eigen grenzen aan te geven! Het leek erop alsof ik in de peuterpuber fase zat; lekker op alles nee zeggen! Heerlijk ik genoot ervan!

 

Zoals jullie weten, dacht ik mijn grenzen goed aan te kunnen geven, maar ik zit weer overspannen thuis… Dus dit is nog een aandachtspuntje! Ok ok.. 1 van de vele aandachtspunten, maar 1 ding tegelijk! Waar ik nu wel heel vastberaden in ben; aan het ontdekken wat ik leuk vind! Wat ik echt leuk vind! En als iemand mij vraagt om iets te gaan doen, denk ik er eerst over na, of ik het wel leuk vind om dat te gaan doen. Misschien denken sommigen van jullie: “belachelijk dat zij dit nu pas aan het ontdekken is!” Tja.. iedereen is anders, en ieder volgt daarin zijn eigen weg, ontwikkelt zich op een andere manier.

Ook dit heeft weer te maken met mijn doel voor dit jaar; het goed voor mijzelf zorgen. Het van jezelf houden. Ik geloof heel sterk erin dat het van jezelf houden de basis is van alles. Als je van jezelf houdt; zorg je goed voor jezelf, geef je duidelijk je grenzen aan, raak je niet zo snel van de leg als iemand iets lelijks tegen je zegt, enz. Het klinkt allemaal zo logisch, het typt zo makkelijk, en het lijkt zo makkelijk. Maar de praktijk is anders! Ik hou van moeilijk, weten jullie nog? Dus ik ga ervoor! Lekker mijn eigen zin doen, niets meer met tegenzin!

 

Van jezelf gaan houden en blijven houden, en af en toe of vaak als dat nodig is, FUCK YOU of FUCK IT zeggen. Ik hou ervan om het te schrijven en te zeggen: “FUCK YOU! “

 

 

Dat was trouwens niet tegen jullie hè? Want ik wil wel dat jullie mij aardig blijven vinden!

 

 

 

 

MIJN EIGENAARDIGHEDEN

Omdat ik nu al geruime tijd thuis ben door een burn-out, kom ik mijzelf ongelooflijk vaak tegen! Je zou denken dat ik niet veel om handen heb, omdat ik nu “lekker thuis zit”, maar het tegendeel is waar. De meest belachelijke, kleine, pietluttige dingen kosten mij enorm veel energie. En dan voelt het vaak aan het einde van de dag alsof ik er een hele werkdag op heb zitten! Bizar! Omdat ik mijzelf nu zo vaak tegenkom, ongewild, kom ik erachter dat ik wat eigenaardigheden bezit… Nu wist ik van een aantal het bestaan al af, maar sinds ik thuis ben heb ik er nog een aantal ontdekt… HELP!

 

VERANDERINGEN

Ik heb een hekel aan veranderingen. En dan heb ik het niet over dat iets zich ontwikkelt en dan langzaamaan verandert. Nee, ik heb het over plotselinge veranderingen. Want zo was het niet afgesproken of gezegd, en als er dan ineens anders wordt besloten krijg ik kortsluiting in mijn bovenkamer…

 

HSP

Hoog Sensitief Persoon = Karin. Harde geluiden, veel mensen, emoties van anderen, drukte in het algemeen, geuren, teveel aanraken… PRIKKELS!!!! Dat maakt mij doodmoe. Daarom trek ik mij tijdens de pauzes op een studiedag terug in mijn lokaal, terwijl de rest van mijn collega’s dan elkaar juist gezellig opzoekt. Mijn directeur maakte zich eerst zorgen, maar weet nu dat ik dan ernstig overprikkeld ben en even moet ontprikkelen.. Is dat een echt woord? Geen idee, maar jullie begrijpen mij toch? Ook als ik in gezelschap ben van vrienden, dan trek ik mij vaak even terug door even op mijn telefoon te kijken en wat te lezen.

 

ANGST

In mijn eerste blog heb ik al eens geschreven dat ik een angststoornis heb. Dit heeft zich een tijd geuit in een lichte vorm van straatvrees. Maar nog steeds mijd ik zoveel mogelijk drukke plaatsen. Ik doe het wel, maar dit vergt een hoop energie.  Verder ben ik gewoon een schijtluis; ik durf absoluut niet in attracties. Ben het type; “blijf liever met mijn beide benen op de grond”. In Rotterdam is er een bus die ook kan varen, “de Splashbus”. Hier durf ik ook niet in; een bus die ook kan varen? Dat vind ik heel raar, dat moet een keer mis gaan! Puber wilt heel graag eens met deze bus, dus ik ga deze zomer proberen over mijn angst heen te stappen en met haar in die gekke bus te gaan.. Want zij moet niet de dupe worden van mijn angst!! En wat betreft attractieparken dan denk je? Dan gaan wij altijd met anderen die wel in attracties durven. En dan ben ik diegene die op de tassen let, die moet er ook zijn toch?

 

 ONGEDULDIG

Yep! Ongeduldig zijn is “my middle name”. Zelf ben ik een “doener”, dus heb moeite met denkers. Dat duurt veel te lang!! Het is goed om na te denken, maar niet te lang. Even nadenken, en dan actie! Vergaderingen duren mij ook altijd te lang. Wat blijven we vaak lang bij 1 agendapunt hangen! Woehaa! Om nog maar te zwijgen over de rondvraag… rondVRAAG. Dus stel je vraag en klaar. Nee hoor, sommige mensen vinden het dan nodig om een hele inleiding of voorwoord te geven voordat zij hun uiteindelijke vraag stellen.. Zucht.. Het verkeer? De linkerbaan is voor snelle mensen! Rij je langzaam? Vind ik helemaal niet erg, maar dan moet je opzouten naar de rechterbaan!!

 

CONTROLFREAK

Nu ik goed naar dit woord kijk, denk ik… wauw… dat is echt eng.. Maar ja, toen ik besloot te gaan bloggen, heb ik met mijzelf afgesproken dat ik open en eerlijk zou zijn. Dus ja; ik ben een controlfreak. Ik heb heel graag de controle over alles. En alles moet gaan zoals ik het wil. Dat gebeurt helaas niet altijd, en daar kan ik dan ff flink van, ‘van de leg zijn’. Dat is vooral lastig voor mijzelf, maar ook voor een ander… Dat brengt mij naar de volgende eigenaardigheid:

 

PERFECTIONIST

Alles wat ik doe moet perfect, tot in de puntjes verzorgd zijn. Daardoor maak ik het lastig voor mijzelf, maar ook voor een ander. Want ik eis het ook van anderen. Ik vind het heel lastig om te zien dat anderen een andere ‘arbeidsethos’ hebben als ik. Mijn directeur heeft (hoofdschuddend en zuchtend omdat hij aan mijn hoofd zag dat ik echt niet van plan was om te veranderen) in menig functioneringsgesprek gezegd: “Karin ik ben heel tevreden over je, je zet je voor 200% in. Het mag echt wel wat minder”.  Minder? Excuse me??? Ben je GEK geworden? Ja minder Karin, want nu zit jij, mevrouw de perfectionist, thuis met een burn-out.

 

VREEMDEN

Ik hou niet van vreemden? Wat?! Nee echt niet. Ik hou ervan om nieuwe mensen te ontmoeten, en maak regelmatig met vreemden een praatje op straat. En ik raak ook bevriend met mensen die eerst vreemd voor mij waren. Tja…dan heb ik de controle hè? Maar nu is het al eens een aantal keer voorgekomen dat ik een nieuwe leidinggevende krijg, die ik niet ken. En dan moet ik soms wel eens iets vragen wat met mijn persoonlijke situatie te maken heeft. En daarvoor moet ik bij de nieuwe directeur zijn. PFFFFFFF… Ja dag! Dat ga ik niet bespreken met een vreemde! Het duurt daardoor dan maanden voordat ik dan echt iets ga vragen aan of bespreek met diegene.. En diegene weet dat, want dat zeg ik dan wel “gewoon”, dat ik moeite heb met vreemden en dat het even zal duren voordat ik echt in gesprek ga met diegene. Tot nu toe is dat altijd geaccepteerd gelukkig.

 

SCHAMEN

Dat doe ik heel snel. Al is het bloedheet, Karin blijft in een lange sportlegging rennen. Al zweet ik mij helemaal kapot. Mijn blote benen laten zien? Ja dag! Ik ga zo af en toe wel eens zwemmen.. Als je iemand ziet rennen van de kleedkamer naar het zwembad of terug? Dat ben ik! Ook zal je mij niet in jurkjes zien, of in felle kleuren. Beiden wil ik deze zomer wel proberen. Maar hardlopen in een korte broek? HELL NO! Ik wil nog wel nadenken over een driekwart legging…

 

PISSIG

Dat kan ik heel snel worden. Dit gaat niet langzaam opbouwend… Nope.. van nul tot 100 in 1 seconde. Toen ik drie jaar terug mijn eerste burn-out kreeg, heb ik in een bepaald programma therapie gevolgd. Tijdens een van die gesprekken, kwam ik erachter dat ik eigenlijk nog nooit boos was geweest… Veertig jaar lang niet boos geweest! Want ik wilde vroeger dat iedereen mij aardig vond, en daardoor pikte ik veel van anderen, en slikte ik mijn boosheid weg om geen confrontatie aan te gaan. En toen ik daar in dat gesprek achter kwam… Ontstak ik in een verschrikkelijke ontembare woede! Als iemand bijvoorbeeld ‘voorpiepte’ in een winkel.. WAUW! Diegene AT ik bijna op!! Wie dacht diegene wel niet wat hij/zij was?  Nu ik eet ik geen mensen meer op in winkels.. Maar ik kan nog steeds snel boos worden, en kan dit dan niet op een genuanceerde manier uiten…Of ik dit erg vind? Nee… nu is het mijn tijd om lekker pissig te worden!

 

BOOS OP MIJZELF

Nee, ik word niet alleen boos op een ander, ik word ook wel eens boos op mijzelf. Voor het feit dat ik nu voor de tweede keer een burn-out heb. Dat ik niet zoveel prikkels kan hebben op een dag. Snel moe ben. Alles op moet schrijven, omdat ik het anders vergeet. Te ongeduldig ben geweest met mijn puber. Nou ja, zo kan ik nog wel even doorgaan!

 

ETEN

De hele dag bezig zijn met eten! Denken aan eten, bedenken wat ik ga eten, en gewoon eten!!! Maar als ik op Instagram kijk en met mijn sportzusjes praat, heb ik zo’n vermoeden dat ik niet de enige ben!

 

MOEILIJK

Ik maak het mijzelf graag moeilijk. Geen idee waarom.. Maar ik hou er gewoon niet van om de makkelijke(re) weg te kiezen. Werken in het regulier onderwijs? Nee joh, werken met “boefjes” vind ik veel leuker! Studeren toen ik mijn dochter nog niet had? Natuurlijk niet! Wachten tot je een kind hebt, en dan besluiten om de PABO (leraar Basisonderwijs) te gaan doen; 4 jaar lang 3 avonden in de week met een studielast van 40 uur per week… Of weken geen afspraken hebben, en dan ineens 3 afspraken op een dag. Erg leuk! Maar wel behoorlijk stressvol als je van de ene leuke afspraak naar de andere moet rennen.. Tja, want waarom zou je de afspraken verdelen over verschillende dagen, als je ze ook op een dag kunt proppen?

 

GEZAG

Hier moet ik eigenlijk heel hard om lachen. Zelf werk ik als docent op een cluster-4 school voor 12 t/m 18 jarigen. Zeer moeilijk opvoedbare kinderen, die 1 ding gemeen hebben; moeite met gezag. Dat heb ik dus met hen gemeen… De leerlingen moeten er ook vaak om lachen, want ik steek het niet onder stoelen of banken zeg maar!  Ik hou er echt niet van als er tegen mij gezegd wordt wat ik moet doen. Ik moet helemaal niks ja! Daarom zorg ik ervoor dat ik diegene die mij opdrachten “mogen” geven, een stapje voor ben. Ik weet wat er moet gebeuren, en heb het al af voordat zij überhaupt de kans krijgen om te zeggen wat ik moet doen.

 

 

Nu ik dit zo allemaal terug lees… Zijn het wel eigenaardigheden? Volgens mij is het best normaal. Weet je? Ik ben ook maar gewoon een mens! Ja GEWOON een DOL DWAAS MENS!

Ik wil natuurlijk heel graag weten wat jullie eigenaardigheden zijn!!

 

CREATIEF HOOFDDOEK BINDEN

IMG_20170302_165059_894
Foto gemaakt onderweg naar de workshop

 

 

Vanaf mijn moeders huis loop ik naar de locatie waar de workshop wordt gehouden. Ik weet ongeveer waar het is, het laatste stukje gebruik ik mijn google maps app.. Die helpt niet echt (lees: helemaal niet), want die stuurt mij de verkeerde kant op. Gelukkig weet ik zelf waar de Wijnhaven is, dus loop ik stug weer de andere kant op. Na even zoeken heb ik het gevonden. Ik bel aan, loop naar binnen en kan kiezen uit een trap en een lift. Op een bord in de hal, kijk ik op welke etage ik moet zijn, maar dat staat niet aangegeven. Dus kies ik ervoor om met de trap naar boven te gaan. Op de derde etage, staat Diana Ritfeld mij vriendelijk op te wachten. Zij laat mij zien in welke ruimte de workshop wordt gehouden, en tot mijn grote verbazing zie ik dat ik de eerst ben.

20170218_153859

Het is een kleine (kantoor)ruimte, maar gezellig aangekleed. De tafel ligt vol met mooie stukken Afrikaanse stof, en folders. Ook staat er een Ipad waarop een slide-show te zien is met verschillende creaties hoofddoek binden. Zo krijg je alvast een indruk van wat je waarschijnlijk gaat doen. Op twee stoelen liggen ook stukken stof; op de ene stoel ook hoofddoeken, en op de andere stoel kussenslopen.

 

Al kort daarna komt die vriendin die mij had meegevraagd binnen met haar vriendinnen. Er is nog 1 stoel leeg, wij vragen ons af wie dat kan zijn, want wij dachten dat het alleen ons groepje zou zijn. Een paar minuten later komt er nog iemand die zich alleen had aangemeld. Diana vraagt of wij haar “in de groep” willen opnemen. Maar dat blijkt geen probleem, het klikt en wij kletsen er al snel op los! Maar…. Er het is een workshop dus er moet wel wat gedaan worden!

20170218_151946
Het boek “Hoe diep zit de pijn” van Sanne van der Most

 

Diana stelt zichzelf voor, en vraagt aan iedereen om dit ook te doen. Dit om het ijs een beetje te breken. Vervolgens leest Diana een gedicht voor die zij zelf heeft geschreven voor het boek: “Hoe diep zit de pijn” van Sanne van der Most.

Het is een gedicht wat je aanzet tot nadenken. Diana vraagt wat het gedicht bij ons losmaakt. Onderwerpen als; de “zwarte pieten discussie” , discriminatie, 2e Wereldoorlog, respect, komen langs en worden serieus, maar niet op een zware manier besproken.

Vervolgens vertelt zij over de oorsprong en de geschiedenis van de hoofddoek; de Anisa zoals het in Suriname wordt gekend.

 

Nu mogen wij een van de mooie doeken die op tafel liggen uitkiezen en gaan staan. Met veel geduld legt …. stap voor stap uit hoe de verschillende creaties gemaakt moeten worden. Iedereen doet zeer geconcentreerd mee, en er wordt gelachen als iemand in de knoop raakt. Maar er worden ook complimenten aan elkaar gegeven, als het iemand is gelukt en/of als de creatie iemand heel mooi staat.

Ook worden er natuurlijk heel veel selfies gemaakt. Ik heb nog nooit zoveel selfies gemaakt!!

Conclusie: een zeer leuke gevarieerde workshop, waar je niet alleen leert creatief een hoofddoek te binden, maar krijg je ook een belangrijk stukje geschiedenis mee. Aanrader dus!!

http://www.di-xpression.com/

 

 

 

 

RESTAURANT MAMA ESSI

Na de workshop lopen wij nog even het centrum door, en ik ga voor het eerst de Markthal in… Echt erg, als Rotterdamse ik weet het. Daar krijg ik van die lieve vriendin een verschrikkelijke zoete maar lekkere cannoli!

IMG_20170218_164347_189
Cannoli bij de Markthal

 

Maar….. ik heb trek in een bord vol eten! Gelukkig is de tijd snel gegaan en lopen we door de koopgoot naar het metrostation, waar wij de metro pakken. Bij metro station Rijnhaven stappen we uit, en aan de overkant is restaurant mama Essi!

20170218_171223

 

Eenmaal binnen worden we vriendelijk ontvangen door mama Essi herself! Een hele vriendelijke Afrikaanse dame. Zij is helemaal enthousiast dat wij, een hoofddoek op hebben en wilt een foto maken voor haar Facebookpagina. Ik heb direct na de workshop mijn hoofddoek afgedaan; jeuk op mijn hoofd… Maar doe voor de foto ook weer mijn hoofddoek op!

IMG_20170218_172544_927

De inrichting van het restaurant is eenvoudig. Aan de muur hangen er mooie Afrikaanse doeken en schilderijen. Er hangt een tv, waar er videoclips van Afrikaanse artiesten te zien en te horen zijn. Dat maakt dat er een zeer gezellige sfeer hangt. Een vriendelijke jongeman serveert ons eten en drinken. Als wij vragen hoe de gerechten heten, weet hij dat niet, maar dat wordt hem snel vergeven.

IMG_20170218_175713_897

Wij krijgen verschillende soorten hapjes. Het eten bij dit restaurant komt vooral uit Ghana. Als voorgerecht krijgen we een heerlijke soep.Het hoofdgerecht bestaat uit verschillende soorten rijst, vlees en vis en groente. Dit heb ik echt met huid en haar opgegeten! Als nagerecht kunnen wij kiezen uit soort kleine oliebollen (puf puf) of ijs. Ik kies voor de kleine oliebollen.

Wat mij opvalt is dat er ook veel Afrikaanse klanten komen. Dat is voor mij een teken dat de smaak van de gerechten oorspronkelijk is. Daar bedoel ik mee; het is niet aangepast aan de Nederlandse smaak. Dit gebeurt vaak bij restaurants, en dat vind ik doodzonde! Ik wil in dit geval, Afrika proeven! En volgens drie van de dames waar ik mee ben, die met een Afrikaanse man zijn getrouwd, is dit ook zeker het geval.

 

Bij mama Essi moet je niet verwachten dat er constant iemand aan je tafel staat om te vragen of je nog iets wilt drinken. Op een gegeven moment is het ook behoorlijk druk in het restaurant. Er moest toen even naar de balie gelopen worden, om drinken te vragen. Zelf vond ik dit helemaal niet storend. Iedereen is heel vriendelijk en je merkt dat mama Essi het heel belangrijk vindt, dat je het eten lekker vindt en dat je het naar je zin hebt. Ik had het gevoel bij iemand thuis te zijn, en daar gezellig genoten van eten, drinken met heerlijke Afrikaans muziek op de achtergrond. Genoten!!!

 

Mama Essi gaat mij zeker terug zien!!!!

 

http://www.mamaessi.nl

 

 

 

 

 

 

 

 

Stil gezet worden

Het begon met het krijgen van de griep op Tweede Kerstdag 2016. Als iemand mij toen had gezegd dat ik op, 2 maart 2017, nog steeds ziek thuis zou zijn, had ik die persoon uitgelachen. Ongelooflijk, nu ik dit zo aan het typen ben..

 

EEN EZEL….

Na ongeveer 2 weken merkte ik dat ik niet teveel van het werk moest horen, ook moesten zij mij niet teveel vragen. Eigenlijk begonnen toen al zachtjes alarmbellen te rinkelen, maar die negeerde ik. Daar ben ik heel goed in; gevoelens, signalen, noem het maar op, te negeren. Dat is ook de reden dat ik nu nog steeds ziek thuis ben. Ik ga altijd maar door… Hoe is dat toch mogelijk nadat ik al eens een burn-out heb gehad? Heb ik dan niets geleerd van de vorige keer??

 

BEDRIJFSARTS

Op een gegeven moment was het natuurlijk onvermijdelijk… Ik werd door mijn werkgever aangemeld bij de bedrijfsarts. Dit wilde ik absoluut niet, dus begon ik een plannetje te bedenken om dit te voorkomen. “Als ik nu over een paar dagen gewoon rustig ga opbouwen, dan verdwijnt “het” vanzelf wel weer.”  Echt, dat dacht ik! Die avond maakte ik mijn to-do lijstje voor de volgende dag:

  1. Ik had die zondag wat lekkers en healthy klaargemaakt, en wilde dit naar mijn moeder brengen.
  2. Een paar boodschappen halen.
  3. De was doen.
  4. Hardlopen.

Toen ik de volgende ochtend weer naar het lijstje keek, raakte ik in paniek en begon ik te huilen. Het was teveel! Wat moest ik nu als eerste doen? Als eerste liet ik mijn “geweldig” idee varen: mijn zelfbedachte opbouwschema om niet naar de bedrijfsarts te hoeven gaan…

 

De ochtend voordat ik naar de bedrijfsarts moest heb ik een aantal punten op papier gezet. Kort en bondig had ik genoteerd wat er de afgelopen weken was gebeurd en hoe ik mij voelde. Eenmaal in de wachtkamer ben ik heel kalm, en net als ik nog even mijn punten door wil nemen word ik door de bedrijfsarts geroepen. Het is een hele vriendelijke en rustige man en vraagt waarom ik bij hem op het spreekuur ben. Ik haal mijn blaadje tevoorschijn, en noem de punten op die ik op papier had gezet. Zonder gevoel… Totdat de bedrijfsarts vragen gaat stellen, zoals: “Wat wilt u?” Ik: “Nou, gewoon werken!” De bedrijfsarts lacht, hij lacht! De bedrijfsarts maakt mij gelijk duidelijk dat ik voorlopig nog niet aan het werk kan. Door mijn perfectionisme, het lastig vinden om nee te zeggen, en een hoog verantwoordelijkheidsgevoel, ben ik weer thuis komen te zitten. Hij geeft aan dat dit patroon eerst doorbroken moet worden, voordat ik weer start met werken. Bedrijfsarts: “Het is heel makkelijk om met een opbouwschema te komen, en dan bent u zoals u wilt heel snel weer volledig aan het werk. Maar er is dan niets verandert aan uw patroon. En zit u over een half jaar weer aan mijn bureau.” “Bent u wel eens naar een psycholoog geweest?” Ik: “Wahahaha! Ik heb er een flink aantal versleten.” De bedrijfsarts fronst zijn wenkbrauwen: “Versleten?” Ik: “Ja, echt!” Nadat de bedrijfsarts mij vraagt waar ik allemaal ben geweest, concludeert hij dat ik niet de juiste therapie heb gehad. Bedrijfsarts: “Wij hebben hele goede psychologen in huis. “  Nu ben ik degene die haar wenkbrauwen fronst. De bedrijfsarts glimlacht, maar drukt mij op het hart dat dit echt zo is. Hij adviseert mij om cognitieve gedragstherapie te doen. Bedrijfsarts: “Ik ga u daar aanmelden. Als u daar een paar keer bent geweest, dan zie ik u daarna terug.” Ik: “Uuuhm, pardon? Wanneer word ik dan opgeroepen?” Ik krijg te horen dat ik vanzelf een uitnodiging krijg. Na 3 kwartier sta ik buiten. Nog steeds dringt het niet echt tot mij door. ’s Middags krijg ik het verslag van de bedrijfsarts gemaild. Prognose: positief, over een paar maanden volledig aan het werk. Ik schrik van het laatste, en dan pas begin ik te beseffen dat ik echt weer overspannen thuis ben..

 

 

 

ZIEKENHUIS

De volgende dag moet ik naar het ziekenhuis. Ik heb al een aantal weken last van een lichte uitslag, en het lijkt op iets dat ik jaren terug al eens eerder heb gehad. Dus ben door de huisarts gelijk doorverwezen naar de dermatoloog.

 

De arts kijkt naar de uitslag en bevestigd mijn vermoeden, maar roept voor de zekerheid nog een andere arts om er ook naar te kijken. Die zegt hetzelfde: Ik heb LP (Lichen Planus), een soort auto-immuunziekte. Maar die arts vindt de plekken er “vreemd” uitzien, en wil uitsluiten dat het (kwaadaardige) tumoren zijn. Ook het feit dat ik de ziekte voor de tweede keer heb, dat bijna nooit voorkomt. HUH WAT?! Voordat ik iets kan vragen, wordt er gezegd dat er foto’s worden gemaakt, dat ik een biopt krijg en bloed moet prikken. In sneltreinvaart worden de foto’s gemaakt, vervolgens komt de verpleegkundige terug voor het afnemen van de biopt. HO!!! Ik heb een aantal tatoeages, maar ik HAAT naalden, laat staan snijden! En nu gaat beiden (het prikken zelfs 2 keer) gebeuren! De verpleegkundige is heel geduldig en legt rustig uit wat er gaat gebeuren. Dit stelt mij niet echt gerust, maar het geeft wel wat afleiding. Op de prik van de verdoving na, voel ik verder niets. Na 24 uur mag ik de pleister pas verwijderen, want zo’n wondje bloed nogal volgens de verpleegkundige. GATVER!

 

“Gewapend” met een formulier voor het bloed prikken, en een document met info over mijn ziekte loop ik naar de afdeling Bloedafname. Bloednerveus loop ik de verpleegkundige achterna die mij roept. Die vraagt wat er aan de hand is. Ik helemaal verbaasd over haar vraag, vertel wat er zojuist is gebeurd. Zij neemt de tijd om naar mij te luisteren, en prikt mij volledig pijnloos. Ik bedank de verpleegkundige en loop als verdoofd naar de parkeergarage voor mijn auto en ga naar huis.

 

Die avond heb ik yoga, en daar ga ik uiteraard naartoe. Waarom niet? Nou misschien omdat je moe bent Karin? Nee joh, gewoon gaan. Ik kan jullie vertellen dat het belabberd ging. Heb de halve les, in “childpose” gelegen. Wel heel lekker hoor, maar ik had natuurlijk gewoon thuis met een kop thee onder een dekentje, op de bank kunnen zitten…

 

 

DE DAGEN ERNA

De volgende dag, donderdag, ben ik gesloopt. Ben somber en heb ontzettend veel moeite om op te staan. Alles kost ontzettend veel moeite. Die avond ga ik toch naar de smallgrouptraining, in de hoop dat ik mij daardoor iets energieker ga voelen. What was I thinking???

Na de training, volledig uitgeput, verlang ik naar een hele lange normale douchesessie, want de pleister mag er nu af!! Eenmaal thuis haal ik de pleister eraf en… het bloed stroomt eruit. WTF?! De pleister kan ik niet meer terug plakken, maar dit wil ik ook absoluut niet in verband met hygiëne. Terwijl ik probeer na te denken, blijft het wondje maar bloeden.. Ondertussen pak ik een behoorlijk stuk keukenrol, en kijk naar mijn voorraad pleisters. Geweldige pleisters hoor, maar niet voor zoiets specifieks als dit. Ik bedenk mij dat ik een straat verder een buurvrouw heb, die wijkverpleegkundige is. Met een halve keukenrol tegen mijn zij gedrukt, loop ik naar haar toe. Die kijkt eerst verbaasd via de luxaflex naar buiten, wie er voor de deur staat, maar doet al snel open. Ik vertel haar het verhaal, en gelukkig heeft zij van alles in huis, waarmee ik het wondje weer netjes kan verzorgen en weer helemaal kan afdekken. Toen ik thuiskwam na de training dacht ik al volledig uitgeput te zijn, maar nu strompel ik naar huis en verzorg het wondje en dek het af.

 

Die donderdagavond stort ik volledig in. Pas die dinsdag na het weekend, heb ik weer een beetje het gevoel bij het land van de levenden te horen. Mijn energie was helemaal weg, en die is nog steeds niet wat het zijn moet.

 

Die twee intensieve dagen hebben er goed ingehakt. Mijn chronische depressie “viert momenteel hoogtijdagen”, en mijn angststoornis is zeer nadrukkelijk aanwezig. Ik ga alleen nog de deur uit als het echt moet. Buiten hardlopen kost nu dan ook ontzettend veel energie, omdat ik gewoon liever niet (alleen) de straat op ga..

 

 

AUTO-IMMUUNZIEKTE

Hier een korte uitleg over de auto-immuunziekte die ik heb.

Lichen Planus (LP) komt van het Griekse woord “leichen” = korstmos; de platte LP-plekken lijken daarop.

Lichen Planus  is een ontsteking waarbij zowel huid als slijmvliezen (vooral slijmvliezen van de mond en het genitale gebied) kunnen zijn aangedaan. Door de vele verschijningsvormen van Lichen Planus (voortaan LP genoemd) is herkenning van de aandoening niet altijd makkelijk.

LP komt voor bij 1-2 % van de algehele bevolking. De aandoening treedt meestal op bij mensen tussen de 40 en 60 jaar, maar kan ook op jongere of oudere leeftijd voorkomen. Het komt vaker voor bij vrouwen dan bij mannen (2:1) en er is sprake van een genetische aanleg (wat niet wil zeggen dat het erfelijk is). Bij ongeveer de helft van de patiënten met LP van de huid zijn ook de slijmvliezen aangetast. Omgekeerd heeft ongeveer een derde van de patiënten met LP in de mond ook huidafwijkingen. Meestal is LP eenmalig, waarbij de symptomen na verloop van tijd verdwijnen en niet meer terugkomen. Ongeveer een op de vijf mensen (20%) krijgt LP voor een tweede keer.

Er zijn veel verklaringen voor het ontstaan van LP, maar de feitelijke oorzaken van LP zijn grotendeels onbekend. Hoogstwaarschijnlijk is LP een auto-immuunziekte: je eigen afweersysteem, dat normaal allerlei bacteriën en virussen bestrijdt, tast nu ook bepaalde stoffen in de huid en de slijmvliezen aan. Waardoor het afweersysteem zo reageert is niet bekend.

Bron: www.lichenplanus.nl

 

OMARMEN

Wat betreft de LP, heb ik ontzettend veel geluk. Veel patiënten zitten van boven tot onder, onder de huiduitslag. Bij mij is het maar op een aantal plekken aanwezig. Daarbij heb ik enorm veel geluk met mijn donkere huid; daardoor lijken het bij mij op moedervlekken. Momenteel heb ik een hormooncrème voor de huiduitslag. Hopelijk slaat dat aan. Als het niet aanslaat, moet ik medicatie slikken. De gangbare medicatie voor LP is: Prednison of een medicatie dat mensen krijgen die een orgaantransplantatie hebben ondergaan om afstoting te voorkomen. Zware medicatie dus. Hopelijk is dat niet nodig!

 

Maar dat is niet het belangrijkste. Vanaf eerste Kerstdag ben ik letterlijk stil gezet. Ik geloof dat dit gebeurt met een reden. Nu kan ik dit makkelijk zeggen, omdat ik niet iets levensbedreigends heb, waarschijnlijk had ik het dan anders gezien.  Zoals jullie al weten ga ik altijd maar door, en laat ik mij door niets of niemand stoppen. Nu moet ik wel. Ik moet nu leren om goed naar mijn lichaam te luisteren, want rust is sowieso voor iedereen belangrijk, maar met LP helemaal. Ook moet ik iedere avond uitgebreid de tijd nemen om mij in te smeren. Dit klinkt misschien heel vreemd, maar ik deed alles op de automatische piloot. Ik verzorgde mijzelf uiteraard altijd wel, maar nam daar niet uitgebreid de tijd voor. Want ik had nooit tijd! Fout.. ik nam nooit de tijd.

 

Nu leer ik op alle gebieden om lief voor mijzelf te zijn. Van mijzelf te gaan houden. En dat heb ik te danken aan de overspannenheid en LP. Dus omarm ik ze beiden. Af en toe (en soms meer dan af en toe!), wil ik ze beiden uiteraard wurgen, maar ik weet dat ik dit nu nodig heb.

 

Zorg goed voor jezelf en hou van jezelf. Ik realiseer mij nu dat ik het waard ben. Jullie zijn het ook meer dan waard.

 

Dikke brasa,

 

 

Karin