Twee dagen offline

Rigoreus

Als ik iets wil veranderen, dan doe ik dit altijd op een rigoreuze manier. Afbouwen kan ik niet, dat werkt gewoon niet bij mij. Een van mijn doelen voor het komende jaar, is het minderen met mijn telefoon had ik in mijn vorige blog aangegeven.

Leuk dat ik dat heb bedacht, ook noodzakelijk, wil ik een aantal dingen echt anders gaan aanpakken. Maar hoe ga ik dit doen? Eerst maar eens 2 dagen offline gaan bedenk ik; Oudejaarsdag en Nieuwjaarsdag.

imoffline1

Moment suprème

Vrijdagavond is het zover. Om mijzelf nog extra te helpen (lees: duwtje in de rug te geven), doe ik er een “melding” van bij mijn “Instastories”. Nu moet ik het voor mijzelf echt doen, er is geen weg meer terug. Niet dat ik het voor een ander doe, maar ik wil geen “flater slaan” om dan toch online te verschijnen. Dit heb ik nodig, maar ik vraag mij wel af, waarom ik dit nodig heb, om het succes hiervan te vergroten…. “Nou ja, niet te veel nadenken! Je hebt het gewoon nodig klaar!”

De melding is gedaan.. en.. ik krijg nog een paar berichten.. Hier reageer ik nog even op, en daarna doe ik mijn telefoon uit. Dat is ook wat ik nodig heb, want als mijn telefoon aanblijft, is de verleiding zeer groot dat ik toch nog “ff” op Insta ga kijken.

life_wifi

Ervaring

Hoe heb ik het ervaren? Alsof de duvel er mee speelt, gebeurt het volgende; Heb net mijn telefoon uitgedaan, en puber krijgt het op haar heupen. Lees; een puberbui… Zaterdagochtend blijkt dit nog niet over te zijn… Zucht.. Ik sta op en ga naar beneden en probeer zo normaal mogelijk te doen. Dit lukt niet, want puber is echt “pissed off”. Puber gaat naar boven, en ik probeer ontspannen te ontbijten en tv te kijken. Maar ik zit natuurlijk met puber in gedachten. Gesprek (en tweestrijd, gevecht) met mijzelf: “Zal ik even iemand bellen of appen? Nee, want je hebt je telefoon uitgedaan voor twee dagen. Ok.. Maar als het erger wordt, dan ga ik wel gewoon iemand bellen, om even stoom af te blazen. Dat is goed, maar wie ga ik dan bellen? Mijn moeder bel ik al vaak met dit soort dingen, dus die wil ik niet lastig vallen. Een ander wil ik ook niet bellen, want het is Oudejaarsdag; dan ga je geen mensen lastig vallen met dit soort dingen. Dat was ik “met mijzelf eens”; ik zou niet iemand gaan bellen. Op dit soort dagen; nog herstellende van de griep en daardoor nog erg moe zijn, dus als ik niet helemaal fit ben, kies ik vaak de weg van de minste weerstand. De puberbuien bedekken “met de mantel der liefde”. Klinkt en ziet er mooi uit, heeft direct een positief effect, geweldig toch? Ja voor de korte termijn. Dit stukje (de reden van deze bui) moet grondig aangepakt worden, dus ik kies voor het aangaan van de confrontatie. Buiten, dus op mijn werk bijvoorbeeld, heb ik totaal geen moeite om de confrontatie aan te gaan. Soms.. zoek ik het zelfs op.. Nou ja.. vaker dan soms. Maar met mijn eigen puber vind ik dat lastig. “Ok, Karin wil je voor de korte termijn of voor de lange termijn gaan?”, spreek ik mijzelf een beetje streng toe. Ik ben voor de lange termijn gegaan, de confrontatie aangegaan, en de lucht is geklaard! Tegelijkertijd besef ik ineens wat mijn telefoon voor mij betekent; een soort toevluchtsoort, waar ik even helemaal niets moet. Contact zoeken met iemand anders of juist niet met een ander. Maar bij beiden hoef ik niet te werken en bezig te zijn met mijzelf. Shit… Dat is echt niet goed!

Deze twee dagen breng ik bij mijn moeder door. Behalve kleding, en dergelijke, bedenk ik wat ik mee kan nemen ter vervanging van mijn telefoon.. WAUW! Ik ben echt verslaafd aan dat ding! Doet mij denken aan mensen die besluiten te stoppen met roken, en dan hele voorraden winegums in huis halen ter vervanging van hun zo geliefde sigaret.. Uiteindelijk besluit ik tijdschriften en mijn laptop mee te nemen.  Op Oudejaarsdag praat ik veel met mijn moeder, kijk tv, en lees een van de tijdschriften die ik heb meegenomen. Wel denk ik constant aan mijn telefoon en heb ik een zeer onrustig gevoel. Echt bizar dat die telefoon mij zo in een greep heeft, of dat ik mij door een telefoon zo in een greep laat houden. Tussendoor ga ik lekker slapen, want ik ben nog niet wat het zijn moet. Dat is een voordeel, want als ik slaap kan ik niet aan mijn telefoon te denken. Rond 22:00 uur word ik wakker. Mijn moeder en puber zijn ook gaan slapen en slapen beiden nog. Dus besluit ik alvast mijn eerste ervaring zonder telefoon, in een bestandje te zetten. Om 23:00 uur zijn beiden wakker, en ga ik gezellig met hen in de woonkamer nog het laatste uur van 2016 doorbrengen!

De volgende dag gaat het een stuk beter, en komt het zelfs voor dat ik af en toe mijn telefoon zowaar vergeet! Ook is de onrust weg. Je ervaart dingen anders zonder telefoon. Alles gaat met meer aandacht; je kijkt met je volle aandacht naar de tv. Wat een rust! Je luistert met volle aandacht naar wat een ander zegt. Enne.. zo kun je ook geen verkeerd antwoord geven… “Ja” “Wat ja?? Heb je wel gehoord wat ik zei?!” Oeps.. Zo gênant..  Dit is zeker voor herhaling vatbaar. Maar omdat ik niet halfslachtig te werk wil gaan, vind ik dat ik wel iets concreets moet bedenken.. Een dag per week zonder telefoon. Welke dag? In ieder geval een dag in het weekend, ik kijk nog even welke dag dit gaat worden. Gelukkig heeft het weekend maar 2 dagen, dus daar hoef ik dan niet heel erg lang over na te denken!

Kunnen jullie een dag zonder telefoon? Of zijn jullie niet zo verslingerd aan jullie telefoon zoals ik? Of… zijn jullie wel net zo verslingerd aan jullie telefoon, maar vinden jullie het niet nodig om te minderen? Ik hoor (lees) het graag van jullie!

 

20161231_095047                                         20161231_095054.jpg

Van de hak op de tak

De mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik van de hak op de tak kan springen. Dat ga ik bij deze ook even doen. Ik moet dit even met jullie delen!

Mensen doen wel eens de uitspraak, als het gaat om het niet hebben van groene vingers: “Bij mij gaat zelfs een cactus dood!” De mensen die ik het heb zien en horen zeggen, lijken dat te zeggen met een soort van, vind ik, misplaatste trots.. Heel vreemd.. Als je iets niet in leven hebt kunnen houden, ja ook een plant, dan is dat toch niet iets om trots op te zijn?

Daarom deel ik nu met oprechte schaamte mede, dat ik twee cactussen niet in leven heb kunnen houden. Ik snap er echt niets van? Dit is toch de makkelijkste plant om in leven te houden? Om die reden had ik juist 3 cactussen aangeschaft, omdat ik dacht “dit op zijn minst wel te kunnen”; in leven houden. Gelukkig heb ik het LEVENDE bewijs, dat ik mijn dochter wel al ruim 16 jaar in leven heb kunnen houden. Dat brengt mij op het tweede dat ik niet begrijp..

Een cactus staat in de vensterbank (was dat misschien de verkeerde plek?), prikkelbaar “te wezen”. En die prikt alleen als je hem aanraakt (dat is mij uiteraard vaak gebeurd…), verder doet hij niets.. Mijn puber daarentegen, is een heel ander verhaal! Die loopt, staat en ligt zeer vaak, prikkelbaar “te wezen”. En als zij prikkelbaar is, lijkt het als of ik ook prikkelbaar moet worden. Want zij zorgt er hoe dan ook voor, dat ik er deelgenoot van ben. Of ik dat wil of niet. Dit gaat o.a. door middel van:

  • melodramatisch hardop zuchten, zo hard en soms zo snel, dat ik verbaasd ben dat zij nog nooit een hyperventilatie-aanval heeft gekregen.
  • met deuren slaan, dat had ik hierboven moeten zetten; dat is met stip, favoriet.
  • Keihard muziek aanzetten. Nu heeft zij ook een bluetooth speaker met discolampjes, en als zij het in de avond op haar heupen krijgt, ben ik behalve de keiharde muziek, ook deelgenoot van de gekleurde lampjes die op de maat van de muziek schitteren, die vanuit mijn slaapkamer dan ook te zien zijn…
  • schreeuwen
  • met dingen gooien. Hierover hebben wij vreemd genoeg een afspraak, waar zij zich netjes aan houdt; niet met dure apparaten gooien..
  • een betoog houden over wat voor verschrikkelijke, slechte moeder ik wel niet ben. Blijkt op dit soort momenten over een olifantengeheugen te beschikken, want er passeren dan vaak dingen de revue, die maanden geleden zijn gebeurd.. Vreemd, want als ik haar bijvoorbeeld vraag om haar kamer op te ruimen, is zij dat na 15 minuten “vergeten”.
  • En zo kan ik nog wel even doorgaan… maar ik denk dat bovenstaande wel duidelijk is…

 

Weer even terug naar die cactussen.. Nu ik bovenstaande heb getypt, en weer even teruglees, snap ik het nog minder. Een cactus is zo heerlijk ongecompliceerd.. Rustig… Staat lekker rustig te staan, chillend in de zon op de vensterbank… “Minding is own business”… Lijkt mij trouwens ook heerlijk, maar dan uiteraard op een terras met een heerlijk drankje in mijn handen. Voor een uurtje… Zonder puber… Mmmm… zou puber met het 6e punt toch een beetje gelijk hebben??

 

Ik heb jullie even deelgenoot gemaakt van een van mijn vreemde hersenspinsels.. Zou ik de enige zijn? Oeps daar komt de volgende hersenspinsel weer. Ik ga afsluiten!

 

Liefs, Karin

 

 

 

 

 

 

 

2 gedachtes over “Twee dagen offline

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s