EERSTE HELFT 7 DAY RECHARGE

20170121_131128
Dani en Lizzy van Fitgirls.nl

KICKOFF

Het startte met de kickoff van de week; Het Fitgirls Recharge weekend.

In december had ik mij daarvoor aangemeld, en was toen heel enthousiast. Een dag van tevoren sloeg de schrik mij om het hart; ik vind het behoorlijk spannend (angst) om buiten mijn eigen stad te gaan. En wat ging ik in Gods naam zoeken bij een FitGIRL event? Ik ben 43, wat denk ik wel? Vervolgens gingen er allemaal horrorscenario’s door mijn hoofd; allemaal hele jonge strak uitziende meiden. Bij het woord ‘event’ stelde ik mij ook een groot iets voor. Gelukkig klopte niets van mijn horrorscenario.

Als een van de eersten kwam ik bij Healthcity Premium in Amstelveen aan. Ik moest nog even wachten, want ik was iets te vroeg. Even later werden de deelnemers zeer enthousiast en warm ontvangen door Lizzy en Dani van Fitgirls.

De groep deelnemers was gelukkig niet al te groot; een stuk of 20. Dat maakte dat het heel intiem was en veilig aanvoelde. Wat betreft de jonge strak uitziende meiden. Ja, ik was zeker weten de oudste… Maar wat ik vooral zag; allemaal vrouwen die met hun eigen dingen worstelen, en die ondanks die strubbelingen proberen er het beste van te maken. Balans te vinden tussen werk en privé. Ik vond het erg fijn dat ik het boekje al had gelezen; dat maakte dat ik de lezing gegeven door Hidde de Vries, de auteur en founder van de 7 Day Recharge makkelijk kon volgen. Als een echte controlfreak dat ik ben, kon ik gelijk checken of ik het boek goed had begrepen. De workshop over voeding vond ik ook erg interessant; wat een rommel werk je ongemerkt naar binnen! Hier ga ik voortaan beter op letten, voor zover mogelijk. Want wat op de verpakking van product staat, is niet altijd waar! We kregen ook een yoga workshop, die ik uiterst ongemakkelijk vond in de uitvoering… Maar die een geweldig ontspannen uitwerking op mij had erna!

Lizzy en Dani sloten de dag intiem af; zij vroegen iedereen dicht bij elkaar te komen zitten en vroeg aan iedere deelnemer welk punt voor hen heel belangrijk is dat zij hieruit hebben gehaald. Hele mooie dingen heb ik gehoord. Wat ik heb gezegd? Het voor mijzelf kiezen, en vaker “fuck it” zeggen! Sommige dingen lekker laten gaan, en nu echt voor mijzelf gaan zorgen.

Lizzy gaf aan heel erg van dansen te houden, en sloten wij af met dansen. Gewoon lekker los dansen. Ik weet niet hoe het kwam, maar ik werd heel erg emotioneel. De dag eindigde met een heerlijke smoothie, heb de ingrediënten gevraagd, maar verder dan banaan en jus d’orange kom ik niet.. En een heerlijke wrap met groente en noten erop! Na nog even met een aantal meiden te hebben gesproken, ging ik weer richting Rotterdam. Met een heerlijk ontspannen gevoel, en een enorme motivatie om met de 7 Day Recharge te starten!

 

20170122_172449
Op zondag nog een Magionipizza met  kipfilet!

 

ZONDAG 22 januari

Zowel de zaterdag als de zondag had ik al voor 20:30 uur mijn foon en tv uitgedaan, als voorbereiding. Die zondagavond voelde ik mij erg ongemakkelijk. Jeetje een week zonder vlees, vis en ei! Nu ik dit zo typ, moet ik er erg hard om lachen. Ik die duidelijk teamlid is van #teamalwayshungry, maakte zich alleen zorgen om het eten!

 

20170123_181443
Scorecard 7 Day Recharge

 

MAANDAG 23 januari

Het moment van de waarheid; mijn wekker ging af. Heb een paar dagen daarvoor een wekker aangeschaft, zodat ik mijn telefoon niet hoef te gebruiken als wekker wat ik altijd deed. Mijn telefoon ligt voortaan beneden, dus niet meer in de slaapkamer. Bij de 7 Day Recharge is een van de regels (richtlijnen); opstaan zodra de wekker afgaat. Geen gebruik maken van de snoozebutton! Juist ja, ik hou van de snoozebutton.. Zo heerlijk om je dan nog een paar keer om te draaien. Maar de 7 Day Recharge zegt dat het  direct opstaan je juist meer energie geeft. Dus sta ik braaf gelijk op, en begin met mediteren. Dit doe ik met de laptop aan in de slaapkamer. Eigenlijk “mogen” (advies) er geen apparaten in de slaapkamer, maar ik vind het in de slaapkamer gewoon het prettigst. Het mediteren gaat niet van een leien dakje; puber hoort dat ik wakker ben en begint gezellig te praten vanuit de slaapkamer. Tot 3 keer toe moet ik tegen haar zeggen dat ik aan het mediteren ben (tenminste dat probeerde ik), en vraag of zij nog een paar minuten wilt wachten met tegen mij te praten. Een diepe geïrriteerde zucht klinkt vanuit de andere slaapkamer, maar.. het is stil! Daarna doe ik gelijk de ochtendyoga. Je kunt kiezen uit twee varianten; een rustigere, of eentje waar de poses elkaar wat sneller opvolgen. Ik kies natuurlijk de laatste. Pfffff…dit gaat wel erg snel op de vroege ochtend! Mijn dagopdracht was 1 uur sporten. Nu is maandag eigenlijk mijn rustdag, maar omdat ik nu nog thuis ben, bedenk ik toch wat ik kan gaan doen. Ik ben een uur gaan kickboksen. WAUW! Was even vergeten hoe heftig zo’n training is! Maar ben blij dat ik ben gegaan. Wat betreft het eten gaat het goed.  Op maandagavond heeft mijn dochter zwemles, en ik herinner mij ineens dat er werd geadviseerd om de avonden deze week zoveel mogelijk vrij te houden. Hier wordt pijnlijk duidelijk dat ik niet goed ben in plannen… De zwemles is van 19:15-20:15 uur. Om 20:30 uur moeten alle devices uit, dus ga ik als een gek voordat wij de deur uit gaan voor het zwemmen, mijn scorecard invullen en 3 hoogtepunten van die dag opschrijven. Verre van ontspannen dus…Dit programma deed ik voor meer rust in mijn leven toch???

 

DINSDAG 24 januari

Ook deze dag sta ik weer netjes gelijk op zonder te snoozen. De meditatie gaat dit keer goed, en ook de yoga. Dit keer kies ik voor de rustigere variant, en dat bevalt mij prima! Als ik net ben aangekleed, besef ik dat ik iets ben vergeten; koud “af douchen”. Nee!! Nou ja, morgen weer een dag. Ik kijk naar mijn prioriteitenlijstje die ik de avond van tevoren heb gemaakt. Gedurende de dag raak ik het lijstje letterlijk uit het oog. Ben veelvuldig op mijn telefoon, en daardoor gaat er heel veel tijd verloren. Zonde!! Dit resulteert erin dat ik een aantal dingen afraffel aan het einde van de dag, en sommige dingen die op het lijstje staan, schuif ik door naar de volgende dag… Pffff… Hierdoor raak ik geïrriteerd, maar ik realiseer mij ook direct iets belangrijks.

1.       Er staan teveel dingen op mijn lijstje. Het is dus een LIJST.

2.       Mijn hoofd maakt overuren, hoe kan dat? Ik denk aan belangrijke dingen die ik aan MOET pakken.

3.       Die punten (van nummer 2), staan niet op mijn lijstje, vandaar de overuren die mijn hoofd maakt.

4.       Ik vertoon ernstig uitstelgedrag..

5.       Ik kan geen prioriteiten stellen. Joh..wat een ontdekking!

6.       DING DING DING!! BINGO!!!!

Piekerend stap ik mijn bed in. Eenmaal in bed, realiseer ik mij dat ik de hoogtepunten van die dag nog niet heb opgeschreven. Kan op dat moment niets bedenken, maar bedenk dan wel verschrikt dat ik niet meer naar mijn mail heb gekeken om te zien wat mijn dagopdracht was. Die heb ik dus ook niet gedaan.. WAUW.. Gaat lekker! Jawel het gaat wel lekker; ik heb totaal geen probleem met het uit doen van mijn apparaten om 20:30 uur (wat een rust!), en met het eten gaat het ook prima!

 

 

20170128_175952
Afbeelding uit het boek: “Recharge in 7 dagen” van Hidde de Vries

 

 

WOENSDAG 25 januari

Ondanks dat ik heerlijk heb geslapen, sta ik weer piekerend op. Heb er hoofdpijn van. Ben om 5:00 uur opgestaan om dochter te helpen, zij loopt vandaag stage. Ik besluit, om zodra zij de deur uit is, gelijk mijn bed weer in te duiken. En dat doe ik ook, ben zo enorm blij dat ik mijn bed weer even in kan duiken! Rond 09:00 uur word ik weer wakker, met een nog zwaardere hoofdpijn. Tot 09:20 uur blijf ik op bed liggen ondertussen twijfelend, en spijt hebben dat ik het niet gelijk om 5:00 uur te hebben gedaan of ik wel die meditatie en yoga zal gaan doen. Heb er geen zin in, blegh! Ik besluit toch te starten met de meditatie; mijn gedachten zijn bij mijn hoofdpijn en veel andere dingen, waardoor ik soms de stem vanuit mijn laptop niet eens hoor.. Ineens merk ik op dat mijn hoofdpijn weg is, en ga braaf luisterend naar de stem verder met de meditatie. Na de meditatie, verbaasd dat mijn hoofdpijn weg is, zoek ik ondertussen met tegenzin het filmpje van de yoga op. Ik twijfel…welke zal ik doen? Die snellere of die wat meer relaxte? Het is ondertussen rond 9:30 uur, en vind het eigenlijk al laat. De snellere versie duurt 10 minuten en die meer relaxte duurt 18 minuten. Ondanks dat ik de laatste veel prettiger vond, heb ik de neiging voor de eerste te kiezen omdat die korter duurt. Karin, wat moet jij ook alweer doen? Doen waarbij jij je prettig voelt! Die snelle vond ik niet prettig, dus kies ik voor de relaxte versie van 18 minuten. Nog steeds met tegenzin start ik met de sessie; ik betrap mijzelf erop dat ik een aantal keren op het scherm kijk hoe lang het nog duurt. Maar op een gegeven moment ga ik toch helemaal op in de oefeningen, en let ik niet meer op de tijd. Als het is afgelopen, voel ik mij wat beter. Direct daarna sta ik met wat energie onder de douche, en vergeet dit keer niet koud af te douchen. Het werkt! Ik bedenk mij wat ik vandaag ga doen. Mijn prioriteitenlijstje pas ik aan, en ik besluit om een aantal belangrijke dingen die gedaan moeten worden, apart op papier te gaan zetten. Deze belangrijke punten komen dan 1 voor 1 op mijn prioriteitenlijstje.

Ik ontvang een mailtje van een van de coaches van 7 Day Recharge, met de vraag hoe het gaat. Ik geef aan dat het qua eten wel goed gaat, behalve dat ik ontzettend veel trek heb de hele dag. Vermeld er ook bij dat dit alles met mij te maken heeft, en niets met deze dagen, want ik heb altijd trek.. En ook benoem ik mijn problemen met het stellen van prioriteiten. Ben benieuwd wat zij hierop gaat antwoorden…

Rond een uur of 17:00 uur doe ik mijn telefoon uit, en ga nog lekker tv kijken voor ik naar mijn Ashtanga yoga les ga. Mijn telefoon blijft die avond uit, en na de yoga is de tv ook niet meer aangegaan. Wat wel aanbleef, was mijn hoofd, mijn gedachten. De belangrijke punten apart op een papier zetten heb ik nog niet gedaan. Ik kan mijzelf er niet toe zetten. Eenmaal op bed, realiseer ik mij dat ik ben vergeten de hoogtepunten van de dag op te schrijven. Zucht… Ik denk even diep na;

1. Ben na ruim een maand weer naar yoga geweest. Wilde eigenlijk niet maar wel gegaan.

2. Samen opgestaan met puber en samen ontbeten.

3. ?????

Toen werd ik te moe om daarover na te denken, en viel raar genoeg heel snel in slaap. Op naar de donderdag!

 

Boek: Recharge in 7 dagen

Hoe ben ik bij dit boek terechtgekomen?

Een aantal jaar geleden heb ik een burn-out gehad. In die periode heb ik heel veel geleerd. In de periode dat ik thuis was, in totaal 6 maanden, heb ik een speciaal programma gevolgd. Dit was gebaseerd op mindfulness. Ik kreeg verschillende soorten therapieën, lessen over verschillende soorten meditatie en ik kreeg ook begeleiding van fysiotherapeuten. Nu ruim 3 jaar verder, gaat het weer de verkeerde kant op; momenteel ben ik thuis. Het startte met een griepje, en uitkomst van ijzertekort. Maar ik merkte en merk ook wat anders; als ik aan mijn werk denk krijg ik spanning. Werd 1,5 week geleden ineens overvallen door een paniekaanval. Daar raakte ik nog meer van in paniek; dit was voor mij een teken aan de wand dat er meer aan de hand is dan lichamelijke gezondheidsklachten. Ik constateer dat ik overspannen ben, maar nog niet zo ver als toen met mijn burn-out. Het ‘toeval’ wil dat ik al eerder, 3 weken terug op Instagram op de pagina van Fitgirls, het verhaal van Lizzy (Commercial director van Fitgirls.nl) las, waarin zij vertelt dat zij zichzelf voorbij liep.  Zij gaf aan de hele dag ‘aan te staan’, bouwde dus geen rustmomenten voor zichzelf in. In dit stuk verwijst zij ook naar de Fitgirls Recharge; er staat letterlijk: Hierbij ga je een weekje opladen, zet je jezelf op nummer één en leer je hoe je terugschakelt naar de basis, die zo belangrijk is. Uuuhm.. Hallo! Dit heb ik nodig! Ik klik direct op de link in die blog, en meld mij direct daar aan.

 

20170110_152911

Het boek

Na een aantal dagen kreeg ik het boek binnen. Hier ga ik in grote lijnen beschrijven waar het boek over gaat. Maar ik benoem hier ook bij, wat zeer belangrijk is; het is niet alleen een boek; de 7 Day Recharge is een totaal programma, waar het boek een onderdeel van is. Dit programma duurt een week, maar er is de mogelijkheid om het te verlengen indien nodig. Het handige van dit programma is, is dat dit een online programma is. Dat betekent dat je dus je vanaf thuis met alle hectiek waar je altijd mee te maken hebt, dit direct kan toepassen! En veel oefenen, want dit programma vraagt nogal wat van je. Maandag 23 januari start ik met het programma, na deze week zal ik een blog schrijven over hoe ik dit heb ervaren. Voordat je met het programma start, wordt geadviseerd om eerst het boek te lezen, dus dat heb ik gedaan…

De drie pijlers

De auteur van dit boek is Hidde de Vries. Vanuit zijn eigen ervaring; het zichzelf voorbij lopen, zich laten opslokken in zijn werk, heeft hij dit progamma gemaakt door te rade te gaan bij verschillende deskundigen (o.a. wetenschappers, psychologen, diëtisten).  Hidde geeft aan in het boek dat hierdoor (het te rade gaan); “de wetenschappelijke onderbouwing nooit uit het oog verloren is.”

De volgende 3 pijlers vormen het fundament van de 7 Day Recharge:

Energie

Je ervaart het effect van gezonde voeding op een eenvoudige manier. Ook leer je deze week verschillende vormen van lichaamsbeweging, en dat ontspanning, rust en een goede nachtrust, noodzaak is voor een gezond en energiek leven.

Focus

Tijdens deze week leer jij je optimaal te concentreren. Er staat letterlijk: “Dat betekent minder gepieker en meer richting.” Daar teken ik voor!

Geluk

De 7 Day Recharge ‘zegt’ je te helpen uit te vinden waar je echt happy van wordt. En daardoor kun jij je richten op de dingen die echt belangrijk voor jou zijn. Ik ben benieuwd!

 

Energie

Alle 3 de pijlers interesseren mij enorm. Maar deze pijler in het bijzonder; ik kan mij niet meer herinneren wanneer ik nog energie had! Dus kom maar op met deze pijler! Er wordt geschreven over verschillende producten zoals; o.a. noten en zaden, fruit, groenten, vlees en vis en suikers. Ook over de relatie met voeding. Voeding die jou energie geeft en je in balans brengt, en voeding die juist energie van je lichaam vraagt en je uit balans brengt. Dit laatste herken ik wel met mijn inname van suikers tot een paar maanden terug, dit maakte mij heel erg moe. Waardoor mijn enthousiasme getemperd wordt? Tijdens deze week ga je je lichaam ontdoen van alle overbodige stoffen. Je moet zoveel mogelijk  natuurlijke producten eten; bewerkte producten dus zoveel mogelijk laten staan. Ok.. dat gaat mij nog wel lukken. Maar waar ik van schrik; er wordt gevraagd om in deze week alle dierlijke producten en zuivel te laten staan. Wat??? Denkend aan mijn chronische vitamine D en calcium tekort, en nu ook ijzertekort. Maar gelukkig staat er ook in het boek, dat als je gezondheidsklachten hebt, je contact moet opnemen met je huisarts om te kijken of je het programma wel kunt volgen. Hierdoor (mijn paniek)realiseer ik mij ook iets anders; ik wil altijd alles perfect uitvoeren. Alles wat ik doe, moet voor de volle 100% perfect zijn. Daarom zit ik nu weer thuis.. Dat wil ik ook met dit boek en programma doen. Oeps! Dit programma en boek dienen als leidraad. Dat staat letterlijk in het boek. Oh ja! Adem in, adem uit… Ik besluit om het programma zo strict mogelijk te volgen, maar zeker met mijn gezondheid in acht neming. Dus hier en daar ga ik daar enigszins van afwijken.

In het boek staat dat bewegen zeer belangrijk is. Dat doe ik al voldoende; ik lees het stuk wel aandachtig door, maar ben zo arrogant om te denken dat dit wel goed zit bij mij. Er wordt ook geschreven over yoga, tijdens deze week maakt dit onderdeel van je dag. Je krijgt uitleg over wat yoga is en wat de voordelen zijn. Ook een aantal verschillende vormen van yoga worden kort maar zeer duidelijk beschreven. Verder staat er ook beschreven dat ontspanning zeer belangrijk is. Er staat letterlijk: “Inspanning en ontspanning horen bij elkaar. Zie het als een gaspedaal en een rem. Als je alleen gas geeft, vlieg je uit de bocht.”  Juist ja…mijn arrogantie verdwijnt als sneeuw voor de zon. Gelukkig krijg je hierna tips om te ontspannen. Zo ook het belang van een goede nachtrust en tips hiervoor. Een van de tips is: het tijdig (om 20:30 uur) uitzetten van televisie, laptop en andere apparaten. Dat wordt nog een uitdaging voor mij die 24/7 de tv aan heeft staan, en haar mobiel in haar handen heeft…

Focus

Hier gaat het om het vergroten van je concentratie en bewustzijn in je leven. Hier is ook behoorlijk werk aan de winkel bij mij! In gesprekken kan ik van de hak op de tak springen. Maar niet alleen daar; als je mij kon zien terwijl ik het huishouden doe… Als ik bijvoorbeeld de was aan het opvouwen ben, en ik leg de opgevouwen kledingstukken in de kast, ben ik ineens kledingstukken in de kast aan het sorteren. Terwijl er nog een berg schone was op mijn bed ligt te wachten om ook opgevouwen te worden… De rest zal ik jullie besparen..

In het boek wordt er geschreven over mindfulness, dat letterlijk ‘bewustzijn’ betekent, en meditatie. Er wordt over beiden uitgelegd wat het is, en hoe je kan starten om dit te integreren in je dagelijks leven.

Met technieken als mindfulness en meditatie maak jij je hoofd rustig, en daardoor ben je in staat om prioriteiten te stellen. In het boek staat dat JIJ prioriteit nummer 1 bent. Het wordt vergeleken met de vliegtuiginstructie: “Jij bent prioriteit nummer 1, want als jij uitgeteld in de hoek ligt, kun je helemaal niemand meer helpen. Dat is desastreus voor jou, maar ook voor de mensen om je heen.” Dit zet mij wederom aan het denken; ik ben moeder, dan moet je kind toch op 1 staan? Maar ja.. als ik die vliegtuiginstructie goed tot mij door laat dringen.. Realiseer ik mij dat niet zo heel erg handig is.. Dus: ik moet mijzelf op 1 zetten! Dat typ ik zo makkelijk, maar dit betekent dat (jarenlange) gewoontes doorbroken moeten worden. Om prioriteiten te kunnen stellen moet je; nee kunnen zeggen en realiseren dat multitasken helemaal niet efficiënt is. En daar komt hij weer; ‘het mediadieet’ zoals het in dit boek wordt genoemd. Minder tv, telefoon, en andere apparaten. En daar, in voorgenoemde punten, gaat veel energie in zitten, en de bereidheid moet er zijn uiteraard!

 

Geluk

Het boek zegt dat als je bewuster in het leven staat, je in staat bent om gerichter geluk na te streven. Daarvoor moet je weten wat jou gelukkig maakt. Het boek helpt hierbij door antwoord te geven op een aantal vragen zoals: Wat is jouw missie in het leven? Waar krijg je energie van? Waarom werk je? Deze vragen maken dat je aan het denken wordt gezet hierover, en zo moet het duidelijk gaan worden wat jou echt gelukkig maakt! Hierna moet je een “Personal Recharge plan” maken. Dit plan is een hulpmiddel om je te focussen. Er wordt duidelijk beschreven hoe je stap voor stap dit plan moet maken.

Omgaan met succes en tegenslag. De Nederlandse mentaliteit is zo, dat je niet pocht over je successen. “Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg.’ Vaak blijven de negatieve dingen hangen. Daarom adviseert het boek, om juist de persoonlijke successen te vieren en dagelijks op te schrijven. Zo ga je positiever en meer ontspannen in het leven staan. Hierdoor ga je weer wat makkelijker om met tegenslagen. Maar wij blijven mens uiteraard!

Als laatste over deze pijler, wordt er geschreven over de kracht van het geven. Het gaat dan niet alleen om materiële dingen, maar denk ook aan: complimenten, iemand helpen met klussen, enz. Onbaatzuchtig zijn; dus iets voor iemand doen, en er niets voor terug verwachten. Ook het dankbaar zijn voor wat je hebt. Een hele mooie afsluiting van dit hoofdstuk.

 

Conclusie

Dit boek heb ik bijna aan een stuk door uitgelezen; ik stopte alleen omdat ik uiteraard ook andere dingen moest doen dan dit boek lezen. Er staan dingen in die je al weet, zoals bv. dat het nemen van rust belangrijk is, maar je “gewoon” niet genoeg (of helemaal niet) doet. Voor de ontwikkeling van dit programma is er veel samengewerkt met experts, specialisten, enz. Dat is duidelijk te lezen door het hele boek; je wordt voorzien van veel informatie bij de verschillende onderdelen. Maar in dit boek zijn geen hoogdravende woorden die alleen de experts zelf begrijpen, het is zeer laagdrempelig geschreven. De hoofdstukken zijn niet te lang,  en de spaties tussen de verschillende stukken maakt dat het er ook “luchtig” uitziet. Er staan gekleurde afbeeldingen in het boek, waardoor het boek er ook aantrekkelijk uitziet. Dit is een boek, die je in de buurt houdt, als handleiding en reminder. Door de hiervoor genoemde punten, zal ik dit boek snel weer pakken als ik, nadat ik het programma heb gevolgd, weer eens alleen “gas aan het geven ben”. Dit boek is een aanrader!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“Keerzijde” van veel sporten

Er zijn drie mindere kanten aan mijn nieuwe leefstijl. Ik heb “keerzijde” tussen haakjes gezet, omdat het niet heel erg verschrikkelijk is. Maar soms baal ik er wel even van, en soms wat langer. Hieronder beschrijf ik de drie mindere kanten aan mijn nieuwe leefstijl.

 

VENIJNIG

Sinds ik fanatiek sport, krijg ik veel reacties hierop. Op mijn lichaam dat verandert; afgevallen ben, het strakker worden, en ook dat mensen zien dat ik veel vrolijker ben, gelukkiger ben. Dat mensen door mij ook zijn gaan sporten, of anders zijn gaan eten. De meeste reacties zijn positief, en dat is natuurlijk ontzettend leuk; daar geniet ik van. En maakt dat ik gemotiveerd blijf, met natuurlijk af en toe een dip op zijn tijd.

Maar ik merk ook dat er een groep mensen is, die echt venijnig reageert op mijn nieuwe leefstijl. “Waarom sport je zoveel? Heb je niets anders te doen? Heb je geen vrienden? Waarom ben je anders gaan eten? Hou je niet van lekker eten? Eet je nog wel, want je bent zoveel afgevallen? Je bent echt gek/ gestoord dat jij dit doet! Dan leef je toch niet?” De woorden komen venijnig over, de stem klinkt dan zelfs anders (standje heks zeg maar), maar ook de manier waarop die persoon dan naar je kijkt… Venijnig.. Wauw…

Van de eerste venijnige reactie schrok ik gewoon! Eerst was ik stil, en daardoor dacht die persoon dat zij gelijk had! Toen ging ik mijzelf verdedigen, en naarmate ik mijzelf aan het verdedigen was, realiseerde ik mij dat ik steeds minder overtuigend overkwam. Zo erg zelfs dat ik ook begon te twijfelen! Waarom doe ik dit ook alweer? Oh ja: mijzelf goed voelen, fit worden en blijven, het ontmoeten van leuke nieuwe mensen, enz. Pfffff…. Gelukkig… dat zijn toch best wel goede redenen voor mijn nieuwe leefstijl! Nu kap ik een venijnig persoon gewoon af. Iets in de trant van; ik vind het heerlijk en ik geniet ervan. Jij leeft jouw leven en ik de mijne.. En laten wij dat vooral zo houden!

Nu heb ik een aantal vragen aan deze, gelukkig kleine, groep:

  • Waarom dat venijn?
  • Doe ik iets dat jullie schade toebrengt?
  • Straal ik iets uit dat ik dit over mijzelf afroep? Dus dat venijn?

 

LELIJK DOOR SPORTEN

Bovenstaande qoute vond ik geweldig toen ik ongeveer 2 jaar geleden een stuk fanatieker ging sporten. Ik was ervan overtuigd dat hoe beroerder je eruit zag na je training, en als je verschrikkelijk veel spierpijn had, dat je het dan geweldig had gedaan.. Daar ben ik inmiddels op teruggekomen!

Soms heb ik eelt op mijn handen door de gewichten, maar dat vind ik niet zo erg. Maar…

Als je Instagram en andere sociale media mag geloven, wordt je prachtig van sporten. Wat je alleen niet zo vaak, bijna nooit, te zien krijgt is dat je ook lelijk wordt van sporten. Lelijk? Ja echt! Niemand heeft mij ooit verteld dat je ontzettend lelijke voeten krijgt van het hardlopen? En echt lelijk. Wat ik jullie niet heb verteld, dus ik ben er ook debet aan, is dat ik een zwarte teennagel heb overgehouden aan de Zevenheuvelenloop… De dag na deze run was mijn nagel blauw, eerst dacht ik nog dat het van de sokken was die ik tijdens de loop aanhad. Maar helaas.. na een paar dagen werd de nagel zwart. Toen ik met puber kortgeleden bij de huisarts was heb ik er even naar laten kijken: “Ja, Karin, deze nagel ga je verliezen. Zorg dat je hem zo lang mogelijk houdt, want een “bloot” nagelbed is best gevoelig.”  Juist… Dat wordt dichte schoenen aan aankomende zomer.  Heel erg charmant..

Nog iets; bij de smallgrouptrainingen moeten wij tot uit den treuren planken.. Een hele goede oefening, maar ik heb daar zwarte ellebogen van gekregen! Ja deze donkere dame, had ellebogen die nog donkerder dan haar huidskleur waren! De vellen hingen aan mijn ellebogen. En dat was in de zomer, ik schaamde mij dood. Heb van de huisarts toen een crème gekregen, en het is gelukkig weg..

 

BLESSURES

Last but not least… Blessures.. OMG.. De eerste blessure die ik opliep was tijdens mijn allereerste run; de Strongmanrun. Ik probeerde door de modder te rennen; alleen even niet ingeschat dat mijn voet dan vast kan blijven zitten terwijl de rest van mijn lichaam wel een stukje doorging… GEFELICITEERD! U hebt uw allereerste blessure! Een verrekte knieband. En zo zijn vorig jaar nog een aantal blessures de revue gepasseerd.  Blessures hebben op mij wel een enorme impact; je bent (tijdelijk) beperkt, je bent je uitlaatklep die je juist zo hard nodig hebt kwijt. En dat is weer van invloed op je humeur.. Gezellig! NOT! Maar gelukkig heb je alternatieven; daar moet je creatief in zijn.

 

LEKKER BIJVEN DOEN

Maar.. ondanks bovenstaande blijf ik gewoon lekker sporten hoor! Ik geniet er intens van. Ook heb ik via Instagram zoveel geweldige lieve mensen leren kennen! En dat weegt absoluut niet op tegen de nadelen van het sporten. Dus die venijnige mensen mogen dat venijn lekker ergens steken waar de zon… uuuhmmm.. Oeps.. Karin! Dat is niet heel erg netjes!

 

Komen jullie ook wel eens van die venijnige types tegen?

En waar ik ook heel benieuwd naar ben.. Hoe zien jullie voeten eruit??? Tell me!

 

 

 

Twee dagen offline

Rigoreus

Als ik iets wil veranderen, dan doe ik dit altijd op een rigoreuze manier. Afbouwen kan ik niet, dat werkt gewoon niet bij mij. Een van mijn doelen voor het komende jaar, is het minderen met mijn telefoon had ik in mijn vorige blog aangegeven.

Leuk dat ik dat heb bedacht, ook noodzakelijk, wil ik een aantal dingen echt anders gaan aanpakken. Maar hoe ga ik dit doen? Eerst maar eens 2 dagen offline gaan bedenk ik; Oudejaarsdag en Nieuwjaarsdag.

imoffline1

Moment suprème

Vrijdagavond is het zover. Om mijzelf nog extra te helpen (lees: duwtje in de rug te geven), doe ik er een “melding” van bij mijn “Instastories”. Nu moet ik het voor mijzelf echt doen, er is geen weg meer terug. Niet dat ik het voor een ander doe, maar ik wil geen “flater slaan” om dan toch online te verschijnen. Dit heb ik nodig, maar ik vraag mij wel af, waarom ik dit nodig heb, om het succes hiervan te vergroten…. “Nou ja, niet te veel nadenken! Je hebt het gewoon nodig klaar!”

De melding is gedaan.. en.. ik krijg nog een paar berichten.. Hier reageer ik nog even op, en daarna doe ik mijn telefoon uit. Dat is ook wat ik nodig heb, want als mijn telefoon aanblijft, is de verleiding zeer groot dat ik toch nog “ff” op Insta ga kijken.

life_wifi

Ervaring

Hoe heb ik het ervaren? Alsof de duvel er mee speelt, gebeurt het volgende; Heb net mijn telefoon uitgedaan, en puber krijgt het op haar heupen. Lees; een puberbui… Zaterdagochtend blijkt dit nog niet over te zijn… Zucht.. Ik sta op en ga naar beneden en probeer zo normaal mogelijk te doen. Dit lukt niet, want puber is echt “pissed off”. Puber gaat naar boven, en ik probeer ontspannen te ontbijten en tv te kijken. Maar ik zit natuurlijk met puber in gedachten. Gesprek (en tweestrijd, gevecht) met mijzelf: “Zal ik even iemand bellen of appen? Nee, want je hebt je telefoon uitgedaan voor twee dagen. Ok.. Maar als het erger wordt, dan ga ik wel gewoon iemand bellen, om even stoom af te blazen. Dat is goed, maar wie ga ik dan bellen? Mijn moeder bel ik al vaak met dit soort dingen, dus die wil ik niet lastig vallen. Een ander wil ik ook niet bellen, want het is Oudejaarsdag; dan ga je geen mensen lastig vallen met dit soort dingen. Dat was ik “met mijzelf eens”; ik zou niet iemand gaan bellen. Op dit soort dagen; nog herstellende van de griep en daardoor nog erg moe zijn, dus als ik niet helemaal fit ben, kies ik vaak de weg van de minste weerstand. De puberbuien bedekken “met de mantel der liefde”. Klinkt en ziet er mooi uit, heeft direct een positief effect, geweldig toch? Ja voor de korte termijn. Dit stukje (de reden van deze bui) moet grondig aangepakt worden, dus ik kies voor het aangaan van de confrontatie. Buiten, dus op mijn werk bijvoorbeeld, heb ik totaal geen moeite om de confrontatie aan te gaan. Soms.. zoek ik het zelfs op.. Nou ja.. vaker dan soms. Maar met mijn eigen puber vind ik dat lastig. “Ok, Karin wil je voor de korte termijn of voor de lange termijn gaan?”, spreek ik mijzelf een beetje streng toe. Ik ben voor de lange termijn gegaan, de confrontatie aangegaan, en de lucht is geklaard! Tegelijkertijd besef ik ineens wat mijn telefoon voor mij betekent; een soort toevluchtsoort, waar ik even helemaal niets moet. Contact zoeken met iemand anders of juist niet met een ander. Maar bij beiden hoef ik niet te werken en bezig te zijn met mijzelf. Shit… Dat is echt niet goed!

Deze twee dagen breng ik bij mijn moeder door. Behalve kleding, en dergelijke, bedenk ik wat ik mee kan nemen ter vervanging van mijn telefoon.. WAUW! Ik ben echt verslaafd aan dat ding! Doet mij denken aan mensen die besluiten te stoppen met roken, en dan hele voorraden winegums in huis halen ter vervanging van hun zo geliefde sigaret.. Uiteindelijk besluit ik tijdschriften en mijn laptop mee te nemen.  Op Oudejaarsdag praat ik veel met mijn moeder, kijk tv, en lees een van de tijdschriften die ik heb meegenomen. Wel denk ik constant aan mijn telefoon en heb ik een zeer onrustig gevoel. Echt bizar dat die telefoon mij zo in een greep heeft, of dat ik mij door een telefoon zo in een greep laat houden. Tussendoor ga ik lekker slapen, want ik ben nog niet wat het zijn moet. Dat is een voordeel, want als ik slaap kan ik niet aan mijn telefoon te denken. Rond 22:00 uur word ik wakker. Mijn moeder en puber zijn ook gaan slapen en slapen beiden nog. Dus besluit ik alvast mijn eerste ervaring zonder telefoon, in een bestandje te zetten. Om 23:00 uur zijn beiden wakker, en ga ik gezellig met hen in de woonkamer nog het laatste uur van 2016 doorbrengen!

De volgende dag gaat het een stuk beter, en komt het zelfs voor dat ik af en toe mijn telefoon zowaar vergeet! Ook is de onrust weg. Je ervaart dingen anders zonder telefoon. Alles gaat met meer aandacht; je kijkt met je volle aandacht naar de tv. Wat een rust! Je luistert met volle aandacht naar wat een ander zegt. Enne.. zo kun je ook geen verkeerd antwoord geven… “Ja” “Wat ja?? Heb je wel gehoord wat ik zei?!” Oeps.. Zo gênant..  Dit is zeker voor herhaling vatbaar. Maar omdat ik niet halfslachtig te werk wil gaan, vind ik dat ik wel iets concreets moet bedenken.. Een dag per week zonder telefoon. Welke dag? In ieder geval een dag in het weekend, ik kijk nog even welke dag dit gaat worden. Gelukkig heeft het weekend maar 2 dagen, dus daar hoef ik dan niet heel erg lang over na te denken!

Kunnen jullie een dag zonder telefoon? Of zijn jullie niet zo verslingerd aan jullie telefoon zoals ik? Of… zijn jullie wel net zo verslingerd aan jullie telefoon, maar vinden jullie het niet nodig om te minderen? Ik hoor (lees) het graag van jullie!

 

20161231_095047                                         20161231_095054.jpg

Van de hak op de tak

De mensen die mij een beetje kennen, weten dat ik van de hak op de tak kan springen. Dat ga ik bij deze ook even doen. Ik moet dit even met jullie delen!

Mensen doen wel eens de uitspraak, als het gaat om het niet hebben van groene vingers: “Bij mij gaat zelfs een cactus dood!” De mensen die ik het heb zien en horen zeggen, lijken dat te zeggen met een soort van, vind ik, misplaatste trots.. Heel vreemd.. Als je iets niet in leven hebt kunnen houden, ja ook een plant, dan is dat toch niet iets om trots op te zijn?

Daarom deel ik nu met oprechte schaamte mede, dat ik twee cactussen niet in leven heb kunnen houden. Ik snap er echt niets van? Dit is toch de makkelijkste plant om in leven te houden? Om die reden had ik juist 3 cactussen aangeschaft, omdat ik dacht “dit op zijn minst wel te kunnen”; in leven houden. Gelukkig heb ik het LEVENDE bewijs, dat ik mijn dochter wel al ruim 16 jaar in leven heb kunnen houden. Dat brengt mij op het tweede dat ik niet begrijp..

Een cactus staat in de vensterbank (was dat misschien de verkeerde plek?), prikkelbaar “te wezen”. En die prikt alleen als je hem aanraakt (dat is mij uiteraard vaak gebeurd…), verder doet hij niets.. Mijn puber daarentegen, is een heel ander verhaal! Die loopt, staat en ligt zeer vaak, prikkelbaar “te wezen”. En als zij prikkelbaar is, lijkt het als of ik ook prikkelbaar moet worden. Want zij zorgt er hoe dan ook voor, dat ik er deelgenoot van ben. Of ik dat wil of niet. Dit gaat o.a. door middel van:

  • melodramatisch hardop zuchten, zo hard en soms zo snel, dat ik verbaasd ben dat zij nog nooit een hyperventilatie-aanval heeft gekregen.
  • met deuren slaan, dat had ik hierboven moeten zetten; dat is met stip, favoriet.
  • Keihard muziek aanzetten. Nu heeft zij ook een bluetooth speaker met discolampjes, en als zij het in de avond op haar heupen krijgt, ben ik behalve de keiharde muziek, ook deelgenoot van de gekleurde lampjes die op de maat van de muziek schitteren, die vanuit mijn slaapkamer dan ook te zien zijn…
  • schreeuwen
  • met dingen gooien. Hierover hebben wij vreemd genoeg een afspraak, waar zij zich netjes aan houdt; niet met dure apparaten gooien..
  • een betoog houden over wat voor verschrikkelijke, slechte moeder ik wel niet ben. Blijkt op dit soort momenten over een olifantengeheugen te beschikken, want er passeren dan vaak dingen de revue, die maanden geleden zijn gebeurd.. Vreemd, want als ik haar bijvoorbeeld vraag om haar kamer op te ruimen, is zij dat na 15 minuten “vergeten”.
  • En zo kan ik nog wel even doorgaan… maar ik denk dat bovenstaande wel duidelijk is…

 

Weer even terug naar die cactussen.. Nu ik bovenstaande heb getypt, en weer even teruglees, snap ik het nog minder. Een cactus is zo heerlijk ongecompliceerd.. Rustig… Staat lekker rustig te staan, chillend in de zon op de vensterbank… “Minding is own business”… Lijkt mij trouwens ook heerlijk, maar dan uiteraard op een terras met een heerlijk drankje in mijn handen. Voor een uurtje… Zonder puber… Mmmm… zou puber met het 6e punt toch een beetje gelijk hebben??

 

Ik heb jullie even deelgenoot gemaakt van een van mijn vreemde hersenspinsels.. Zou ik de enige zijn? Oeps daar komt de volgende hersenspinsel weer. Ik ga afsluiten!

 

Liefs, Karin