DOL DWAAS LEVEN

Voornemen

En ja hoor.. mijn voornemen is al naar de haaien. Ik zou iedere week een blog schrijven.. De realiteit is natuurlijk anders! Druk met dochter, werken en natuurlijk gaat het sporten gewoon lekker door. Maar ik bekijk het positief; dit is niet iets wat moet, maar dit is een nieuwe hobby.. dus geen druk of ge-push van mijzelf. Ik blog nu gewoon wanneer ik er tijd voor heb; dan blijft het leuk. Toch?

20161010_085241

 

De eerste twee weken van oktober

Zondagavond twee oktober: Puber weet dat ik morgen vrij ben: “Ooow dan kunnen we samen laat opblijven, want ik start later op maandag met school! En we kunnen morgenochtend samen ontbijten, en en en…”

Zucht.. De rest hoor ik niet. Ik voel mij beroerd: hoofdpijn en slapjes. Heb hier helemaal geen zin in: Ik wil “gewoon” rust. Wat ga ik morgen eigenlijk doen? Word sacherijnig want heb nog een berg was, die ik van het weekend weg had kunnen wassen, maar niet heb gedaan… Ook moet ik naar de apotheek voor de pil, die is op. En ik herinner mij ook nog eens dat ik nog bloed moet prikken.. ruim een maand geleden al.. Zou dat formulier nog geldig zijn? Anders moet ik eerst bij de huisarts langs. Ja dag! Zonde van mijn vrije dag! Ik MOET en ZAL iets doen om te ontspannen morgen!

Opeens denk ik weer aan de voorstellen van puber. Ik realiseer mij ineens dat zij  mij heel erg mist. SHIT! Daar is dat schuldgevoel weer! De worsteling van de werkende (alleenstaande) moeder…

 

Maandagochtend drie oktober: Gezellig samen met puber ontbeten; zij genoot er zichtbaar van. En ik ook, om haar te zien genieten, dat gaf mij ook een goed gevoel. Nadat puber de deur uit is naar de huisarts gebeld; het formulier voor het bloedprikken is nog geldig. YES! Ik bekijk het formulier nu eens goed, en zie staan: “NUCHTER”. En ja hoor.. ik heb net ontbeten. SHIT! Nou ja, dan maar een andere keer bloedprikken! Mijn ogen doen pijn. Heb een soort van paniek/drang om iets leuks te moeten doen omdat ik vrij ben. Ik spreek mijzelf eens streng toe: “Ok Karin, niet gek(ker) gaan doen. Ga gewoon kijken hoe jij je voelt en aan de hand daarvan laat je de dag verlopen.”  Zei de controlfreak tegen zichzelf…

Na even op de bank voor mij uit te hebben gestaard begin ik met de berg was die op mij ligt te wachten. Tussendoor bekijk ik mijn website; ik wilde gelijk toen ik met de blog startte een eigen domeinnaam aanmaken, maar had geen idee hoe dit kon zonder creditkaart (heb ik niet). En ik ben absoluut niet van plan om er een, alleen voor de betaling van de website, aan te schaffen. Hey PayPal! Dat heb ik wel! Vanaf nu de trotse eigenares van een eigen website: http://www.karinsdoldwazeleven.com !! Tussen de bedrijven door bel ik ook nog naar een massagestudio; ik kan vandaag nog terecht!!

20161003_140309

In de middag rij ik natuurlijk veel te laat weg van huis richting de massagestudio, en eenmaal daar in de buurt kan ik ook nog eens geen parkeerplek vinden! GRRRRRR!! Netjes bel ik op dat ik te laat ben, geen probleem zegt de zeer vriendelijk vrouw die ik aan de telefoon heb: “Ik zet uw afspraak een half uur later, dan kunt u op uw gemak doen.” Geweldig! Ik ontspan weer en parkeer een eind verderop en loop heerlijk op mijn gemak naar de massagestudio. De massage was heerlijk! Na de massage loop ik als een dronken vrouw naar mijn moeder die daar in de buurt woont. Zou iemand zien dat ik “dronken” over straat loop? Ik probeer zo rechtop, en in een rechte lijn, mogelijk te lopen.

Zondag 9 oktober: Een dramatische week. Op mijn werk is het zo verschrikkelijk druk, dat ik daar van voren niet meer weet hoe ik van achteren leef! Mijn bijzondere puber zit niet lekker in haar vel (lees: somber), en aangezien ik de enige (naast oma) ben die zij vertrouwt, ben ik haar doelwit, waarop zij haar frustraties botviert. Mijn emoties schieten alle kanten op; van boosheid naar intens verdriet en daar vandaan weer naar een enorme boosheid waar ik gewoon bang van word. In die week lees ik van een aantal Instagrammers, dat zij het heel moeilijk hebben. Waarom is er zoveel verdriet? Waarom die constante struggeling? Ik word er moedeloos van. Als ik in deze mood ben, wil ik het liefst alleen zijn. Dan sluit ik mijzelf helemaal af. Of dat goed is? Geen idee, maar dat interesseert mij op dat moment niet.

Vandaag bij de smallgrouptraining ben ik erg moe; niet lichamelijk, ondanks dat ik daarvoor ruim 11km heb hardgelopen, maar geestelijk. En dan ga ik wartaal praten; ik praat over misschien twee weken niet meer sporten, maar ook over juist weer meer gaan hardlopen. De coach is logischerwijs verbaasd, en zegt dat ik mijzelf tegenspreek. En dan realiseer ik mij dat ik het gewoon niet weet! Aan de ene kant die geestelijke vermoeidheid, maar aan de andere kant beseffen dat sporten meer is dan mijn uitlaatklep… Het is vaak mijn toevluchtsoord.. OMG.. wat “klinkt” dit dramatisch! Maar ik hoef dan met niemand te praten, geen verantwoording af te leggen (tenzij ik weer eens aan het smokkelen ben, en de coach heel hard: “KARIN!!” roept…), alleen aan mijn eigen eisen te voldoen (en dat zijn er al meer dan genoeg!!), gewoon mijzelf zijn…

Mijzelf.. Ik ben mijzelf op dit moment (weer) kwijt. Hoe heeft dit zo sneaky kunnen gebeuren? Nou ja dat doet er niet toe! Ik moet als de sodemieter mijzelf weer terug zien te vinden!

 

 

 

 

10 gedachtes over “DOL DWAAS LEVEN

  1. Oh lieverd toch! Het gaat idd zo sneaky he?! Zorg goed voor jezelf, de Karin die je bent. Kiezen voor jezelf is niet makkelijk maar wel belangrijk. Ik doe het nu ook, jij kan het ook. We gaan er gewoon voor, somber zijn mag best een keer maar niet voor altijd. Sterkte ook voor je puber xx

    Like

  2. Dikke like voor je blog, wat een leuke naam! Mooi geschreven, eerlijk en puur. Hoop dat je jezelf weer terug vindt en je weer lekker in je vel komt te zitten. Ik vind je in iedergeval een hele mooie en sterke vrouw! Dikke knuffel

    Like

  3. Hiii Karin!
    Zo he he eindelijk even de tijd genomen om op je blog te kijken! 🙂 Superleuk opgezet en leuke stijl van schrijven!! Ik hoop dat je snel weer lekker in je vel zit en je weer fijn voelt! Liefs!

    Like

  4. Hoi karin,

    Wat heb je een eerlijke en mooie blog. Een paar artikels gelezen en toen las ik deze, het einde, ik denk hier moet ik reageren. Hardlopen heerlijk alleen en doen wat je zelf wil in je eigen wereld zijn. Heel herkenbaar.

    Blijf schrijven, blijf actief en blijf bij jezelf

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s