DRUKKE WEKEN

Druk druk druk!!

Toen ik vorige week maandag (2 weken terug), terug kwam van zwemmen met dochter, en ik mij verbaasde dat het al bijna donker was om 20.30 uur, had ik nog geen idee dat ik het die komende twee weken zo druk zou krijgen.

Het is momenteel erg druk op het werk, in die 2 weken werkte ik ongeveer 50 uur p/week! Daarnaast ging ik in die weken uiteraard gewoon lekker door met sporten, en had ik ook nog eens een ouderavond en de Leontien Ladiesrun (verderop daarover meer). Waarom ik zoveel had gewerkt? Ik ben een perfectionist, als jullie dat nog niet in de gaten hadden. Verstandelijk weet ik dat werk nooit af is, maar wil alles wel zo goed mogelijk doen. Dat is lastig voor mijzelf, maar ook voor een ander, want ik eis het ook van anderen namelijk. En dat maakt dat ik niet altijd een leuke collega ben! Maar ik ben mij er nu van bewust, en werk hieraan; met vallen en opstaan uiteraard.

Ondanks dat ik het zo druk had, voelde ik wel een innerlijke rust. Ik was zelfs in staat om op bepaalde momenten even rustig te lezen. Sinds mijn burn-out is dat  mijn graadmeter; zodra ik niet meer de rust heb om te lezen, of erger nog; niet in staat ben om reclameblaadjes door te bladeren weet ik dat ik weer even de handrem erop moet zetten. Tijdens, en na mijn burn-out heb ik geleerd om dingen anders aan te pakken. Verstandelijk weet ik dat ik dingen anders moet doen; zoals o.a. minder perfectionistisch zijn. Maar “de aard van het beestje” verander je niet zomaar eventjes! Vandaar die graadmeter; het lezen. En wat ik voorheen niet deed, doe ik nu wel; rustiger aan als ik het te druk heb. Rustmomenten inlassen, keuzes maken. Een ander keer zal ik een stuk schrijven over mijn burn-out.

Beslissende run

De Leontien Ladiesrun was voor mij een beslissende run. De weken/maanden ervoor gingen mijn runs helemaal niet lekker. Toen ik net startte met hardlopen, aan het begin van het jaar, vond ik mijn hardloopschema geweldig! Iedere dag en de hele dag was ik ermee bezig. Ook op de dagen dat er geen run gepland stond, verheugde ik mij al op de dag dat ik weer moest gaan lopen! Nu begon ik steeds meer een hekel te krijgen aan mijn hardloopschema. Zag op tegen de tijd die ik “moest” gaan lopen van het schema, en ik baalde dat ik steeds langzamer leek te worden. Om maar niet te zwijgen over de blessures die ik opliep, en die nog steeds niet over zijn. Heb zelfs een runevent ervoor moeten afzeggen. Enne.. het warme (lees: hete) weer werkte voor mij ook niet echt mee. Het is mij overduidelijk geworden dat ik geen “warm weer loper” ben!

En weg was “ineens” de motivatie! Ik begon de trainingen van mijn hardloopschema op te schuiven. En ik bleef schuiven… Op een moment besefte ik; ik wil niet meer hardlopen. Was dat wel echt zo? Want iedere keer wanneer ik runners zag lopen, was er toch nog een heel klein stemmetje die dacht: “dat wil ik weer en wat was het heerlijk”. Toch kon ik mij er niet meer toe zetten. Toen kwam ineens de Leontien Ladiesrun dichterbij. Tot het allerlaatste moment, zelfs die ochtend nog, heb ik getwijfeld of ik wel mee zou doen. Maar ik moest meedoen; dit was de kans om te kijken of ik het hardlopen nog wel leuk vond.

Die bewuste ochtend was ik nerveus, maar in zekere zin ook best rustig. Bij aankomst zag ik een zeer gezellig ingericht plein met allerlei kraampjes. Tot mijn verbazing moest ik achter een gigantische rij aansluiten om mijn startnummer op te halen. Dit ging anders bij de paar runs die ik hiervoor had gedaan, maar het ging gelukkig snel. Mijn moeder hielp mij met het opdoen van mijn startnummer; toen begon de spanning weer wat te stijgen, maar ook de twijfels namen toe. “Ben je gek geworden? Je hebt al weken niet gelopen, en dan ga je nu ook nog eens 10 kilometer hardlopen!” Ik werd pas weer wat kalmer, toen ik mijzelf ervan overtuigde dat ik best 10 kilometer kan hardlopen, en dat ik mij niet moest focussen op de tijd, maar op het helemaal uitlopen ervan.

Klaar voor de start?

Toen was het tijd om naar het startvak te gaan. Een beetje onwennig ging ik tussen de andere deelnemers staan. Voor de zekerheid vroeg ik of ik wel goed stond. De deelneemster (en haar vriendin) aan wie ik het vroeg, begon zo lekker gezellig te kletsen dat de spanning als sneeuw voor de zon verdween.. Het startschot klonk! Ik begon rustig te lopen, ondertussen worstelend met mijn looptijden app om die aan te krijgen. Heb dit een kilometer volgehouden, toen stopte ik. Er gebeurde ook wat anders. Terwijl ik aan het worstelen was met die app, liepen de tranen over mijn wangen.. Wat was dit nu?? De sfeer, de deelnemers, de mensen die aan het kijken waren. In een woord: GEWELDIG! Onderweg af en toe gesproken met een andere deelnemer, en soms moedigde ik anderen aan die aan het lopen waren. De laatste twee kilometer heb ik samen met twee deelnemers die vriendinnen zijn gelopen; we sleepten elkaar met humor er doorheen want we liepen in de volle zon en dat was erg zwaar het laatste stuk. Vlak bij de finish riepen puber en oma mij: “YEAH WAT GOED! JE KAN HET! ZET NOG EVEN DOOR!” Eenmaal over de finish zag ik puber en mijn moeder al snel; en weer liepen de tranen over mijn wangen. Ik moest even zitten en bijkomen van de emoties waardoor ik werd overvallen, niet eens van vermoeidheid!

 

Mooi

Terwijl ik nog aan het bijkomen was, zag ik een deelneemster die ik even had gesproken onderweg. Zij had pijn in haar rug en besloot even een stuk te lopen. Ik zei dat ik het knap vond dat zij hem helemaal had uitgelopen en vroeg hoe het met haar rug ging. Zij gaf aan blij te zijn met de aanmoediging en gaf aan dat het goed ging. Ook vertelde zij hoe lang zij al hard liep en dat zij ook mee zou gaan doen met de Dam tot Damloop. Nadat ik was bijgekomen en terug liep naar het gezellige ingerichte plein, kwam ik de twee vriendinnen weer tegen. Zij vertelden mij hun verhaal; precies 10 jaar geleden hebben zij elkaar leren kennen in een kliniek. Allebei toen kampend met een zeer ernstige eetstoornis. Deze run liepen zij om te vieren dat zij er allebei nog zijn, en dat zij in staat zijn om zoiets fysiek nu aan te kunnen. Nadat ik mijn diepe respect hiervoor had uitgesproken naar hen, volgden wij ieder onze eigen weg.

Wat een bijzondere ervaring was dit. En wat een mooie krachtige mensen ben ik tegengekomen. Nu weet ik het zeker; ik blijf hardlopen! Wel minder fanatiek zodat ik er plezier in blijf houden. Dat wordt wel een dingetje (lees: DING), want ik ben bloedfanatiek!

Hoe ik dat voor elkaar ga krijgen? Dat weet ik nog niet. Maar ik hou jullie op de hoogte!

 

 

 

 

 

 

 

8 gedachtes over “DRUKKE WEKEN

  1. Wauw Karin, mooi geschreven👍🏽 Toegeven dat je perfectionistisch bent is al aan hele stap en je er bewust van maken en er mee omgaan is ook niet makkelijk. Maar is mooi om te zien dat je het van je afschrijft zal je ook wel innerlijke rust geven. I am a fan💪🏽😘

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s