Carrièreswitch…

Een aantal keren heb ik al verteld dat ik heb besloten om niet meer terug te keren naar mijn werkplek. Doordat ik nu bezig ben met het tweede spoor (een baan bij een andere werkgever/iets voor mijzelf), kwam ik na jaren mijn C.V. weer eens onder ogen. Wat ik toen zag, maakte dat ik het bijna belachelijk vond dat ik mijn recente carrièreswitch zo “groots” aankondigde… “Wat zag je dan op je C.V.?”; hoor ik jullie zeggen. Nou…

 

Mijn C.V.

De afgelopen 11 jaar was ik in dienst bij dezelfde werkgever. Dat is echt een unicum.. Want ik heb daarvoor nog nooit langer dan 2 jaar ergens fulltime gewerkt! Als je mijn C.V. ziet, zie je behoorlijk wat verschillende bedrijven/instellingen erop staan. Dat was ik serieus echt helemaal vergeten! Vroeger (toen ik nog jong was), werkte ik namelijk altijd via uitzendbureaus. Heerlijk! In die tijd lagen de banen voor het oprapen, en daar maakte ik gretig gebruik van. Ik werkte een paar maanden hier, en als ik er genoeg van had, kondigde ik netjes mijn vertrek aan, en ging ik weer naar het uitzendbureau voor een andere baan. De volgende dag kon ik dan alweer ergens anders aan de slag. Nu ik dit aan het typen ben, besef ik dat ik toen vrijheid had en die ook gewoon nam! Zie mijn vorige blog over het vastzitten in mijn baan, en de vrijheid waar ik nu weer naar snak.

 

Wat is er gebeurd?

Wat is er in hemelsnaam gebeurd? Waarom switchte ik vroeger zo ontspannen van de ene baan naar de andere baan? Ok ok, ik was toen jonger, had minder verantwoordelijkheden. Nu een stuk ouder en een dochter waar ik de zorg en verantwoordelijkheid voor heb. Maar dan nog… Wil dat dan zeggen dat je in een baan moet blijven hangen voor “de zekerheid”? Ook al heb je het er niet meer naar je zin? Zelfs als je er ongelukkig van wordt?

Daarop zeg ik nu volmondig: NEE! Ongelukkig blijven in een baan, blijven voor de zekerheid gaat echt niet werken. Natuurlijk moet je niet domweg je baan opzeggen, zonder de consequenties ervan te onderzoeken/bekijken. Maar zet op papier wat je droom is wat betreft je werk. En vandaar uit onderzoeken wat de mogelijkheden zijn die bij jou passen. Denk niet in beperkingen zoals ik heel erg deed, en vaak nog doe. Maar denk in mogelijkheden, praat met anderen (en een coach) die onlangs een carrièreswitch hebben gedaan. Dat inspireert zo enorm! Zo ontdek je ook dat het veel makkelijker is dan je denkt.

Stukjes bij beetjes zal ik jullie steeds door middel van een blog laten weten hoe het gaat met mijn carrièreswitch!

 

Hebben jullie onlangs een carrièreswitch doorgemaakt? Zo ja, hoe is dit gegaan? Hoe heb je dit ervaren? Of..zou je een carrièreswitch willen maken, maar durf je het niet? Laat het mij weten!

 

Liefs, Karin

Week zelf inplannen

Ziet jouw week eruit zoals jij wilt dat jouw week eruit ziet? Zo nee, hoe zou je willen dat jouw week eruit ziet? Heb je wel eens hierover nagedacht? Ik echt serieus nog nooit kwam ik laatst achter!

 

Verbaasd

Mijn businesscoach Melisa stelde mij een aantal weken terug deze vraag: “Hoe wil jij dat jouw week eruit ziet?” Ik was werkelijk “flabbergasted”.. Ik herhaalde de vraag een aantal keren; “Hoe wil ik dat mijn week eruit ziet?” Ik had werkelijk geen flauw idee?! En er kwam gelijk nog een vraag in mij op: “Mag ik zelf bepalen hoe mijn week eruit ziet?”

Ik keek Melisa, waarschijnlijk een beetje schaapachtig, aan. Zij glimlachte en zei: “Jaha! Hoe wil jij dat jouw week eruit ziet? Dat mag jij bepalen!” WAT?! Mag ik dat zelf bepalen? Dat moest ik even op mij in laten werken. Er viel even een stilte.. Melisa verloste mij uit mijn lijden met onder andere de volgende vragen: “Wat vind je belangrijk? Waar krijg je energie van?” Daar moest ik ook even over nadenken! Maar er gebeurde ook iets anders…

 

Geleefd worden

Doordat ik zo lang moest nadenken over die eerste vraag, en de vervolgvragen, besefte ik tot mijn schrik iets. Al enige tijd wist ik dat ik geleefd werd, dat ik niet bewust leefde. Maar door deze ene vraag drong het nu pas echt tot mij door dat ik altijd mijn werk alles liet bepalen.  Ik had vaste werktijden, en over het algemeen wordt je in het onderwijs geacht om al je privé afspraken buiten werktijd in te plannen. Dus plande ik altijd al mijn afspraken buiten werktijd om en in de schoolvakanties. Mijn werk werd iets dat moest; ongeacht hoe ik mij voelde of wat voor afspraken ik had , enz. En dat werd op een gegeven moment van kwaad tot erger; Was ik ziek? Gewoon naar het werk. Heb het zelfs een “gepresteerd” om met een longontsteking voor de klas te staan.. Moest mijn dochter of ik naar een dokter of specialist? Jammer dan. Wachten tot de volgende schoolvakantie zich aandient. Langzaamaan maakte ik mijn werk mijn “basis”, waar ik absoluut niet van af mocht wijken. Daardoor raakte mijn noodzakelijke behoeftes steeds verder naar de achtergrond, en leken uiteindelijk verdwenen. Van mijn werk maakte ik een vaststaand iets, iets waar ik niet vanaf kon wijken. Waar ik toen dacht niet van af te kunnen wijken. Mijn moeder sprak mij hier wel eens op aan, maar ik begreep toen gewoon echt niet wat zij bedoelde?

Alles moest wijken voor mijn werk, werkelijk alles. Als ik hier nu aan terug denk is het absurd, ongelooflijk. Ik heb geprobeerd de oorzaak hiervan te achterhalen, maar ik kan echt niets bedenken waarom ik mijn werk zo op een dwangmatige manier op nummer 1 zette. Zo ernstig dat werkelijk alles moest wijken. Maar goed; ik denk dat het niet zo belangrijk is om daar nog proberen achter te komen. Het is nu vooral belangrijk om dit bizarre patroon te doorbreken en het heel anders aan te gaan pakken!

 

En nu?

De dagen erna ging ik eerst het feit dat ik zelf mijn week mag indelen op mij in laten werken, eraan wennen. Ik kreeg als tip: Zorg als eerste goed voor jezelf, en wat je inplant moet in je leven passen. Heel eerlijk; ik ben er nog niet helemaal aan gewend. Maar dat is logisch als je al jaren alles op de automatische piloot hebt gedaan, en onderweg jezelf helemaal kwijt bent geraakt. Goed voor mijzelf zorgen ben ik nu aan het leren, en het gaat langzaamaan steeds beter. Melisa gaf mij nog een heel goed advies: “Gebruik dit jaar om ermee te spelen.” Spelen… Diegenen die mij kennen weten dat ik heel erg van lachen hou. Maar wat mijn werk betreft was ik veel te serieus. En dit advies heeft gemaakt dat ik nu ga proberen wat losser met alles om te gaan. Het allerbelangrijkste; mijn weken gaan nu er zo uitzien, hoe dat bij mijn dochter en mij past. De rest plan ik erom heen.

Losser… Ik realiseer mij dat ik mij echt opgesloten/ gevangen heb gevoeld in mijn baan. Dat “klinkt” heel dramatisch en negatief misschien. Het is niet zo dat ik niets meer leuk vond aan mijn baan. Maar de vaste werktijden die ik had, passen nu niet meer bij mij. Ik wil vrijheid! Mijn eigen uren indelen. Dat heb ik nu nodig om beter en uiteindelijk goed, voor mijzelf te zorgen. Dit jaar, 2018, staat voor mij in het teken van vrijheid.

 

Wie of wat bepaalt bij jullie hoe jullie week eruit ziet? Ben jij dat zelf, of is dat je werk? Of misschien iemand anders? Ik ben heel erg benieuwd, zoals altijd!

 

Liefs, Karin

 

 

 

Boos op mijn lichaam

Enkele weken geleden postte ik nog een mooie quote op Instagram: “Apologize to your body. Maybe that’s where the healing begins.” Bij deze quote had ik geschreven dat ik roofbouw heb gepleegd op mijn lichaam en dat ik dankbaar moet zijn voor de dingen die ik nog wel kan. Dankbaar moet zijn voor het feit dat ik er überhaupt nog ben! Dat was heel mooi geschreven, en ik sta daar nog steeds achter, alleen “zegt” mijn brein ook wel eens wat anders..

Boosheid en angst

Tweede Kerstdag werd ik ziek; griep. Niets bijzonders, gewoon een griepje. Maar dat onschuldige griepje maakte dat ik een flashback kreeg; nl. naar 1e Kerstdag 2016. Toen kreeg ik ook griep, een heftige, dat de start van mijn burn-out bleek. Nu een jaar later, krijg ik een dag later weer griep. HELP!

Angst en boosheid wisselden zich af een aantal dagen. Boosheid; ik werd weer ziek in een vakantie, en ik wilde juist leuke dingen doen met mijn dochter, en dat kon dus niet. Ook had ik 2 afspraken staan met coaches; voor mij heel belangrijk want daar ga ik heen voor mijn ontwikkeling. Die heb ik met moeite afgezegd. Boosheid omdat ik het gevoel had weer stilgezet te worden, terwijl ik het nu juist zo goed doe! Ik rust veel meer, luister stukken beter naar mijn lichaam, en toch word ik weer ziek!

Angst; ga ik weer instorten? Kan ik eigenlijk wel weer starten met werken? Of blijf ik een zwak mens? Waar is mijn draagkracht gebleven? Wat kan ik in hemelsnaam nog wel? Door deze emoties realiseerde ik mij nog meer dan ooit dat een burn-out een enorme impact heeft. En dat die niet zomaar even verdwenen is. Door een burn-out krijgt je lichaam een enorme opdonder (understatement), maar ook geestelijk. En beiden hebben een behoorlijke tijd nodig om hiervan te herstellen. En dat gaat met de nodige hobbels; angst, boosheid, onzekerheid en in mijn geval; een ernstige vorm van hypochondria…

 

Lesje loslaten en accepteren

Voor mij was dit weer een lesje loslaten en accepteren. En vooral relativeren; want kom op zeg! Het was maar een griepje! Loslaten en accepteren; De griep accepteren en dus uitzieken en mijn lichaam rust geven. Rust.. grrrrrr! Word nog erg geïrriteerd als mensen tegen mij zeggen dat ik rust moet nemen trouwens. Ik weet wel dat zij gelijk hebben, maar ik wil het gewoon niet meer horen of lezen in een appje. Heel eerlijk; ik heb het wel nodig dat dit tegen mij gezegd wordt. Want hoewel ik beter naar mijn lichaam luister en rustmomenten en dagen inlas, met erg leuke afspraken vind ik het toch wel erg lastig om dan een afspraak af te zeggen en dan mijn rust te nemen wanneer dat wel echt nodig is… Dat is dus het loslaten; in dit geval het loslaten/afzeggen van afspraken. Maar hey; uitstel is geen afstel toch? Dus de afspraken zijn gewoon verzet!

 

Belachelijk

Als ik bovenstaande teruglees, denk ik; belachelijk! Waarschijnlijk een aantal van jullie ook. Wat een aanstelster! Aan de andere kant denk ik; dit is hoe mijn brein, en hoogstwaarschijnlijk ook van vele anderen, werkt! Dat wetende is goed, want dan ben je je er bewust van en kun je dit soort mindfucks sneller naar de andere wereld helpen! Maar hoe doe je dat?

G-schema

Van mijn burn-out coach kreeg ik een G-schema. Niet de gebeurtenissen bepalen wat je doet en voelt, maar de manier waarop je naar gebeurtenissen kijkt; je gedachten!

Als er zich een situatie voordoet, waarin je ongewenste gevoelens krijgt, kun je het G-schema gebruiken. Je analyseert de situatie door jezelf een aantal vragen te stellen:

  • Gebeurtenis. Waar ben ik? Met wie? Wat doe ik?
  • Gedachten. Welke automatische onbewuste gedachten had/heb ik in deze situatie?
  • Gevoel. Wat voor gevoel ik heb ik hierbij? Bang, boos, bedroefd, blij, enz.
  • Gedrag. Wat deed ik vervolgens of liet ik achterwege?
  • Uitdagen. Bekijk welke denkfouten je maakt. Bekijk per gedachte of deze waar is en vervolgens of deze gedachte je helpt. Vaak is dit niet helpend!
  • Helpende gedachten. Formuleer gedachten die realistisch zijn en die jou helpen.
  • Doelgedrag. Hoe zou ik mij liever willen gedragen in deze situatie?

 

Het lijkt misschien overdreven, maar dit schema is voor mij een “lifesaver”. Door het gebruik van dit schema, blijf ik niet onnodig lang hangen in angst, boosheid enz. Vaak doe ik dit schema “zo uit het hoofd”, maar bij heftige situaties wordt aangeraden om het uit te schrijven, dan schrijf je het van je af.

 

Kennen jullie het G-schema? Zo ja, pas je het regelmatig toe? Zo niet; mocht zich een situatie voordoen waardoor jij je vervelend voelt, probeer het uit!

Van beiden lees ik graag jullie ervaringen met het G-schema! Willen jullie vaker dit soort tips? Laat het mij weten!

 

Liefs, Karin

 

 

Update!

Een tijdje geleden liet ik jullie weten dat ik een aantal beslissingen heb genomen; zowel op werkgebied als mijn huis. Daar wil ik wat over vertellen, en ik wil ook gewoon laten weten hoe het de afgelopen periode is gegaan!

Huis

Wat betreft mijn huis kan ik kort zijn.. Het voorlopig koopcontract is ondertekend! Het verkopen was op zich niet zo heel spannend; ik had mijn huis gekocht van een woningbouwvereniging, en had een terugkoopgarantie. Dat houdt in dat ik mijn huis weer aan de woningbouwvereniging terug moet verkopen, en dat zij verplicht zijn om het huis binnen 3 maanden weer terug te kopen. Dus ik was er zeker van dat mijn huis verkocht zou worden. Maar… waar ik mij wel heel erg druk om maakte; hoeveel zou ik voor mijn huis krijgen? Want zoals ik wel eens in een eerder blog heb “verteld”; ik heb vroeger schulden gehad, en zat/ zit echt niet te wachten op een restschuld! Maar lang leve mijn spaarhypotheek; ik hou zelfs wat over! En dat heb ik hard nodig om de komende maanden mijn salarisverlaging (vanaf januari 70% van mijn salaris i.v.m. een jaar ziek zijn) tijdelijk te overbruggen. Dus wat dat betreft heb ik rust!

Nu zie ik trouwens wel dat dit verhaal niet echt kort wordt.. Maar goed! Wat de verkoop betreft heb ik nu gelukkig rust.  Dan nu het volgende; een ander huis. Die heb ik nog niet.. HELP! Dus ik ben nog naarstig op zoek naar een mooi (huur)appartement in Rotterdam. Als jullie toevallig iets weten; hoor ik het graag! Binnenkort hoop ik jullie te kunnen vertellen dat ik iets heb gevonden. Dat zou mij zoveel rust geven! En dan kan ik mij weer helemaal richten op mijn carrièreswitch…

 

Werk

Mijn mislukte re-integratie heeft gemaakt dat ik eindelijk een zeer belangrijke knoop kon doorhakken. Al jaren loop ik met het idee om iets anders te gaan doen, maar ik durfde het niet! Nu ik zag dat het re-integreren verre van goed ging, ging er ineens een knop om; ik besloot om niet meer terug te keren naar mijn werkplek. Wat een bevrijdend gevoel gaf die beslissing! Maar ik was en ben er nog niet. En dat geeft zeker negatieve spanning, maar positieve spanning overheerst. Ik weet dat het goed komt; want de eerste stap, deze beslissing, is al gezet!

Twee weken terug heb ik een arbeidsdeskundig onderzoek gehad. De arbeidsdeskundige legde uit dat hij antwoord (aan mijn leidinggevende) moest geven op 4 vragen:

  1. Kan Karin weer terugkeren naar dezelfde locatie in dezelfde functie?
  2. Kan Karin weer terugkeren naar dezelfde locatie in dezelfde functie met aanpassingen?
  3. Kan Karin binnen de stichting een andere soortgelijke functie bekleden?
  4. Tweede spoor / Outplacement: Een andere functie bij een andere werkgever.

Karin, zou Karin niet zijn als zij gelijk duidelijkheid zou geven! Dus ik zei gelijk na deze uitleg: “Nou de eerste 2 vragen zal ik gelijk beantwoorden: NEE!” De arbeidsdeskundige keek even verbaasd en toen verscheen er een glimlach op zijn gezicht; “Zo dan! Nou dat is duidelijk, en makkelijk want dan weet ik gelijk waar wij ons op moeten richten!”

Er gaat nu dus gekeken worden naar een andere functie binnen de stichting, dat is de arbeidsdeskundige verplicht. Het tweede spoor wordt ook gelijk in werking gezet. Ben zo ontzettend blij dat het nu officieel in werking gezet gaat worden!

Maar wat ga en wil ik nu doen? Ik wil in ieder geval een vast inkomen met een part-time baan. Als coach en/of in de hulpverlening. Daarnaast, en daar kan en wil ik nog niet al teveel over zeggen; wil ik mijn eigen onderneming starten! Het enige dat ik hierover kan zeggen is dat de eerste stappen hiervoor zijn gezet! Zodra het kan en meer vorm heeft gekregen, laat ik jullie dat zeker weten!

 

Waar ik erg nieuwsgierig naar ben; hebben jullie ervaring met een outplacementtraject? Zo ja, hoe is dat verlopen? Hoe heb je dat ervaren? Laat het mij weten!

 

 

Liefs, Karin

 

 

 

 

 

Terugblik 2017

Waarom?

Waarom een terugblik? Omdat ik, en ik denk meerderen met mij, ieder jaar aan het einde van dat jaar automatisch terugkijk naar het afgelopen jaar. Ik vind het ook belangrijk om terug te kijken om te zien wat goed ging, wat niet goed ging, wat ik heb geleerd afgelopen jaar, wat ik achter moet laten in dat jaar en wat ik absoluut mee moet nemen naar het volgende jaar!

 

Het meest indrukwekkende van 2017

Dat is met stip uiteraard mijn burn-out. Op 25 december 2016 kwam ik in mijn burn-out terecht; dat begon met een heftige griep. Nooit gedacht, nu een jaar later, dat ik inmiddels een jaar thuis zou zitten! Die burn-out heeft een enorme impact op mij gehad, en nu nog. Het heeft mij geestelijk en lichamelijk gebroken; de eerste paar maanden kon ik bijna helemaal niets. Opstaan uit bed, douchen, haren kammen, enz. alle simpele dingen die je normaal gesproken gedachteloos doet, waren voor mij een enorme opgave. Als ik onder de douche vandaan kwam, na uren een aanloop te hebben genomen, had ik weer uren nodig om daarvan bij te komen. Daar kwam ook nog bij dat ik ook een auto-immuunziekte kreeg met de nodige verschijnselen en zware medicatie die ik hiervoor moest slikken.

En geestelijk? Van de ene op de andere dag van ruim 50 uur per week werken, iedereen helpen, uitermate perfectionistisch zijn, zorgen voor mijn dochter met special needs. Ik voelde mij superwoman; kon de hele wereld aan.. Naar op een dag; helemaal niets… Ik kon niet eens lopen. Zo snel mogelijk wilde ik terug naar mijn oude niveau, maar het lukte gewoonweg niet. Mijn lichaam was helemaal op(gebrand). Geestelijk krijg je daarvan ook een enorme opdonder kan ik je vertellen! Je bent thuis, terwijl bijna iedereen in je omgeving werkt, dus je raakt geïsoleerd. Ook begon ik mij erg onzeker te voelen; kom ik nog terug op mijn oude niveau qua energie, kan ik mijn functie weer hervatten, kan ik ooit weer lezen, word ik weer gezond?

 

Welke belangrijke levensles leerde ik afgelopen jaar?

Het zijn er een aantal:

  • Kies voor jezelf! Niemand anders gaat dit voor je doen! Kom voor jezelf op. Ontdek je kwaliteiten, dan wordt het makkelijker om voor jezelf te kiezen.
  • Zorg goed voor jezelf; neem je rust, neem de tijd om tussendoor op te laden, en blijf niet altijd maar doorrennen. Mediteer regelmatig.
  • Luister naar de signalen van je lichaam. Ieder lichaam geeft signalen af; als je je bijvoorbeeld moe voelt? Neem je rust!
  • Luister naar je intuïtie. Je intuïtie heeft het altijd goed.
  • Doe waar je gelukkig van wordt! Blijf bijvoorbeeld niet hangen in een baan waar je niet gelukkig van wordt, of in een relatie die je ongelukkig maakt. Heel erg zonde, en bovendien erg slecht; het vreet enorm veel energie, die je in positieve/ goede dingen/ mensen kunt stoppen.

 

Waar ben ik trots op?

Enorm trots ben ik op mijn dochter. Die heeft vanaf de basisschool, heel vaak van school moeten verwisselen. Kwam door haar problematiek in het speciaal onderwijs (Cluster-4)terecht. Maar zit inmiddels nu bijna 3 jaar weer in het regulier onderwijs! Ook dachten psychologen dat zij niet zou kunnen leren, maar zij doet nu MBO niveau 1 en doet dit zo enorm goed dat zij volgend schooljaar start met een opleiding op MBO niveau 2!

Ben ik ook trots op mijzelf? Als ik nu terugkijk wel; ik ben erg trots op het feit dat ik eindelijk voor mijzelf ben opgekomen en ervoor heb gekozen om niet meer terug te keren naar mijn werkplek. Dit jaar heb ik geleerd om echt voor mijzelf op te komen! En iets wat mij ontzettend veel moeite heeft gekost; een negatieve ervaring om kunnen zetten naar iets positiefs.

 

Waar ben ik dankbaar voor?

Ik ben dankbaar voor alles wat ik hiervoor heb beschreven. Vooral de heftige dingen zoals mijn burn-out en auto-immuunziekte. Als ik deze dingen niet had gekregen, was ik nooit voor mijzelf opgekomen en had ik nooit belangrijke knopen doorgehakt. Door de ervaringen van afgelopen jaar heb ik mijzelf gevonden. Niet teruggevonden, want van kleins af aan deed ik altijd wat anderen wilden, en deed ik nooit wat ik zelf wilde. Nu is het mijn tijd. En ga ik doen wat ik wil. Het was een ontzettende heftige reis afgelopen jaar, en ik ben meer dan ooit klaar voor het nieuwe jaar. En daarin neem ik alles wat ik afgelopen jaar heb geleerd mee.

 

Welke belangrijke levensles leerden jullie afgelopen jaar? Of waar ben je dankbaar voor? Ben hier erg benieuwd naar!

 

Ik wens jullie nog hele fijne laatste dagen van 2017 toe, en alvast een hele fijne jaarwisseling! Tot volgend jaar! Maak er jouw jaar van; je bent het waard!

 

Liefs, Karin

 

 

 

 

 

 

Relatie met eten

Al vanaf mijn puberteit heb ik een aparte relatie met eten. Rond mijn 11e begon mijn chronische depressie. Als kind, puber en eigenlijk tot een paar jaar terug was ik erg introvert. Die combinatie; mijn depressie en introvert zijn, maakte in mijn geval, dat ik een ongezonde relatie kreeg met eten. Als ik in een sombere periode zat van mijn depressie, of er was iets gebeurd; begon ik te eten. En niet even een zakje chips, maar zakken chips, of een heel brood met veel zoet beleg bv. Door dat emotie eten dacht ik mijn somberheid en andere emoties weg te eten. Maar het tegendeel was natuurlijk waar.

Afgelopen weken

Al een flink aantal jaren heb ik niet meer van die extreme eetbuien. Wel pak ik snel naar eten als ik niet lekker in mijn vel zit, of bij stress. Vanaf het moment dat ik echt wilde afvallen leek de knop om te zijn; de eetbuien leken weg! Een jaar terug heb ik zelfs bijna 1 jaar volgens een voedingsschema gegeten, die was gemaakt door een bikini-athlete. Met dat voedingsschema mocht ik 1 x per week een cheatmeal; en daar kon ik mij lange tijd aan houden. Na een half jaar breidden de cheatmeals zich wel uit naar cheatdagen en zelfs cheatweekenden. Maar dat duurde even, en dat kon ik zonder al teveel moeite weer terugdraaien naar 1 cheatmeal per week.

Tot een paar weken terug. Ik kreeg een ontzettende trek in zoetigheid, dat probeerde ik te negeren of te bevredigen door fruit of een andere gezonde zoete optie. Maar.. daar leek mijn lichaam niet in te trappen! Ik MOEST en zou, chocolade en vooral heel veel ijs. De afgelopen weken heb ik dan ook dagelijks, ja echt dagelijks een beker Ben en Jerry’s  en een hele chocoladereep achter de kiezen! Iedere dag probeerde ik weer opnieuw te beginnen en weer overwegend gezond te eten. Maar het lukte niet. Het leek hoe meer ik mijn best probeerde te doen om gezond te eten, hoe meer cravings ik kreeg naar slechte dingen! Op een gegeven moment liet ik dat los, en besloot om maar toe te geven aan mijn cravings.. Geen idee hoe lang dit nog zou gaan duren. Het duurde gelukkig tot afgelopen week. Die extreme cravings zijn weg!

Oorzaak

Wat ik denk dat hier de oorzaak van is? Zelf denk ik dat het komt omdat ik ruim een jaar zeer strak, op een dwangmatige manier heb gegeten. Heel eerlijk, ik schaam mij om dit te delen, maar ik doe het toch; eind vorig jaar begon ik met dat voedingsschema. Vervolgens begon ik ook meer te sporten. Ook hield ik een foodtracker, My Fitness Pal bij. Hier ging ik behoorlijk ver in; ik zocht op hoeveel ik ongeveer verbrandde met de verschillende sporten die ik deed, en rekende zo precies uit hoeveel calorieën ik dan mocht eten per dag. Ik genoot helemaal niet meer van eten, want bij alles wat ik at wist ik precies hoeveel calorieën ik dan naar binnen kreeg. En van mijzelf mocht ik echt niet boven het aantal calorieën uit dat ik voor mijzelf had bepaald. Nu ook nog met verandering van werk en huis, komt er zoveel op mij af, dat (extra) veel stress met zich meebrengt. Dat heeft denk ik bij mij gemaakt dat ik, na ook nog die periode van dwangmatig eten, de remmen even eraf moesten! Dit heeft lichamelijk natuurlijk ook zijn weerslag; ik ben weer aangekomen. Hoeveel; geen idee, niet naar gekeken. Want ik weet dat dit weer een negatief effect op mij gaat hebben, dus heb mijzelf niet gewogen.

Hoe nu verder?

Het allerbelangrijkste dat ik nu heb gedaan is; gestopt met het tracken van mijn eten. Misschien ga ik dat ooit weer doen, maar voorlopig niet. Ook het een paar weken losgaan met ijs en chocolade heb ik nodig gehad. Binnenkort gaat een lief Insta-vriendinnetje mij helpen om een gezonde relatie te krijgen met eten. Hierover gaan jullie binnenkort wat lezen! En wat ik tot die tijd ga doen? Het lukt mij nu om 3 normale hoofdmaaltijden te eten. Een tussendoortje, dat ik gewend was met dat voedingsschema, eet ik alleen maar als ik trek heb. En als ik trek heb in iets lekkers? Dan eet ik dat gewoon; ik ga niet meer wachten tot mijn cheatmeal. Lange tijd heb ik het vol kunnen houden, maar het wachten tot de vrijdagavond op iets waar ik trek in heb “triggert” momenteel mijn eetbuien. En als ik het al heb gegeten? Dan lukt het mij beter om verder weer lekker gezond te eten.

 

Vraag aan jullie

Eigenlijk heb ik meerdere vragen aan jullie;

  • Hoe is jullie relatie met eten? Hebben jullie last van emotie-eten?
  • Houden jullie en foodtracker bij?
  • Hoe denken jullie over cheatmeals??? Ik merk dat de meningen hierover enorm zijn verdeeld!

 

Ik hoor het graag van jullie!

 

Liefs, Karin

 

GROTE OPRUIMING

Een aantal van jullie zullen via mijn Instagram account gelezen hebben dat ik een grote opruiming heb gehouden in mijn huis.

De belangrijkste reden van die grote opruiming is het feit dat ik binnen korte tijd wil verhuizen.  Ik wil geen onnodige/ overbodige spullen meenemen naar een ander huis.

WAUW!

Tijdens die opruiming heb ik een aantal (vreemde) dingen ontdekt. Ik benoem er hier 3:

  • Dat ik echt ontzettend veel rommel in huis had! Ik heb bij elkaar wel 30 vuilniszakken naar de container gebracht de afgelopen dagen. Echt TE bizar voor woorden. En dan te bedenken dat ik wel eens met grote verbazing en ontzetting keek, naar die programma’s over “hoarders” (mensen met een enorme verzamelwoede).

 

  • Ik blijk “op thema” te sparen… Bij mijn Instastories had ik al iets laten zien: 11 3d brillen… Maar.. zo bleek ik nog meer dingen te sparen: shoppers, plastic tasjes, cadeautasjes, batterijen, plakband (dat gebruik ik echt zelden, dus snap die niet??), visitekaartjes.. Oh ja;verpakkingen van apparaten… Apparaten die ik al enige tijd niet meer had.. Maar ik kwam ook iets heel leuks tegen dat ik niet heb weggedaan; ik kwam een stuk of 10 cadeaukaarten/ VVV bonnen tegen!

 

  • Heb je wel eens dat je in een supermarkt komt, en denkt; wat een onlogische indeling? Dus.. bv.. de dierenvoeding naast de tandpasta (ja echt waar!). Zo kwam ik dus spullen tegen, waarvan ik dacht; waarom ligt dit hier??? En omdat het dus op een onlogische plek lag, wist ik dus niet meer dat ik het had.

 

Wat heeft het opruimen met mij gedaan?

Het opruimen heeft behoorlijk wat bij mij teweeg gebracht. Ik dacht; “Ik gooi gewoon wat rotzooi weg.” Maar dat is absoluut niet zo. Je hoofd wordt leger, en dat is heel fijn. Ook een heerlijk gevoel om die rotzooi weg te gooien!

Maar emotioneel gebeurt er ook iets. Het loslaten van sommige spullen vond ik toch best wel lastig; ondanks dat ik van sommige dingen niet eens meer wist dat ik het had en ook wist dat ik het echt niet nu ineens zou gaan gebruiken. Ook kwam ik spullen tegen die behoorlijk wat emoties bij mij losmaakten; zo kwam ik een foto van mijn overleden pleegvader tegen. Ik hield heel veel van hem, en is plotseling overleden. Hij is op een avond in zijn auto langs de kant van de weg gevonden; hartaanval. Mijn pleegmoeder was niet in staat om mij diezelfde avond op te bellen. Dit gebeurde tijdens de periode dat ik eindexamen deed op de MAVO. Na het maken van een examen, besloot ik bij hun langs te gaan. Toen kwam ik tegelijkertijd aan met de lijkwagen, die mijn pleegvader thuis bracht, want mijn pleegmoeder wilde hem thuis opgebaard hebben tot de begrafenis. Heel schokkend en traumatisch voor mij. En door het weer in handen krijgen en zien van zijn foto, kwam dit weer allemaal naar boven. Zo kwam ik ook de eerste babyspulletjes van mijn dochter tegen; die heb ik heel netjes in een doosje. Je ruikt de babygeur nog… heerlijk.. Door mijn postnatale depressie kan ik mij bijna niets meer van haar babytijd herinneren. Dus ook dit bracht weer even wat teweeg bij mij.

Wat ik hiermee wil zeggen; Het is zo mooi om ook dingen te bewaren! Ben ontzettend blij dat ik o.a. die foto en spullen nog heb!

 

TIPS ALS JIJ JE HUIS GAAT OPRUIMEN

Ben jij van plan om je huis te gaan opruimen? Hieronder een aantal tips!

  • Ruim je huis in delen op; doe bv 1 dag de woonkamer, de andere dag de zolder, enz. Vooral als je je huis al een tijd niet hebt opgeruimd, kom je meer overbodige spullen (rommel) tegen dan je verwacht!
  • Hanteer de regel: Wees rigoreus. Alles wat je langer dan 1 jaar niet hebt gebruikt doe je weg! Tenzij het iets is van nostalgische/emotionele waarde.
  • Sorteer; spullen die weggegooid moeten gooien (container), en spullen die naar de kringloop kunnen of op Marktplaats.
  • Onderschat een grote opruiming niet! Misschien kom je dingen tegen van emotionele waarde die even wat losmaken. Je hoeft er niet heel zwaar aan te tillen, maar hou er rekening mee dat je dingen tegen kunt en zult komen die even iets met je doen. Laat het even over je heen komen, en ga dan weer verder met opruimen.
  • Na de grote schoonmaak; ruim regelmatig op! Dan ben je bij elkaar niet ruim 1 week bezig… Ik ga vanaf nu iedere maand mijn huis door!
  • Even over de beruchte rommellade. Ja, jij hebt er ook 1 of meerdere! Ik wist echt niet hoe ik daarmee moest starten, want er zat voornamelijk kleine rommel in. Mijn tip: Haal de hele la leeg, doe dat bv in een doos (ik legde het op een tafel), en haal er alleen uit wat je nog nodig hebt/gebruikt. Dat leg je weer terug in de la. De rest doe je weg!
  • Start met opruimen! Ik zag er ook enorm tegenop; vooral de plekken in huis waarvan ik wist dat k daar veel overbodige spullen zou aantreffen. Hou het klein, zoals ik beschreef bij mijn eerste tip. Bepaal met welke kamer je start, en ruim die eerst helemaal op. Pas als die is opgeruimd ga je naar de volgende ruimte.

 

Voor iedereen is een opgeruimd huis heel goed, maar vooral voor mensen met HSP, die ook van een te vol huis overprikkelt raken.

 

  • Ruim jij je huis regelmatig op? Zo ja hoe vaak?
  • Heb jij nog een aantal opruimtips?

Laat het mij weten! Ben benieuwd!

 

We zitten in het midden van de werkweek; de woensdag! Nog een hele fijne halve (werk) week!

 

Tot een volgend woensdag!

 

Liefs, Karin