Reïntegratie

Bedrijfsarts

In de zomervakantie ging was ik bij de bedrijfsarts, die twijfelde heel erg of ik wel kon starten na de zomervakantie. Zelf twijfelde ik ook, maar dat zei ik natuurlijk niet! De bedrijfsarts gaf aan dat hij mij weer wilde zien voor ik weer zou moeten starten; 16 augustus. Twee weken later kreeg ik alvast een uitnodiging voor de volgende afspraak… Wat denken jullie? Datum 30 augustus… GRRRRRR!!!!!!! Hierdoor wordt één van mijn overtuigingen bevestigd; ik word weer op mijzelf aangewezen en moet zelf maar uitzoeken of ik kan starten of niet met reïntegreren. Mijn hoofd, die echt niet goed werkt, laat ik weer overuren maken. Ik kan echt niet bedenken waarom ik niet zou gaan starten. Wat eigenlijk overheerst is angst; tijdens mijn vorige burn-out ben ik bedreigd met ontslag. En ik heb ook geen zin in het UWV. Dus besluit ik om ‘maar gewoon’ te starten. “Lekker” weer in mijn oude patroon; mij verre van goed voelen, oververmoeid maar gewoon doorgaan…

 

Eerste paar dagen

De eerste dag is er een vergadering en is het de bedoeling om je lokaal op orde te maken. Van de hele vergadering krijg ik helemaal niets mee. Kan mij totaal niet concentreren; ik laat het maar over mij heen komen. Na de vergadering moet je je lokaal in orde maken. De meubels worden voor de vakantie uit de lokalen gehaald, in verband met een grote schoonmaak van de school. Wat er ieder jaar weer gebeurt is het volgende; een aantal collega’s start wat eerder en pakken de mooiste meubels en zetten die in hun lokaal. Ik startte pas de dag van de vergadering; dus ik had alleen maar kapotte tafels en stoelen. Zucht! Ik haal diep adem en bespreek het met de directeur; zij geeft aan dat er in een lokaal dat nu niet meer gebruikt wordt nog goede meubels staan. Zelf moet ik collega’s vragen om mij te helpen de meubels naar mijn lokaal te brengen. Weer zucht.. Dan moet ik hulp vragen.. Ik val nog liever dood dan dat ik om hulp vraag. Want, mijn volgende overtuiging; als ik iemand om hulp vraag krijg je die niet! Het duurt nog ruim 2 dagen voordat ik mijn lokaal op orde heb; uitstelgedrag en weigeren om hulp te vragen in eerste instantie. Collega’s stellen mij veel vragen over allerlei dingen, en ik heb moeite om naar hen te luisteren en heb vaak geen antwoord op hun vragen. Voor mijn burn-out wist ik ALLES! Letterlijk iedereen, zelfs mijn toenmalige directeur, stelde mij allerlei vragen en vroeg om mijn hulp en advies. Nu weet ik bijna NIETS! Hierdoor wordt mijn onzekerheid (kan ik nog voor de klas staan/ lesgeven) nog meer gevoed! HELP!

 

Met de billen bloot

Voor mijn gevoel letterlijk met de billen bloot.. Op zijn Rotterdams; met mijn blote reet.. Heb de concentratie van een… vul maar in. Kan letterlijk mij maar op 1 ding richten, dus ik kan momenteel lesgeven, maar de andere taken die bij mijn functie horen kan ik absoluut (nog) niet.

En dan komt het volgende; het ergste… Ik moet om hulp vragen, en aangeven dat ik nog heel veel dingen niet kan. REGELRECHTE HORROR voor mij! Want ik deed altijd alles alleen, had nooit iemand nodig. Diegene (ik) die iedereen altijd hielp, heeft nu heel veel hulp nodig. Daar komt ook nog bij; er zijn mensen die niet begrijpen wat reïntegratie inhoudt. Want iedereen, je collega’s, zien je weer en ik word weer als vanouds overstelpt met allerlei vragen! Nu moet ik dus vaak aangeven dat ik hen niet kan helpen, omdat ik momenteel mijzelf probeer te helpen!

Al deze dingen roepen ontzettend veel weerstand, frustratie bij mij op. Waarom kan ik dit niet gewoon? Daarom ben ik de afgelopen weken ontzettend moe, huil ik dagelijks meerdere keren, mijn toch al te korte lontje lijkt nog wat korter momenteel en zwelg ik uiteraard vaak in zelfmedelijden.

 

Hoe nu verder?

Heel eerlijk? Ik heb geen idee. Het was de bedoeling dat ik pas zou starten met reïntegreren als ik was gestart met therapie. De meesten van jullie weten dat dit nog steeds niet is gestart. Dus ik ben gestart terwijl ik nog niets heb geleerd, en heb kunnen veranderen aan mijn hardnekkige patronen. Dat frustreert ook. Maar ja.. ik heb er zelf voor gekozen om al te starten. Omdat ik mij ook afvraag of thuis zitten de oplossing is. Thuis zitten maakt dat ik weer hele dagen aan het piekeren ben, tijdens het werk gaat dat niet. En nu zit ik ook in een soort werkritme; ik sta drie dagen in de week op tijd op, enz. En ik heb ontdekt dat ik wel voor de klas kan staan, ook al kost het mij heel veel energie. Die onzekerheid is in ieder geval weg!

Mijn directeur heeft mij heel veel taken uit handen genomen, dus ik hoef mij nu alleen nog maar te richten op mijn klas; puur alleen lesgeven. Dit zag ik uiteraard als falen; maar de realiteit is dat ik meer nog niet kan! Dus.. niet zeuren Karin! Aankomende week krijg ik te horen of ik therapie mag/kan gaan volgen bij de instantie waar ik mij aangemeld heb. Als dit gaat gebeuren, zal dit zeer intensief zijn; ruim 2 uur per week (individueel en groepstherapie). Ook wordt er geadviseerd om op die dagen niet meer te werken. Dus weer full-time aan de slag gaan, zit er sowieso nog lang niet in.

 

Wat leer ik nu?

Pfffff….. Even puntsgewijs:

Ik leer:

  1. Om hulp te vragen.
  2. (gedwongen) mijn grenzen aan te geven, simpelweg omdat ik nog heel veel niet kan.
  3. De taken die ik nog niet kan, aan anderen over te laten. Dit is zo lastig; want ik wil alles zelf doen! Controlfreak in da house!!!!!
  4. Te accepteren dat ik niet meer alles kan. Ook errug lastig, voor iemand die zichzelf superwoman waande! Nee.. even alle gekheid op een stokje; maar ik moet van mijzelf alles zelf kunnen. Maar omdat ik het niet meer kan, zit er niets anders op dan het te accepteren! Ging dat maar zo makkelijk als het typen erover…
  5. Erop te vertrouwen dat anderen doen wat ze zeggen (met de taken die voor mij gedaan worden). Uuuhm… ik heb nogal vertrouwensissues. Dus ik geloof pas iets als ik het zie! Maar ik moet toegeven; mijn directeur en collega’s doen hun best. Nu ik nog!
  6. Mijn rust te nemen!! Dit gaat natuurlijk nog niet zoals het gaan moet, maar ben mij er bewust van en luister nu veel beter naar mijn lichaam!

 

Conclusie

Heftige weken achter de rug dus. En ik zit er nog midden in, en dit zal nog een behoorlijke periode duren. Ik probeer niet te ver vooruit te denken (wat als het reïntegreren mislukt bijvoorbeeld), en de dingen te laten komen zoals het komt! Knap hè van deze controlfreak? Zo knap is het niet hoor; mijn lichaam geeft nu hele duidelijke signalen af, wat wel en niet kan. En om mijzelf niet verder de vernieling in te helpen, luister ik daar nu heel braaf naar. Dus niet knap, maar nog wel verstandig…

 

Ik hou jullie op de hoogte!

 

Laat een comment achter! Vind ik leuk!

 

Liefs, Karin

 

 

 

UITSTELGEDRAG

Dit is typisch Karin. Ik schrijf na maanden weer eens een blog, en waar ga ik het over hebben? Uitstelgedrag… Ik, die als voornemen had om minstens 2 keer per maand een blog te schrijven. Maar goed; ik ben er weer!

Zoals een aantal van jullie weten probeer ik op allerlei gebieden aan mijzelf te werken. Een van de dingen waar ik nu graag aan wil werken is mijn verschrikkelijke uitstelgedrag. Ik overdrijf graag, maar wat dit betreft niet.. Voorbeeld; ik krijg de laatste jaren steeds een waarschuwing van de Belastingdienst, omdat ik mijzelf er niet toe kan zetten om op tijd mijn belastingaangifte te doen. Heb zelfs in een jaar, de belastingaangifte gedaan van 2 jaren.. Waarom kan ik mij er pas toe zetten als ik een waarschuwing krijg? Dit moet echt stoppen, en wel nu! Want waarschuwingen krijgen is 1, maar ik heb veel last van mijn uitstelgedrag. Want de dingen die moeten gebeuren, maar ik niet doe, blijven in mijn achterhoofd.. Maar die raakt ook een keer vol.. Sterker nog; die zit al vol met allerlei andere dingen; burn-out (kom ik er ooit uit), puberdochter, enz.

 

Wat doe ik nu anders?

Een paar weken geleden heb ik het roer omgegooid. Gaat het al perfect? Natuurlijk niet! Maar ik blijf dit volhouden, omdat ik merk dat het mij veel oplevert! Hieronder zet ik puntsgewijs wat ik momenteel doe:

  1. Minder op mijn telefoon! Ik heb het al vaker gezegd, maar dit apparaatje heeft mij nog steeds in zijn greep. Maar al veel minder. Nu ik bewust mijn uitstelgedrag aanpak, merk ik hoeveel tijd, kostbare tijd, ik verspil aan mijn telefoon. En dat dit mijn uitstelgedrag dus voedt. Nu ik mij dit realiseer, kost het mij nu veel minder moeite om minder op mijn telefoon te zitten!
  2. Taken opschrijven. De taken/dingen die ik moet doen schrijf ik op. Om 2 redenen; zo zit het niet meer in mijn overvolle hoofd, en vergeet ik het niet. In een schrift schrijf ik mijn doelen en taken op langere termijn gedaan moeten zijn of behaald moeten zijn.  Ik kijk iedere dag naar de opgeschreven taken, dat helpt mij om mijn focus te behouden. Het opschrijven van taken verdeel ik; dagtaken zet ik in mijn agenda op de dag dat die bewuste taken moeten gebeuren.
  3. Grote taken/dingen waar ik tegen op zie, deel ik op in kleine stukken. Heel vaak, als ik eenmaal bezig ben, maak ik de taak vaak in een keer af. Zo niet, begin ik de volgende dag makkelijker aan  die grote taak omdat ik al een gedeelte heb gedaan.
  4. Gewoon doen! “Klinkt” als een inkoppertje, maar het is echt waar! Ik kon uren op de bank zitten, uiteraard met mijn telefoon, “simmen” over een taak die ik moet doen waar ik geen zin in heb. Zonde van de tijd, want in die tijd kon ik die taak allang af hebben, of in ieder geval voor een deel!
  5. Ik ben een ochtendmens, dus moeilijke dingen doe ik in de ochtend. In de ochtend heb ik ook de meeste energie, en ben ik ook het scherpst. Vooral nu met mijn burn-out; vanaf de middag kan ik nog wel wat dingen doen, maar alleen dingen waar ik mijn hoofd niet zo bij nodig heb..
  6. Multitasken doe ik niet meer aan! Mede hierdoor ben ik in een burn-out terecht gekomen. Ik richt mij nu op 1 ding tegelijk! Hierdoor ben ik veel productiever!
  7. Tijdmanagement doe ik ook niet meer. Een tijdje geleden zette mijn taken in mijn agenda bij een bepaald tijdstip, en gaf ik ook iedere aparte tijd een tijdslimiet. Dit bezorgde deze “burnie”, een enorme huilbui tot en met snikken aan toe. Dus mee gekapt! In mijn agenda staat er bij iedere dag een lijstje “to-do’s”, en daar zet ik een aantal taken op. Niet teveel; realiteit is dat ik nu niet zoveel kan en daar probeer ik mij in te berusten. En als blijkt dat ik wel teveel heb opgeschreven? Dan schuif ik het door naar de volgende dag. Helemaal niet erg!
  8. Minder perfectionistisch… Daar gaat ook veel tijd en stress in zitten! Dus ik probeer minder perfectionistisch te zijn, wat gemakzuchtiger. Gemakzuchtig wordt als iets negatiefs gezien, maar alles waar “te” voor staat is niet goed. Ik wil nog steeds goed werk afleveren, maar probeer minder hoge eisen aan mijzelf te stellen. Perfectie bestaat niet, en een gezonde dosis gemakzucht kan daar zeker bij helpen!
  9. Rustmomenten; telefoon uit, tv uit.. Even helemaal niets. Stilte. Even totale rust, mediteren. Hierdoor laad ik mijzelf weer even op, en kan ik weer door.
  10. Prioriteiten stellen, door bovenstaande punten leer ik ook prioriteiten te stellen. Ik dacht dat alles, werkelijk alles even belangrijk was. Maar dat blijkt helemaal niet zo te zijn! Hierdoor krijg ik ook meer rust in mijn hoofd; wetende dat niet alles tegelijk af hoeft te zijn, en dat sommige dingen gewoon kunnen wachten!

 

Deze punten vergen nu nog best wat energie, omdat ik het mijzelf nog eigen moet maken. Maar ik weet dat dit mij zoveel gaat opleveren, dus ik hou dit vol! Het kost ook tijd, dus ben daardoor ook een stuk minder op Instagram. Het is de moeite waard.

Hebben jullie last van uitstel gedrag? Werken jullie hieraan? En zo ja; hoe doen jullie dat? Ben benieuwd!

STIL GEZET WORDEN DEEL 2

Heb al eens eerder een blog geschreven over stil gezet worden. Over het ziek worden op eerste Kerstdag, en dat mijn griep later als het ware over ging in een burn-out.

Op een gegeven moment leek ik mijn draai te hebben gevonden in mijn burn-out. Ik probeerde het te accepteren, en om fit te blijven besloot ik meer te gaan sporten. Dit werd dagelijks, en ik voelde mij er enorm goed bij!

 

Kink in de kabel

Maar op woensdag 19 april kwam er een ‘kink in de kabel’. Ik zou meelopen met een run georganiseerd door de Rotterdam Running Crew; een run over het eiland van Brienenoord. Daar was ik al heel lang niet geweest, en het leek mij erg leuk om daar met een grote groep te gaan lopen. Ik had gekozen voor de 9 km, maar na 500 meter ging het flink mis. We gingen een weg oversteken, en ik liep op een fietspad. Ik was in de veronderstelling dat het fietspad gelijk liep aan de weg die wij over gingen steken. Helaas kwam ik daar achter dat dit niet zo was, toen ik mijn enkel dubbel voelde klappen op de stoeprand… Ik voelde een enorme pijnscheut, maar die leek ook gelijk weer weg te zijn, dus ik dacht gewoon verder te kunnen lopen. Een fysiotherapeut die toevallig naast mij liep, zei dat dit niet verstandig was omdat zij mijn enkel dikker zag worden door mijn sok heen! Toen er werd gezegd dat ik moest gaan zitten, was de adrenaline weg; daar kwam een enorme pijn in mijn enkel voor in de plaats. Uiteindelijk blijkt er op 3 verschillende plaatsen in mijn enkelband een scheurtje te zitten…

 

Reality kicks in

De week na het oplopen van mijn blessure, ga ik weer terug naar de fysio. Die vertelt mij de diagnose, en dat het echt een wonder is dat ik het niet heb gebroken. Het dringt nog niet tot mij door.. De fysio ziet dit waarschijnlijk aan mijn gezicht en zegt dat er eigenlijk voor 2 weken gips omheen had gemoeten. En dat ik dit echt heel serieus moet nemen, en mijn voet absoluut niet te veel mag belasten. Ik luister er braaf naar, ook omdat ik nog behoorlijk veel pijn heb.

In de tweede week lijkt het beter te gaan met mijn enkel, maar dit is van korte duur. Twee dagen achter elkaar heb ik ermee gelopen zonder krukken, en dit wordt ‘afgestraft’ met het ’s nachts wakker worden van een zeer pijnlijke en weer dikker geworden voet.. Maandag neem ik weer contact op met de fysio, en die geeft aan dat ik er absoluut niet op mag lopen en dat ik toch weer met krukken moet lopen.

Mijn derde week is nu ingegaan, en mijn enkel reageert goed op het lopen met krukken. Het erop staan, om bv te koken en even een kleine boodschap halen met krukken, wordt resulteert echter nog steeds met steken in mijn enkel en weer dikker worden van mijn gehele voet.. Ik vind dit wel heel erg lang duren… Want ik kan bijna niets! Maar ik blijf positief. Totdat ik op gesprek ben geweest op mijn werk…

 

Rust 2.0

Vanaf december vorig jaar zit ik thuis met een burn-out. Het dagelijks sporten werd mijn uitlaatklep. Maar dat is nu ook weggevallen, grotendeels want ben voorzichtig weer gestart met aangepast trainen. Neemt niet weg dat ik daar somber van ben geworden; en daar komt mijn chronische depressie om de hoek kijken.. Nu ik niet werk, en ook nog eens niet voluit kan sporten, voel ik mij waardeloos. Door het sporten had ik het gevoel ‘nog iets te kunnen doen’. Maar nu kan ik dus helemaal niets meer; waardeloos dus. Mijn moeder, en anderen zeggen dat dit “een teken” is dat ik rust moet houden. Dit maakt mij zo boos! Ik ben al maanden thuis, en nu kan ik ook niet sporten, kan amper mijn huishouden doen. En dan hebben “jullie” het over rust? Hoe rustig moet ik zijn? Als een lijk??? Oeps… zo boos was ik dus…

En daar komt nog iets bij; ik had al eerder geschreven dat de bedrijfsarts mij had geadviseerd om te starten met cognitieve gedragstherapie. Hij zou mij aanmelden, mits ik toestemming zou krijgen van mijn werkgever (die gaf direct toestemming heel fijn!). Door miscommunicatie tussen die 2, ben ik helaas nog steeds niet gestart… Zelf heb ik de bedrijfsarts tussendoor gemaild, contact gehad met mijn leidinggevende, om zo hopelijk het proces van aanmelden doorgang te geven. Maar helaas. Helemaal niets. Op een gegeven moment was ik er helemaal klaar mee, en heb ik besloten om hierin (tussen bedrijfsarts en werkgever) niets meer te doen. Want dit is een van de redenen waardoor ik thuis ben komen te zitten. Naast mijn eigen taken, deed ik ook andermans werk..

Met mijn leidinggevende heb afgelopen week een gesprek gehad over het weer voorzichtig starten en opbouwen van werk. Er is nog helemaal geen sprake van dat ik weer direct terug ga in mijn oude functie, maar puur om weer in het werkritme te komen. Ik sta hier wel voor open, want ik ben al een behoorlijke tijd thuis. Te lang thuis blijven is niet goed, maar is alweer starten, al is het maar voor 3 uur in de week wel verstandig? Want de bedrijfsarts had duidelijk gezegd dat ik pas weer mocht gaan werken als ik al een paar sessies achter de rug had. Maar ja.. de bedrijfsarts had ook gezegd dat ik pas weer bij hem terug zou komen als ik al een paar therapiesessies had gehad… Dit gaat niet gebeuren, want ik moet volgende week al weer bij hem op het spreekuur komen. Zonder.. juist ja.. zonder dat ik nog maar 1 therapiesessie heb gehad! Sterker nog; nog niet eens een intakegesprek! Van dit alles ben ik zodanig in de war, dat ik helemaal niet meer helder kan nadenken. Dit duurt ruim 2 dagen..

 

Voor jezelf zorgen!

Bovenstaande; niet meer kunnen sporten, en nog steeds niet gestart zijn met therapie, maakte dat ik heel somber werd. Ik zat letterlijk thuis, te vegeteren op de bank, want ik kan niks meer dan alleen maar mijn hoofd overuren te laten maken.

Maar! Op het werk zag ik een van mijn collega’s die net hersteld is van een burn-out, en die gaf aan baat te hebben gehad bij een haptonoom. Nu ben ik jaren terug een tijdje bij een haptonoom geweest, en dat heeft mij toen heel goed geholpen. Ik gaf aan interesse te hebben, en kreeg van haar een naam en telefoonnummer.  Bij het krijgen van die gegevens kreeg ik ineens een hoopvol gevoel; het nemen van de regie van mijn eigen leven! Die avond vertel ik aan 2 sportzusjes waar ik mee zit, en 1 zegt prompt: “Karin, ik wil niet wreed zijn, maar ze gaan je niet helpen. Je moet het zelf doen.”  Juist… Bevestiging nummer 2. Vanochtend was ik weer eens lekker aan het scrollen door Insta, en zag de volgende tekst voorbij komen:

“Happiness is a choice not a result. Nothing will make you happy until you choose to be happy. No person will make you happy unless you decide to be happy. Your happiness will not come to you. It can only come from you.”

BAM!!! BEVESTIGING NUMMER 3!!!

Vervolgens had ik even een privégesprek met iemand via Insta, en die schreef oa:

“Er is maar 1 iemand die jouw leven kan veranderen, en dat ben jij. Het begint in je hoofd. Wat je denkt is wat je gelooft. Je bent zoveel sterker dan je denkt!”

Vervolgens kreeg ik ook nog twee boekentips. Allebei die boeken had ik al op mijn boekenlijst gezet, voor boeken die ik nog graag wil lezen..

WOOOOOOOOOOOW!!!!!!!! BEVESTIGING NUMMER 4!!!!

 

De boeken heb ik vanmiddag gelijk besteld bij Bol.com. Volgende week neem ik contact op met die haptonoom. En nee, ik ga niet gelijk weer rennen en vliegen. Absoluut niet. Want.. eerlijk is eerlijk; ik zorg nog steeds niet heel erg goed voor mijzelf.  En ik weet dat ik veel rust nodig heb. Al heb ik nu echt een schijthekel gekregen aan dat woord!! Maar goed, de eerste stap; het bestellen van die boeken is gezet. Ik heb de regie weer genomen, en het voelt goed!!

Heb je het gevoel de regie kwijt te zijn geraakt? Probeer alstublieft toch zoveel mogelijk open te staan voor feedback en advies van anderen. En dan bedoel ik niet, dat je met iedereen moet praten die je tegenkomt, want daarvan kun je juist nog meer in de war raken. Maar praat met mensen waarbij je je prettig voelt. En je hoeft ook niet al het advies van iedereen aan te nemen. Neem het mee naar huis, en denk goed na wat wel en wat niet bij je past. En van daaruit kun je weer verder actie ondernemen.

 

Als ik het kan… dan kunnen jullie het ook.

 

Liefs, Karin

Ben je GEK geworden?

Dit wordt vaak gezegd door Surinaamse ouders, als je iets stouts hebt gedaan. “Ben je gek geworden?!” Oftewel, ben je wel helemaal lekker dat je dat hebt geflikt? Als je dat werd gezegd als kind, wist je dat je je koest moest houden en verder geen ‘gekke’ (stoute) dingen meer moest doen! LET OP: het lijkt op een vraag, omdat je een vraagteken hoort, maar geloof mij, het is geen vraag. Waag het niet om antwoord te geven, want dan kun je je tandjes gaan rapen… En hopelijk heb je dan nog melktandjes..

LOOSING MY MIND

Soms denk ik dat ik echt gek aan het worden ben. Mijn hoofd zit vol, te vol. Ik kan dan niet meer helder nadenken. Het nu overspannen thuiszitten levert daar uiteraard geen positieve bijdrage bij.

Ik zit thuis, en daardoor heeft mijn hoofd helemaal de kans om overuren te draaien. En daar maakt hij (ja; hij!) grif gebruik/ misbruik van! Vanaf eerste Kerstdag 2016 zit ik thuis.. Grappig ik typte net per ongeluk : “1016”… Kun je nagaan hoe lang ik het gevoel heb dat ik thuis zit!

Maar goed, ben nu al ruim 3 maanden thuis. De eerste 2 maanden heb ik mij veel afgesloten van alles en iedereen, daar had ik sterk behoefte aan. Maar de afgelopen maand realiseer ik mij dat ik behoorlijk geïsoleerd leef; gelukkig train ik nog een aantal keren in de week, anders was het helemaal erg geweest. Iedereen om mij heen werkt, leeft uiteraard zijn/haar eigen leven dat gewoon doorgaat. Omdat ik thuis zit heb ik het gevoel dat ik in een andere dimensie zit dan de rest van de bevolking, dat bij mij niet alles doorgaat, maar dat ik stil sta. Stil gezet worden is goed, maar stil staan, zonder enige ontwikkeling dat is niet goed! Maar sta ik ook echt stil, en maak ik geen ontwikkeling door? Jawel, natuurlijk maak ik wel ontwikkelingen door, alleen zie ik het resultaat nog niet. En daar komt het weer hoor; ik ben resultaatgericht.. Iedere keer moet ik mijzelf erop aanspreken om af en toe dat resultaatgericht zijn los te laten, en bezig te zijn met de weg naar het resultaat. Dat laatste staat heel mooi op het scherm, maar in de realiteit vind ik het vaak bullshit; ben gewoon te ongeduldig daarvoor.

 

HET GAAT VERDER

Het gaat verder dan wat ik hiervoor beschreef. Nu wist ik al dat ik vaak vreemde hersenkronkels en acties heb, maar nu schijn ik echt de kroon te spannen op dit gebied! Een paar voorbeelden:

  • Het ene moment sta ik goed op en de andere dag niet. Je denkt waarschijnlijk: “En? Dat heeft iedereen.” Dat klopt, maar heeft een minder goede/slechte dag ook zo’n grote invloed op je? Op een “slechte” dag kan ik mijzelf helemaal de put in praten en zie ik het helemaal niet meer zitten, en komt het nooooooooit meer goed! Op goede dagen? Dan voel ik mij als alle superhelden tegelijkertijd! Dan denk ik dat ik kan vliegen! Bij wijze van spreken dan… Over balans gesproken…
  • Ik hou niet echt van shoppen, maar had eindelijk DE winkel gevonden: Shoeby! Alleen heb ik helaas een winkel gekozen tot favoriet waar het niet zo goed mee gaat. Het filiaal hier dichtbij, is vorig jaar gesloten. Geen probleem, want er was nog een filiaal een klein stuk verderop. Maar nu kreeg ik 2 weken terug een mail dat dit filiaal ook sluit, en dat ik mijn kleding voortaan kan kopen bij 1 van de 2 filialen aan de andere kant van Rotterdam. WAT? Hoe durven ze? Je begrijpt; ik was de rest van de dag van slag. Nee natuurlijk begrijp je dat niet, want het gaat maar om een winkel. Maar bij mij maakte het heel wat emoties los! Het erge was, dat ik dit ook nog “besprak” na de training, alsof het een probleem was van wereldformaat! Serieus Karin, nu denken ze helemaal dat je GEK bent!
  • Laatst had ik een gesprek op mijn werk. De ene collega zei dat ik er goed uit zag, de ander vond dat ik er moe uitzag, weer een andere vond dat ik er slecht uit zag. Bij thuiskomst keek ik in de spiegel… He-le-maal in de war! Zie ik er nu goed, moe of slecht uit? Geen idee? Resultaat? Twee dagen van slag!
  • Gedachtes als; komt het ooit goed? Kan ik over een tijdje weer aan het werk? Word ik ooit weer normaal? Deze gedachtes hielden mij wakker; na een paar dagen kreeg ik trouwens wel antwoord op het voorgaande punt.. Door de enorme wallen die ondertussen waren ontstaan, wist ik tenminste dat ik er moe uit zag!
  • Ik liep laatst een winkel binnen, en wist totaal niet meer wat ik in die winkel deed… Om niet verward over te komen, liep ik quasi geïnteresseerd alle producten uitgebreid te bekijken, ondertussen proberen erachter te komen wat ik nu toch deze winkel binnenstapte! Na een paar minuten kwam ik er gelukkig achter! En anders was het gewoon: ” Kijken kijken, niet kopen.”  Niks mis mee… Wel jammer, dat ik dan thuis ineens wel weer zou weten wat ik moest hebben… Zo irritant!
  • Gepast betalen en wachten op wisselgeld…. Winkelier: “Lieverd, je hebt gepast betaald, je gaat echt niets meer van mij krijgen…”  ZUCHT! Op dit soort momenten ben ik extra blij met mijn donkere huid!!!!
  • Met mijn goede gedrag een to-do lijstje maken, en dan aan het eind van de dag je to-do lijstje vinden… Verbaasd ernaar kijken…Niets mee gedaan! Helemaal vergeten dat ik er 1 had gemaakt! WAUW!!

 

RELATIVEREN

Op een gegeven moment stuurde ik mijn coach/trainer een appje: “Ik denk dat ik gek aan het worden ben..” Hij stuurde terug: “Hoezo denk je dat?” En ik somde onder andere bovenstaande punten op… Als antwoord kreeg ik de lachende smileys…. Hij lach helemaal in een deuk! En typte dat hij mij grappig vond, en dat ik helemaal niet gek aan het worden ben. Toen las ik weer even terug… En moest er ook enorm om lachen!

De weg, de reis, naar het beter worden is niet alleen maar kommer en kwel. Vaak vind ik het bullshit, zoals ik hiervoor schreef, maar het is ontzettend waardevol, om zoveel dingen over jezelf te ontdekken! En gelukkig kan ik weer lekker lachen.

Over lachen gesproken; gisteravond bleef ik nog lekker met 2 sportzusjes praten. Daarna ging ik buiten nog verder praten met 1 sportzusje. Het gesprek was zo leuk, dat een ander sportzusje die na onze smallgrouptraining toen aan het trainen was, naar buiten kwam omdat ik zo hard aan het lachen was…. “Staan jullie er nog? Ik kan je binnen horen!” Oeps! Maar dat was de eerste “oeps”… Op een gegeven moment zag ik de volgende klant daarna alweer aankomen… Weer Oeps! Toen sloten wij het gesprek af, en pakte ik mijn telefoon en zag ik dat ik ondertussen een bericht had gekregen van Parkmobile (betaald parkeren) : een herinnering dat ik nog aangemeld stond… Oeps!

Tja… ik doe alles met volle overgave; moederen, werken, sporten. En zoals ik al eerder had “gezegd”. Het vaak GENIETEN VOL OVERGAVE,  werk ik nu ook aan. En het bevalt mij prima!

Bij deze bied ik wel alvast mijn excuses aan, aan diegenen die last gaan krijgen van mijn harde gelach…

 

Zijn jullie wel eens in de war, of overstuur om iets, wat later onbenullig bleek? Ik hoop van harte antwoord te krijgen, want anders blijk ik toch GEK te zijn! HELLUP!

 

 

 

 

 

ZIN VERSUS TEGENZIN

Doen jullie waar je zin in hebt? Willen jullie daarover nadenken? Want ik wil het heel graag van jullie weten! En dan bedoel ik niet de dingen die moeten, zoals een rekening betalen, en “je doet lekker waar je zin in hebt, dus ik betaal die lekker niet.” Dat is een voorbeeld van iets dat echt moet, want als je het niet doet kan dit nare, sterker nog; krijgt dit nare gevolgen.

Nee ik heb het over de dingen die niet echt moeten; Zoals naar een verjaardag gaan, of naar de bioscoop met een vriend of vriendin. Dat is/ was dus ook een ‘eigenaardigheid’ van mij; ik deed tot voor kort dingen die niet echt moesten, tegen mijn zin in!

 

LIEF

Zolang ik mij kan herinneren, vond iedereen mij altijd lief. Toen vond ik dat altijd prettig om te horen, want ik wilde door iedereen lief gevonden worden. Waar dat precies vandaan komt weet ik eigenlijk niet precies; mijn moeder is het type ‘ruwe bolster blanke pit’. Mijn moeder heeft altijd schijt aan alles gehad, en nu nog. Zij neemt geen blad voor de mond, maakt scherpe opmerkingen tegen iedereen. Of diegene het wilt horen of niet. Het boeit haar helemaal niet of zij daar vrienden mee verliest, en dat mensen haar daardoor niet meer aardig/lief vinden. Nou ja.. dat is niet helemaal waar. Het doet haar soms wel pijn, maar zij vindt dan toch dat zij in haar recht stond om die ene opmerking te maken, en gaat redelijk weer snel verder over tot de orde van de dag. Dat heb ik dus duidelijk niet van haar! Nu ben ik niet alleen door haar opgevoed; mijn moeder heeft bijna altijd fulltime gewerkt, en in mijn tijd (OMG.. ik ben oud!!) had je nog geen kinderdagverblijven. Dus ging mijn moeder op zoek naar iemand die, als mijn moeder aan het werk was, op mij kon passen. Door een voor mij nog onbekende reden, want mijn moeder begrijpt tot de dag van vandaag nog steeds niet hoe dit gebeurde kwam ik, net een paar weken oud, in een tehuis terecht. Mijn moeder vertelt hierover dat zij wel iedere dag langskwam. Verder wilt zij niet over deze periode praten, zij vindt het zichtbaar erg lastig. Dus heb er verder ook niet meer naar gevraagd. Hier ben ik gebleven tot ik 7 maanden oud was, toen kwam ik bij een ouder echtpaar terecht; mijn pleegouders. Zo noemde ik ze dan, want het waren oppasouders. Vanaf dat ik mij kan herinneren zei ik ‘mama’ tegen mijn pleegmoeder. Tegen mijn pleegvader daarentegen zei ik ‘oom’.  Geen idee waarom, want ik hield evenveel van allebei.

 

In die periode, tot mijn twaalfde, zijn er traumatische dingen gebeurd. En ik denk dat in die lange heftige periode, want ik ben geen psycholoog of psychiater, is het ‘lief willen zijn’ ontstaan. LIEF heeft, vanaf dat ik volwassen ben, een negatieve lading gekregen. Vanuit de grond van mijn hart kan ik zeggen; “Ik HAAT het woord lief zijn. Ik HAAT lief zijn.” Want op volwassen leeftijd was ik al behoorlijk wat ervaringen rijker op het gebied van misbruik laten maken van mijzelf door het lief willen zijn en gevonden willen worden.

  

GEEN IDENTITEIT

Doordat ik altijd aardig gevonden wilde worden, en niemand kwijt wilde raken, deed ik bijna altijd alles wat een ander wilde. Hierdoor raak je jezelf letterlijk kwijt, je raakt je identiteit kwijt. De eerste hint kreeg ik van een orthopedagoog, waar ik heen ging omdat mijn puber toen nog een peuter, al gedragsproblemen vertoonde. Zij vroeg aan mij of ik wel eens iets voor mijzelf deed. Wat? Dat vond ik zo’n rare vraag! Vervolgens vroeg zij mij wat ik leuk vond. Uuuuhm…… hier moest ik heel lang over nadenken. Zo lang dat ik mij ongemakkelijk voelde, want ik wist gewoon echt niet wat ik leuk vond!! Van haar kreeg ik toen de opdracht om hierover na te denken en op te schrijven wat ik leuk vond. Dat heb ik toen uiteindelijk nooit meer gedaan; want met puber ging het inmiddels weer goed, wat overigens tijdelijk was. Heel erg jammer! Maar ik ging weer over tot de orde van de dag; zorgen voor mijn kind en werken. En zo verdween ik, Karin, weer op de achtergrond.

In mijn vorige blog schreef ik dat ik heel erg snel boos word, en hoe dat komt. Nog heel even kort; tijdens mijn burn-out volgde ik een speciaal programma, en tijdens een van de therapiesessies kwam ik erachter dat ik nog nooit echt boos was geweest. Heeft natuurlijk ook te maken gehad met het lief willen zijn, dus dan kun je nooit boos worden op een ander!

Vlak voor die periode, dus toen ik tegen mijn burn-out aan liep, begon ik te balen om altijd de zin van een ander te doen. Dat balen begon op mijn 40e…. Heel laat ik weet het! Ben nooit erg snel geweest! Maar omdat ik nu pas mijn grens had bereikt, en dit zo lang had geduurd, gaf ik mijn grenzen uuuuhm… zeer ongenuanceerd aan zeg maar… Hierdoor gebeurden er twee dingen; mensen in mijn omgeving raakten in de war.

1.       Karin gaf ineens haar grenzen aan, daarvoor was ik grenzeloos…

2.       Karin was ineens niet meer zo lief!

3.       Dat zijn eigenlijk 3 dingen.. (met de mensen in mijn omgeving die in de war raakten)

 

Dit maakte dat ik voor het eerst echt in conflict raakte met mensen, en hierdoor mensen kwijtraakte. Het rare van mij was, ik vond dit vreemd! Want die mensen gaven toch ook altijd hun eigen mening, en gaven hun grenzen aan? Dan ‘mag’ ik dat toch ook?  Belachelijk dat zij hier boos om worden! En hierom werd ik ook boos. Tijdens een van die therapiesessies tijdens mijn burn-out kwam dit ter sprake. De psycholoog beschreef de situatie als volgt; “Karin, jij had altijd een snoeppot open staan op een salontafel binnen handbereik voor iedereen. Iedereen kon daar altijd zonder moeite zoveel snoep uit halen als zij wilden. Nu heb jij ineens die snoeppot weggehaald! Dan krijg je de reactie zoals van een klein kind die altijd zijn zin krijgt, en nu ineens niet meer. Die begrijpt daar helemaal niets van, en gaat daar heftig op ageren! Bij volwassenen is dat niet anders!”  Ooooooh……. Ben wel traag van begrip, maar deze uitleg begreep ik wel direct.

  

VASTBERADEN

Maar dat maakte niet dat ik dacht; ik moet die snoeppot weer halen en open op de salontafel zetten. Ik had ontdekt dat ik het heerlijk vond om mijn eigen grenzen aan te geven! Het leek erop alsof ik in de peuterpuber fase zat; lekker op alles nee zeggen! Heerlijk ik genoot ervan!

 

Zoals jullie weten, dacht ik mijn grenzen goed aan te kunnen geven, maar ik zit weer overspannen thuis… Dus dit is nog een aandachtspuntje! Ok ok.. 1 van de vele aandachtspunten, maar 1 ding tegelijk! Waar ik nu wel heel vastberaden in ben; aan het ontdekken wat ik leuk vind! Wat ik echt leuk vind! En als iemand mij vraagt om iets te gaan doen, denk ik er eerst over na, of ik het wel leuk vind om dat te gaan doen. Misschien denken sommigen van jullie: “belachelijk dat zij dit nu pas aan het ontdekken is!” Tja.. iedereen is anders, en ieder volgt daarin zijn eigen weg, ontwikkelt zich op een andere manier.

Ook dit heeft weer te maken met mijn doel voor dit jaar; het goed voor mijzelf zorgen. Het van jezelf houden. Ik geloof heel sterk erin dat het van jezelf houden de basis is van alles. Als je van jezelf houdt; zorg je goed voor jezelf, geef je duidelijk je grenzen aan, raak je niet zo snel van de leg als iemand iets lelijks tegen je zegt, enz. Het klinkt allemaal zo logisch, het typt zo makkelijk, en het lijkt zo makkelijk. Maar de praktijk is anders! Ik hou van moeilijk, weten jullie nog? Dus ik ga ervoor! Lekker mijn eigen zin doen, niets meer met tegenzin!

 

Van jezelf gaan houden en blijven houden, en af en toe of vaak als dat nodig is, FUCK YOU of FUCK IT zeggen. Ik hou ervan om het te schrijven en te zeggen: “FUCK YOU! “

 

 

Dat was trouwens niet tegen jullie hè? Want ik wil wel dat jullie mij aardig blijven vinden!

 

 

 

 

MIJN EIGENAARDIGHEDEN

Omdat ik nu al geruime tijd thuis ben door een burn-out, kom ik mijzelf ongelooflijk vaak tegen! Je zou denken dat ik niet veel om handen heb, omdat ik nu “lekker thuis zit”, maar het tegendeel is waar. De meest belachelijke, kleine, pietluttige dingen kosten mij enorm veel energie. En dan voelt het vaak aan het einde van de dag alsof ik er een hele werkdag op heb zitten! Bizar! Omdat ik mijzelf nu zo vaak tegenkom, ongewild, kom ik erachter dat ik wat eigenaardigheden bezit… Nu wist ik van een aantal het bestaan al af, maar sinds ik thuis ben heb ik er nog een aantal ontdekt… HELP!

 

VERANDERINGEN

Ik heb een hekel aan veranderingen. En dan heb ik het niet over dat iets zich ontwikkelt en dan langzaamaan verandert. Nee, ik heb het over plotselinge veranderingen. Want zo was het niet afgesproken of gezegd, en als er dan ineens anders wordt besloten krijg ik kortsluiting in mijn bovenkamer…

 

HSP

Hoog Sensitief Persoon = Karin. Harde geluiden, veel mensen, emoties van anderen, drukte in het algemeen, geuren, teveel aanraken… PRIKKELS!!!! Dat maakt mij doodmoe. Daarom trek ik mij tijdens de pauzes op een studiedag terug in mijn lokaal, terwijl de rest van mijn collega’s dan elkaar juist gezellig opzoekt. Mijn directeur maakte zich eerst zorgen, maar weet nu dat ik dan ernstig overprikkeld ben en even moet ontprikkelen.. Is dat een echt woord? Geen idee, maar jullie begrijpen mij toch? Ook als ik in gezelschap ben van vrienden, dan trek ik mij vaak even terug door even op mijn telefoon te kijken en wat te lezen.

 

ANGST

In mijn eerste blog heb ik al eens geschreven dat ik een angststoornis heb. Dit heeft zich een tijd geuit in een lichte vorm van straatvrees. Maar nog steeds mijd ik zoveel mogelijk drukke plaatsen. Ik doe het wel, maar dit vergt een hoop energie.  Verder ben ik gewoon een schijtluis; ik durf absoluut niet in attracties. Ben het type; “blijf liever met mijn beide benen op de grond”. In Rotterdam is er een bus die ook kan varen, “de Splashbus”. Hier durf ik ook niet in; een bus die ook kan varen? Dat vind ik heel raar, dat moet een keer mis gaan! Puber wilt heel graag eens met deze bus, dus ik ga deze zomer proberen over mijn angst heen te stappen en met haar in die gekke bus te gaan.. Want zij moet niet de dupe worden van mijn angst!! En wat betreft attractieparken dan denk je? Dan gaan wij altijd met anderen die wel in attracties durven. En dan ben ik diegene die op de tassen let, die moet er ook zijn toch?

 

 ONGEDULDIG

Yep! Ongeduldig zijn is “my middle name”. Zelf ben ik een “doener”, dus heb moeite met denkers. Dat duurt veel te lang!! Het is goed om na te denken, maar niet te lang. Even nadenken, en dan actie! Vergaderingen duren mij ook altijd te lang. Wat blijven we vaak lang bij 1 agendapunt hangen! Woehaa! Om nog maar te zwijgen over de rondvraag… rondVRAAG. Dus stel je vraag en klaar. Nee hoor, sommige mensen vinden het dan nodig om een hele inleiding of voorwoord te geven voordat zij hun uiteindelijke vraag stellen.. Zucht.. Het verkeer? De linkerbaan is voor snelle mensen! Rij je langzaam? Vind ik helemaal niet erg, maar dan moet je opzouten naar de rechterbaan!!

 

CONTROLFREAK

Nu ik goed naar dit woord kijk, denk ik… wauw… dat is echt eng.. Maar ja, toen ik besloot te gaan bloggen, heb ik met mijzelf afgesproken dat ik open en eerlijk zou zijn. Dus ja; ik ben een controlfreak. Ik heb heel graag de controle over alles. En alles moet gaan zoals ik het wil. Dat gebeurt helaas niet altijd, en daar kan ik dan ff flink van, ‘van de leg zijn’. Dat is vooral lastig voor mijzelf, maar ook voor een ander… Dat brengt mij naar de volgende eigenaardigheid:

 

PERFECTIONIST

Alles wat ik doe moet perfect, tot in de puntjes verzorgd zijn. Daardoor maak ik het lastig voor mijzelf, maar ook voor een ander. Want ik eis het ook van anderen. Ik vind het heel lastig om te zien dat anderen een andere ‘arbeidsethos’ hebben als ik. Mijn directeur heeft (hoofdschuddend en zuchtend omdat hij aan mijn hoofd zag dat ik echt niet van plan was om te veranderen) in menig functioneringsgesprek gezegd: “Karin ik ben heel tevreden over je, je zet je voor 200% in. Het mag echt wel wat minder”.  Minder? Excuse me??? Ben je GEK geworden? Ja minder Karin, want nu zit jij, mevrouw de perfectionist, thuis met een burn-out.

 

VREEMDEN

Ik hou niet van vreemden? Wat?! Nee echt niet. Ik hou ervan om nieuwe mensen te ontmoeten, en maak regelmatig met vreemden een praatje op straat. En ik raak ook bevriend met mensen die eerst vreemd voor mij waren. Tja…dan heb ik de controle hè? Maar nu is het al eens een aantal keer voorgekomen dat ik een nieuwe leidinggevende krijg, die ik niet ken. En dan moet ik soms wel eens iets vragen wat met mijn persoonlijke situatie te maken heeft. En daarvoor moet ik bij de nieuwe directeur zijn. PFFFFFFF… Ja dag! Dat ga ik niet bespreken met een vreemde! Het duurt daardoor dan maanden voordat ik dan echt iets ga vragen aan of bespreek met diegene.. En diegene weet dat, want dat zeg ik dan wel “gewoon”, dat ik moeite heb met vreemden en dat het even zal duren voordat ik echt in gesprek ga met diegene. Tot nu toe is dat altijd geaccepteerd gelukkig.

 

SCHAMEN

Dat doe ik heel snel. Al is het bloedheet, Karin blijft in een lange sportlegging rennen. Al zweet ik mij helemaal kapot. Mijn blote benen laten zien? Ja dag! Ik ga zo af en toe wel eens zwemmen.. Als je iemand ziet rennen van de kleedkamer naar het zwembad of terug? Dat ben ik! Ook zal je mij niet in jurkjes zien, of in felle kleuren. Beiden wil ik deze zomer wel proberen. Maar hardlopen in een korte broek? HELL NO! Ik wil nog wel nadenken over een driekwart legging…

 

PISSIG

Dat kan ik heel snel worden. Dit gaat niet langzaam opbouwend… Nope.. van nul tot 100 in 1 seconde. Toen ik drie jaar terug mijn eerste burn-out kreeg, heb ik in een bepaald programma therapie gevolgd. Tijdens een van die gesprekken, kwam ik erachter dat ik eigenlijk nog nooit boos was geweest… Veertig jaar lang niet boos geweest! Want ik wilde vroeger dat iedereen mij aardig vond, en daardoor pikte ik veel van anderen, en slikte ik mijn boosheid weg om geen confrontatie aan te gaan. En toen ik daar in dat gesprek achter kwam… Ontstak ik in een verschrikkelijke ontembare woede! Als iemand bijvoorbeeld ‘voorpiepte’ in een winkel.. WAUW! Diegene AT ik bijna op!! Wie dacht diegene wel niet wat hij/zij was?  Nu ik eet ik geen mensen meer op in winkels.. Maar ik kan nog steeds snel boos worden, en kan dit dan niet op een genuanceerde manier uiten…Of ik dit erg vind? Nee… nu is het mijn tijd om lekker pissig te worden!

 

BOOS OP MIJZELF

Nee, ik word niet alleen boos op een ander, ik word ook wel eens boos op mijzelf. Voor het feit dat ik nu voor de tweede keer een burn-out heb. Dat ik niet zoveel prikkels kan hebben op een dag. Snel moe ben. Alles op moet schrijven, omdat ik het anders vergeet. Te ongeduldig ben geweest met mijn puber. Nou ja, zo kan ik nog wel even doorgaan!

 

ETEN

De hele dag bezig zijn met eten! Denken aan eten, bedenken wat ik ga eten, en gewoon eten!!! Maar als ik op Instagram kijk en met mijn sportzusjes praat, heb ik zo’n vermoeden dat ik niet de enige ben!

 

MOEILIJK

Ik maak het mijzelf graag moeilijk. Geen idee waarom.. Maar ik hou er gewoon niet van om de makkelijke(re) weg te kiezen. Werken in het regulier onderwijs? Nee joh, werken met “boefjes” vind ik veel leuker! Studeren toen ik mijn dochter nog niet had? Natuurlijk niet! Wachten tot je een kind hebt, en dan besluiten om de PABO (leraar Basisonderwijs) te gaan doen; 4 jaar lang 3 avonden in de week met een studielast van 40 uur per week… Of weken geen afspraken hebben, en dan ineens 3 afspraken op een dag. Erg leuk! Maar wel behoorlijk stressvol als je van de ene leuke afspraak naar de andere moet rennen.. Tja, want waarom zou je de afspraken verdelen over verschillende dagen, als je ze ook op een dag kunt proppen?

 

GEZAG

Hier moet ik eigenlijk heel hard om lachen. Zelf werk ik als docent op een cluster-4 school voor 12 t/m 18 jarigen. Zeer moeilijk opvoedbare kinderen, die 1 ding gemeen hebben; moeite met gezag. Dat heb ik dus met hen gemeen… De leerlingen moeten er ook vaak om lachen, want ik steek het niet onder stoelen of banken zeg maar!  Ik hou er echt niet van als er tegen mij gezegd wordt wat ik moet doen. Ik moet helemaal niks ja! Daarom zorg ik ervoor dat ik diegene die mij opdrachten “mogen” geven, een stapje voor ben. Ik weet wat er moet gebeuren, en heb het al af voordat zij überhaupt de kans krijgen om te zeggen wat ik moet doen.

 

 

Nu ik dit zo allemaal terug lees… Zijn het wel eigenaardigheden? Volgens mij is het best normaal. Weet je? Ik ben ook maar gewoon een mens! Ja GEWOON een DOL DWAAS MENS!

Ik wil natuurlijk heel graag weten wat jullie eigenaardigheden zijn!!

 

CREATIEF HOOFDDOEK BINDEN

IMG_20170302_165059_894
Foto gemaakt onderweg naar de workshop

 

 

Vanaf mijn moeders huis loop ik naar de locatie waar de workshop wordt gehouden. Ik weet ongeveer waar het is, het laatste stukje gebruik ik mijn google maps app.. Die helpt niet echt (lees: helemaal niet), want die stuurt mij de verkeerde kant op. Gelukkig weet ik zelf waar de Wijnhaven is, dus loop ik stug weer de andere kant op. Na even zoeken heb ik het gevonden. Ik bel aan, loop naar binnen en kan kiezen uit een trap en een lift. Op een bord in de hal, kijk ik op welke etage ik moet zijn, maar dat staat niet aangegeven. Dus kies ik ervoor om met de trap naar boven te gaan. Op de derde etage, staat Diana Ritfeld mij vriendelijk op te wachten. Zij laat mij zien in welke ruimte de workshop wordt gehouden, en tot mijn grote verbazing zie ik dat ik de eerst ben.

20170218_153859

Het is een kleine (kantoor)ruimte, maar gezellig aangekleed. De tafel ligt vol met mooie stukken Afrikaanse stof, en folders. Ook staat er een Ipad waarop een slide-show te zien is met verschillende creaties hoofddoek binden. Zo krijg je alvast een indruk van wat je waarschijnlijk gaat doen. Op twee stoelen liggen ook stukken stof; op de ene stoel ook hoofddoeken, en op de andere stoel kussenslopen.

 

Al kort daarna komt die vriendin die mij had meegevraagd binnen met haar vriendinnen. Er is nog 1 stoel leeg, wij vragen ons af wie dat kan zijn, want wij dachten dat het alleen ons groepje zou zijn. Een paar minuten later komt er nog iemand die zich alleen had aangemeld. Diana vraagt of wij haar “in de groep” willen opnemen. Maar dat blijkt geen probleem, het klikt en wij kletsen er al snel op los! Maar…. Er het is een workshop dus er moet wel wat gedaan worden!

20170218_151946
Het boek “Hoe diep zit de pijn” van Sanne van der Most

 

Diana stelt zichzelf voor, en vraagt aan iedereen om dit ook te doen. Dit om het ijs een beetje te breken. Vervolgens leest Diana een gedicht voor die zij zelf heeft geschreven voor het boek: “Hoe diep zit de pijn” van Sanne van der Most.

Het is een gedicht wat je aanzet tot nadenken. Diana vraagt wat het gedicht bij ons losmaakt. Onderwerpen als; de “zwarte pieten discussie” , discriminatie, 2e Wereldoorlog, respect, komen langs en worden serieus, maar niet op een zware manier besproken.

Vervolgens vertelt zij over de oorsprong en de geschiedenis van de hoofddoek; de Anisa zoals het in Suriname wordt gekend.

 

Nu mogen wij een van de mooie doeken die op tafel liggen uitkiezen en gaan staan. Met veel geduld legt …. stap voor stap uit hoe de verschillende creaties gemaakt moeten worden. Iedereen doet zeer geconcentreerd mee, en er wordt gelachen als iemand in de knoop raakt. Maar er worden ook complimenten aan elkaar gegeven, als het iemand is gelukt en/of als de creatie iemand heel mooi staat.

Ook worden er natuurlijk heel veel selfies gemaakt. Ik heb nog nooit zoveel selfies gemaakt!!

Conclusie: een zeer leuke gevarieerde workshop, waar je niet alleen leert creatief een hoofddoek te binden, maar krijg je ook een belangrijk stukje geschiedenis mee. Aanrader dus!!

http://www.di-xpression.com/

 

 

 

 

RESTAURANT MAMA ESSI

Na de workshop lopen wij nog even het centrum door, en ik ga voor het eerst de Markthal in… Echt erg, als Rotterdamse ik weet het. Daar krijg ik van die lieve vriendin een verschrikkelijke zoete maar lekkere cannoli!

IMG_20170218_164347_189
Cannoli bij de Markthal

 

Maar….. ik heb trek in een bord vol eten! Gelukkig is de tijd snel gegaan en lopen we door de koopgoot naar het metrostation, waar wij de metro pakken. Bij metro station Rijnhaven stappen we uit, en aan de overkant is restaurant mama Essi!

20170218_171223

 

Eenmaal binnen worden we vriendelijk ontvangen door mama Essi herself! Een hele vriendelijke Afrikaanse dame. Zij is helemaal enthousiast dat wij, een hoofddoek op hebben en wilt een foto maken voor haar Facebookpagina. Ik heb direct na de workshop mijn hoofddoek afgedaan; jeuk op mijn hoofd… Maar doe voor de foto ook weer mijn hoofddoek op!

IMG_20170218_172544_927

De inrichting van het restaurant is eenvoudig. Aan de muur hangen er mooie Afrikaanse doeken en schilderijen. Er hangt een tv, waar er videoclips van Afrikaanse artiesten te zien en te horen zijn. Dat maakt dat er een zeer gezellige sfeer hangt. Een vriendelijke jongeman serveert ons eten en drinken. Als wij vragen hoe de gerechten heten, weet hij dat niet, maar dat wordt hem snel vergeven.

IMG_20170218_175713_897

Wij krijgen verschillende soorten hapjes. Het eten bij dit restaurant komt vooral uit Ghana. Als voorgerecht krijgen we een heerlijke soep.Het hoofdgerecht bestaat uit verschillende soorten rijst, vlees en vis en groente. Dit heb ik echt met huid en haar opgegeten! Als nagerecht kunnen wij kiezen uit soort kleine oliebollen (puf puf) of ijs. Ik kies voor de kleine oliebollen.

Wat mij opvalt is dat er ook veel Afrikaanse klanten komen. Dat is voor mij een teken dat de smaak van de gerechten oorspronkelijk is. Daar bedoel ik mee; het is niet aangepast aan de Nederlandse smaak. Dit gebeurt vaak bij restaurants, en dat vind ik doodzonde! Ik wil in dit geval, Afrika proeven! En volgens drie van de dames waar ik mee ben, die met een Afrikaanse man zijn getrouwd, is dit ook zeker het geval.

 

Bij mama Essi moet je niet verwachten dat er constant iemand aan je tafel staat om te vragen of je nog iets wilt drinken. Op een gegeven moment is het ook behoorlijk druk in het restaurant. Er moest toen even naar de balie gelopen worden, om drinken te vragen. Zelf vond ik dit helemaal niet storend. Iedereen is heel vriendelijk en je merkt dat mama Essi het heel belangrijk vindt, dat je het eten lekker vindt en dat je het naar je zin hebt. Ik had het gevoel bij iemand thuis te zijn, en daar gezellig genoten van eten, drinken met heerlijke Afrikaans muziek op de achtergrond. Genoten!!!

 

Mama Essi gaat mij zeker terug zien!!!!

 

http://www.mamaessi.nl