STIL GEZET WORDEN DEEL 2

Heb al eens eerder een blog geschreven over stil gezet worden. Over het ziek worden op eerste Kerstdag, en dat mijn griep later als het ware over ging in een burn-out.

Op een gegeven moment leek ik mijn draai te hebben gevonden in mijn burn-out. Ik probeerde het te accepteren, en om fit te blijven besloot ik meer te gaan sporten. Dit werd dagelijks, en ik voelde mij er enorm goed bij!

 

Kink in de kabel

Maar op woensdag 19 april kwam er een ‘kink in de kabel’. Ik zou meelopen met een run georganiseerd door de Rotterdam Running Crew; een run over het eiland van Brienenoord. Daar was ik al heel lang niet geweest, en het leek mij erg leuk om daar met een grote groep te gaan lopen. Ik had gekozen voor de 9 km, maar na 500 meter ging het flink mis. We gingen een weg oversteken, en ik liep op een fietspad. Ik was in de veronderstelling dat het fietspad gelijk liep aan de weg die wij over gingen steken. Helaas kwam ik daar achter dat dit niet zo was, toen ik mijn enkel dubbel voelde klappen op de stoeprand… Ik voelde een enorme pijnscheut, maar die leek ook gelijk weer weg te zijn, dus ik dacht gewoon verder te kunnen lopen. Een fysiotherapeut die toevallig naast mij liep, zei dat dit niet verstandig was omdat zij mijn enkel dikker zag worden door mijn sok heen! Toen er werd gezegd dat ik moest gaan zitten, was de adrenaline weg; daar kwam een enorme pijn in mijn enkel voor in de plaats. Uiteindelijk blijkt er op 3 verschillende plaatsen in mijn enkelband een scheurtje te zitten…

 

Reality kicks in

De week na het oplopen van mijn blessure, ga ik weer terug naar de fysio. Die vertelt mij de diagnose, en dat het echt een wonder is dat ik het niet heb gebroken. Het dringt nog niet tot mij door.. De fysio ziet dit waarschijnlijk aan mijn gezicht en zegt dat er eigenlijk voor 2 weken gips omheen had gemoeten. En dat ik dit echt heel serieus moet nemen, en mijn voet absoluut niet te veel mag belasten. Ik luister er braaf naar, ook omdat ik nog behoorlijk veel pijn heb.

In de tweede week lijkt het beter te gaan met mijn enkel, maar dit is van korte duur. Twee dagen achter elkaar heb ik ermee gelopen zonder krukken, en dit wordt ‘afgestraft’ met het ’s nachts wakker worden van een zeer pijnlijke en weer dikker geworden voet.. Maandag neem ik weer contact op met de fysio, en die geeft aan dat ik er absoluut niet op mag lopen en dat ik toch weer met krukken moet lopen.

Mijn derde week is nu ingegaan, en mijn enkel reageert goed op het lopen met krukken. Het erop staan, om bv te koken en even een kleine boodschap halen met krukken, wordt resulteert echter nog steeds met steken in mijn enkel en weer dikker worden van mijn gehele voet.. Ik vind dit wel heel erg lang duren… Want ik kan bijna niets! Maar ik blijf positief. Totdat ik op gesprek ben geweest op mijn werk…

 

Rust 2.0

Vanaf december vorig jaar zit ik thuis met een burn-out. Het dagelijks sporten werd mijn uitlaatklep. Maar dat is nu ook weggevallen, grotendeels want ben voorzichtig weer gestart met aangepast trainen. Neemt niet weg dat ik daar somber van ben geworden; en daar komt mijn chronische depressie om de hoek kijken.. Nu ik niet werk, en ook nog eens niet voluit kan sporten, voel ik mij waardeloos. Door het sporten had ik het gevoel ‘nog iets te kunnen doen’. Maar nu kan ik dus helemaal niets meer; waardeloos dus. Mijn moeder, en anderen zeggen dat dit “een teken” is dat ik rust moet houden. Dit maakt mij zo boos! Ik ben al maanden thuis, en nu kan ik ook niet sporten, kan amper mijn huishouden doen. En dan hebben “jullie” het over rust? Hoe rustig moet ik zijn? Als een lijk??? Oeps… zo boos was ik dus…

En daar komt nog iets bij; ik had al eerder geschreven dat de bedrijfsarts mij had geadviseerd om te starten met cognitieve gedragstherapie. Hij zou mij aanmelden, mits ik toestemming zou krijgen van mijn werkgever (die gaf direct toestemming heel fijn!). Door miscommunicatie tussen die 2, ben ik helaas nog steeds niet gestart… Zelf heb ik de bedrijfsarts tussendoor gemaild, contact gehad met mijn leidinggevende, om zo hopelijk het proces van aanmelden doorgang te geven. Maar helaas. Helemaal niets. Op een gegeven moment was ik er helemaal klaar mee, en heb ik besloten om hierin (tussen bedrijfsarts en werkgever) niets meer te doen. Want dit is een van de redenen waardoor ik thuis ben komen te zitten. Naast mijn eigen taken, deed ik ook andermans werk..

Met mijn leidinggevende heb afgelopen week een gesprek gehad over het weer voorzichtig starten en opbouwen van werk. Er is nog helemaal geen sprake van dat ik weer direct terug ga in mijn oude functie, maar puur om weer in het werkritme te komen. Ik sta hier wel voor open, want ik ben al een behoorlijke tijd thuis. Te lang thuis blijven is niet goed, maar is alweer starten, al is het maar voor 3 uur in de week wel verstandig? Want de bedrijfsarts had duidelijk gezegd dat ik pas weer mocht gaan werken als ik al een paar sessies achter de rug had. Maar ja.. de bedrijfsarts had ook gezegd dat ik pas weer bij hem terug zou komen als ik al een paar therapiesessies had gehad… Dit gaat niet gebeuren, want ik moet volgende week al weer bij hem op het spreekuur komen. Zonder.. juist ja.. zonder dat ik nog maar 1 therapiesessie heb gehad! Sterker nog; nog niet eens een intakegesprek! Van dit alles ben ik zodanig in de war, dat ik helemaal niet meer helder kan nadenken. Dit duurt ruim 2 dagen..

 

Voor jezelf zorgen!

Bovenstaande; niet meer kunnen sporten, en nog steeds niet gestart zijn met therapie, maakte dat ik heel somber werd. Ik zat letterlijk thuis, te vegeteren op de bank, want ik kan niks meer dan alleen maar mijn hoofd overuren te laten maken.

Maar! Op het werk zag ik een van mijn collega’s die net hersteld is van een burn-out, en die gaf aan baat te hebben gehad bij een haptonoom. Nu ben ik jaren terug een tijdje bij een haptonoom geweest, en dat heeft mij toen heel goed geholpen. Ik gaf aan interesse te hebben, en kreeg van haar een naam en telefoonnummer.  Bij het krijgen van die gegevens kreeg ik ineens een hoopvol gevoel; het nemen van de regie van mijn eigen leven! Die avond vertel ik aan 2 sportzusjes waar ik mee zit, en 1 zegt prompt: “Karin, ik wil niet wreed zijn, maar ze gaan je niet helpen. Je moet het zelf doen.”  Juist… Bevestiging nummer 2. Vanochtend was ik weer eens lekker aan het scrollen door Insta, en zag de volgende tekst voorbij komen:

“Happiness is a choice not a result. Nothing will make you happy until you choose to be happy. No person will make you happy unless you decide to be happy. Your happiness will not come to you. It can only come from you.”

BAM!!! BEVESTIGING NUMMER 3!!!

Vervolgens had ik even een privégesprek met iemand via Insta, en die schreef oa:

“Er is maar 1 iemand die jouw leven kan veranderen, en dat ben jij. Het begint in je hoofd. Wat je denkt is wat je gelooft. Je bent zoveel sterker dan je denkt!”

Vervolgens kreeg ik ook nog twee boekentips. Allebei die boeken had ik al op mijn boekenlijst gezet, voor boeken die ik nog graag wil lezen..

WOOOOOOOOOOOW!!!!!!!! BEVESTIGING NUMMER 4!!!!

 

De boeken heb ik vanmiddag gelijk besteld bij Bol.com. Volgende week neem ik contact op met die haptonoom. En nee, ik ga niet gelijk weer rennen en vliegen. Absoluut niet. Want.. eerlijk is eerlijk; ik zorg nog steeds niet heel erg goed voor mijzelf.  En ik weet dat ik veel rust nodig heb. Al heb ik nu echt een schijthekel gekregen aan dat woord!! Maar goed, de eerste stap; het bestellen van die boeken is gezet. Ik heb de regie weer genomen, en het voelt goed!!

Heb je het gevoel de regie kwijt te zijn geraakt? Probeer alstublieft toch zoveel mogelijk open te staan voor feedback en advies van anderen. En dan bedoel ik niet, dat je met iedereen moet praten die je tegenkomt, want daarvan kun je juist nog meer in de war raken. Maar praat met mensen waarbij je je prettig voelt. En je hoeft ook niet al het advies van iedereen aan te nemen. Neem het mee naar huis, en denk goed na wat wel en wat niet bij je past. En van daaruit kun je weer verder actie ondernemen.

 

Als ik het kan… dan kunnen jullie het ook.

 

Liefs, Karin

Ben je GEK geworden?

Dit wordt vaak gezegd door Surinaamse ouders, als je iets stouts hebt gedaan. “Ben je gek geworden?!” Oftewel, ben je wel helemaal lekker dat je dat hebt geflikt? Als je dat werd gezegd als kind, wist je dat je je koest moest houden en verder geen ‘gekke’ (stoute) dingen meer moest doen! LET OP: het lijkt op een vraag, omdat je een vraagteken hoort, maar geloof mij, het is geen vraag. Waag het niet om antwoord te geven, want dan kun je je tandjes gaan rapen… En hopelijk heb je dan nog melktandjes..

LOOSING MY MIND

Soms denk ik dat ik echt gek aan het worden ben. Mijn hoofd zit vol, te vol. Ik kan dan niet meer helder nadenken. Het nu overspannen thuiszitten levert daar uiteraard geen positieve bijdrage bij.

Ik zit thuis, en daardoor heeft mijn hoofd helemaal de kans om overuren te draaien. En daar maakt hij (ja; hij!) grif gebruik/ misbruik van! Vanaf eerste Kerstdag 2016 zit ik thuis.. Grappig ik typte net per ongeluk : “1016”… Kun je nagaan hoe lang ik het gevoel heb dat ik thuis zit!

Maar goed, ben nu al ruim 3 maanden thuis. De eerste 2 maanden heb ik mij veel afgesloten van alles en iedereen, daar had ik sterk behoefte aan. Maar de afgelopen maand realiseer ik mij dat ik behoorlijk geïsoleerd leef; gelukkig train ik nog een aantal keren in de week, anders was het helemaal erg geweest. Iedereen om mij heen werkt, leeft uiteraard zijn/haar eigen leven dat gewoon doorgaat. Omdat ik thuis zit heb ik het gevoel dat ik in een andere dimensie zit dan de rest van de bevolking, dat bij mij niet alles doorgaat, maar dat ik stil sta. Stil gezet worden is goed, maar stil staan, zonder enige ontwikkeling dat is niet goed! Maar sta ik ook echt stil, en maak ik geen ontwikkeling door? Jawel, natuurlijk maak ik wel ontwikkelingen door, alleen zie ik het resultaat nog niet. En daar komt het weer hoor; ik ben resultaatgericht.. Iedere keer moet ik mijzelf erop aanspreken om af en toe dat resultaatgericht zijn los te laten, en bezig te zijn met de weg naar het resultaat. Dat laatste staat heel mooi op het scherm, maar in de realiteit vind ik het vaak bullshit; ben gewoon te ongeduldig daarvoor.

 

HET GAAT VERDER

Het gaat verder dan wat ik hiervoor beschreef. Nu wist ik al dat ik vaak vreemde hersenkronkels en acties heb, maar nu schijn ik echt de kroon te spannen op dit gebied! Een paar voorbeelden:

  • Het ene moment sta ik goed op en de andere dag niet. Je denkt waarschijnlijk: “En? Dat heeft iedereen.” Dat klopt, maar heeft een minder goede/slechte dag ook zo’n grote invloed op je? Op een “slechte” dag kan ik mijzelf helemaal de put in praten en zie ik het helemaal niet meer zitten, en komt het nooooooooit meer goed! Op goede dagen? Dan voel ik mij als alle superhelden tegelijkertijd! Dan denk ik dat ik kan vliegen! Bij wijze van spreken dan… Over balans gesproken…
  • Ik hou niet echt van shoppen, maar had eindelijk DE winkel gevonden: Shoeby! Alleen heb ik helaas een winkel gekozen tot favoriet waar het niet zo goed mee gaat. Het filiaal hier dichtbij, is vorig jaar gesloten. Geen probleem, want er was nog een filiaal een klein stuk verderop. Maar nu kreeg ik 2 weken terug een mail dat dit filiaal ook sluit, en dat ik mijn kleding voortaan kan kopen bij 1 van de 2 filialen aan de andere kant van Rotterdam. WAT? Hoe durven ze? Je begrijpt; ik was de rest van de dag van slag. Nee natuurlijk begrijp je dat niet, want het gaat maar om een winkel. Maar bij mij maakte het heel wat emoties los! Het erge was, dat ik dit ook nog “besprak” na de training, alsof het een probleem was van wereldformaat! Serieus Karin, nu denken ze helemaal dat je GEK bent!
  • Laatst had ik een gesprek op mijn werk. De ene collega zei dat ik er goed uit zag, de ander vond dat ik er moe uitzag, weer een andere vond dat ik er slecht uit zag. Bij thuiskomst keek ik in de spiegel… He-le-maal in de war! Zie ik er nu goed, moe of slecht uit? Geen idee? Resultaat? Twee dagen van slag!
  • Gedachtes als; komt het ooit goed? Kan ik over een tijdje weer aan het werk? Word ik ooit weer normaal? Deze gedachtes hielden mij wakker; na een paar dagen kreeg ik trouwens wel antwoord op het voorgaande punt.. Door de enorme wallen die ondertussen waren ontstaan, wist ik tenminste dat ik er moe uit zag!
  • Ik liep laatst een winkel binnen, en wist totaal niet meer wat ik in die winkel deed… Om niet verward over te komen, liep ik quasi geïnteresseerd alle producten uitgebreid te bekijken, ondertussen proberen erachter te komen wat ik nu toch deze winkel binnenstapte! Na een paar minuten kwam ik er gelukkig achter! En anders was het gewoon: ” Kijken kijken, niet kopen.”  Niks mis mee… Wel jammer, dat ik dan thuis ineens wel weer zou weten wat ik moest hebben… Zo irritant!
  • Gepast betalen en wachten op wisselgeld…. Winkelier: “Lieverd, je hebt gepast betaald, je gaat echt niets meer van mij krijgen…”  ZUCHT! Op dit soort momenten ben ik extra blij met mijn donkere huid!!!!
  • Met mijn goede gedrag een to-do lijstje maken, en dan aan het eind van de dag je to-do lijstje vinden… Verbaasd ernaar kijken…Niets mee gedaan! Helemaal vergeten dat ik er 1 had gemaakt! WAUW!!

 

RELATIVEREN

Op een gegeven moment stuurde ik mijn coach/trainer een appje: “Ik denk dat ik gek aan het worden ben..” Hij stuurde terug: “Hoezo denk je dat?” En ik somde onder andere bovenstaande punten op… Als antwoord kreeg ik de lachende smileys…. Hij lach helemaal in een deuk! En typte dat hij mij grappig vond, en dat ik helemaal niet gek aan het worden ben. Toen las ik weer even terug… En moest er ook enorm om lachen!

De weg, de reis, naar het beter worden is niet alleen maar kommer en kwel. Vaak vind ik het bullshit, zoals ik hiervoor schreef, maar het is ontzettend waardevol, om zoveel dingen over jezelf te ontdekken! En gelukkig kan ik weer lekker lachen.

Over lachen gesproken; gisteravond bleef ik nog lekker met 2 sportzusjes praten. Daarna ging ik buiten nog verder praten met 1 sportzusje. Het gesprek was zo leuk, dat een ander sportzusje die na onze smallgrouptraining toen aan het trainen was, naar buiten kwam omdat ik zo hard aan het lachen was…. “Staan jullie er nog? Ik kan je binnen horen!” Oeps! Maar dat was de eerste “oeps”… Op een gegeven moment zag ik de volgende klant daarna alweer aankomen… Weer Oeps! Toen sloten wij het gesprek af, en pakte ik mijn telefoon en zag ik dat ik ondertussen een bericht had gekregen van Parkmobile (betaald parkeren) : een herinnering dat ik nog aangemeld stond… Oeps!

Tja… ik doe alles met volle overgave; moederen, werken, sporten. En zoals ik al eerder had “gezegd”. Het vaak GENIETEN VOL OVERGAVE,  werk ik nu ook aan. En het bevalt mij prima!

Bij deze bied ik wel alvast mijn excuses aan, aan diegenen die last gaan krijgen van mijn harde gelach…

 

Zijn jullie wel eens in de war, of overstuur om iets, wat later onbenullig bleek? Ik hoop van harte antwoord te krijgen, want anders blijk ik toch GEK te zijn! HELLUP!

 

 

 

 

 

ZIN VERSUS TEGENZIN

Doen jullie waar je zin in hebt? Willen jullie daarover nadenken? Want ik wil het heel graag van jullie weten! En dan bedoel ik niet de dingen die moeten, zoals een rekening betalen, en “je doet lekker waar je zin in hebt, dus ik betaal die lekker niet.” Dat is een voorbeeld van iets dat echt moet, want als je het niet doet kan dit nare, sterker nog; krijgt dit nare gevolgen.

Nee ik heb het over de dingen die niet echt moeten; Zoals naar een verjaardag gaan, of naar de bioscoop met een vriend of vriendin. Dat is/ was dus ook een ‘eigenaardigheid’ van mij; ik deed tot voor kort dingen die niet echt moesten, tegen mijn zin in!

 

LIEF

Zolang ik mij kan herinneren, vond iedereen mij altijd lief. Toen vond ik dat altijd prettig om te horen, want ik wilde door iedereen lief gevonden worden. Waar dat precies vandaan komt weet ik eigenlijk niet precies; mijn moeder is het type ‘ruwe bolster blanke pit’. Mijn moeder heeft altijd schijt aan alles gehad, en nu nog. Zij neemt geen blad voor de mond, maakt scherpe opmerkingen tegen iedereen. Of diegene het wilt horen of niet. Het boeit haar helemaal niet of zij daar vrienden mee verliest, en dat mensen haar daardoor niet meer aardig/lief vinden. Nou ja.. dat is niet helemaal waar. Het doet haar soms wel pijn, maar zij vindt dan toch dat zij in haar recht stond om die ene opmerking te maken, en gaat redelijk weer snel verder over tot de orde van de dag. Dat heb ik dus duidelijk niet van haar! Nu ben ik niet alleen door haar opgevoed; mijn moeder heeft bijna altijd fulltime gewerkt, en in mijn tijd (OMG.. ik ben oud!!) had je nog geen kinderdagverblijven. Dus ging mijn moeder op zoek naar iemand die, als mijn moeder aan het werk was, op mij kon passen. Door een voor mij nog onbekende reden, want mijn moeder begrijpt tot de dag van vandaag nog steeds niet hoe dit gebeurde kwam ik, net een paar weken oud, in een tehuis terecht. Mijn moeder vertelt hierover dat zij wel iedere dag langskwam. Verder wilt zij niet over deze periode praten, zij vindt het zichtbaar erg lastig. Dus heb er verder ook niet meer naar gevraagd. Hier ben ik gebleven tot ik 7 maanden oud was, toen kwam ik bij een ouder echtpaar terecht; mijn pleegouders. Zo noemde ik ze dan, want het waren oppasouders. Vanaf dat ik mij kan herinneren zei ik ‘mama’ tegen mijn pleegmoeder. Tegen mijn pleegvader daarentegen zei ik ‘oom’.  Geen idee waarom, want ik hield evenveel van allebei.

 

In die periode, tot mijn twaalfde, zijn er traumatische dingen gebeurd. En ik denk dat in die lange heftige periode, want ik ben geen psycholoog of psychiater, is het ‘lief willen zijn’ ontstaan. LIEF heeft, vanaf dat ik volwassen ben, een negatieve lading gekregen. Vanuit de grond van mijn hart kan ik zeggen; “Ik HAAT het woord lief zijn. Ik HAAT lief zijn.” Want op volwassen leeftijd was ik al behoorlijk wat ervaringen rijker op het gebied van misbruik laten maken van mijzelf door het lief willen zijn en gevonden willen worden.

  

GEEN IDENTITEIT

Doordat ik altijd aardig gevonden wilde worden, en niemand kwijt wilde raken, deed ik bijna altijd alles wat een ander wilde. Hierdoor raak je jezelf letterlijk kwijt, je raakt je identiteit kwijt. De eerste hint kreeg ik van een orthopedagoog, waar ik heen ging omdat mijn puber toen nog een peuter, al gedragsproblemen vertoonde. Zij vroeg aan mij of ik wel eens iets voor mijzelf deed. Wat? Dat vond ik zo’n rare vraag! Vervolgens vroeg zij mij wat ik leuk vond. Uuuuhm…… hier moest ik heel lang over nadenken. Zo lang dat ik mij ongemakkelijk voelde, want ik wist gewoon echt niet wat ik leuk vond!! Van haar kreeg ik toen de opdracht om hierover na te denken en op te schrijven wat ik leuk vond. Dat heb ik toen uiteindelijk nooit meer gedaan; want met puber ging het inmiddels weer goed, wat overigens tijdelijk was. Heel erg jammer! Maar ik ging weer over tot de orde van de dag; zorgen voor mijn kind en werken. En zo verdween ik, Karin, weer op de achtergrond.

In mijn vorige blog schreef ik dat ik heel erg snel boos word, en hoe dat komt. Nog heel even kort; tijdens mijn burn-out volgde ik een speciaal programma, en tijdens een van de therapiesessies kwam ik erachter dat ik nog nooit echt boos was geweest. Heeft natuurlijk ook te maken gehad met het lief willen zijn, dus dan kun je nooit boos worden op een ander!

Vlak voor die periode, dus toen ik tegen mijn burn-out aan liep, begon ik te balen om altijd de zin van een ander te doen. Dat balen begon op mijn 40e…. Heel laat ik weet het! Ben nooit erg snel geweest! Maar omdat ik nu pas mijn grens had bereikt, en dit zo lang had geduurd, gaf ik mijn grenzen uuuuhm… zeer ongenuanceerd aan zeg maar… Hierdoor gebeurden er twee dingen; mensen in mijn omgeving raakten in de war.

1.       Karin gaf ineens haar grenzen aan, daarvoor was ik grenzeloos…

2.       Karin was ineens niet meer zo lief!

3.       Dat zijn eigenlijk 3 dingen.. (met de mensen in mijn omgeving die in de war raakten)

 

Dit maakte dat ik voor het eerst echt in conflict raakte met mensen, en hierdoor mensen kwijtraakte. Het rare van mij was, ik vond dit vreemd! Want die mensen gaven toch ook altijd hun eigen mening, en gaven hun grenzen aan? Dan ‘mag’ ik dat toch ook?  Belachelijk dat zij hier boos om worden! En hierom werd ik ook boos. Tijdens een van die therapiesessies tijdens mijn burn-out kwam dit ter sprake. De psycholoog beschreef de situatie als volgt; “Karin, jij had altijd een snoeppot open staan op een salontafel binnen handbereik voor iedereen. Iedereen kon daar altijd zonder moeite zoveel snoep uit halen als zij wilden. Nu heb jij ineens die snoeppot weggehaald! Dan krijg je de reactie zoals van een klein kind die altijd zijn zin krijgt, en nu ineens niet meer. Die begrijpt daar helemaal niets van, en gaat daar heftig op ageren! Bij volwassenen is dat niet anders!”  Ooooooh……. Ben wel traag van begrip, maar deze uitleg begreep ik wel direct.

  

VASTBERADEN

Maar dat maakte niet dat ik dacht; ik moet die snoeppot weer halen en open op de salontafel zetten. Ik had ontdekt dat ik het heerlijk vond om mijn eigen grenzen aan te geven! Het leek erop alsof ik in de peuterpuber fase zat; lekker op alles nee zeggen! Heerlijk ik genoot ervan!

 

Zoals jullie weten, dacht ik mijn grenzen goed aan te kunnen geven, maar ik zit weer overspannen thuis… Dus dit is nog een aandachtspuntje! Ok ok.. 1 van de vele aandachtspunten, maar 1 ding tegelijk! Waar ik nu wel heel vastberaden in ben; aan het ontdekken wat ik leuk vind! Wat ik echt leuk vind! En als iemand mij vraagt om iets te gaan doen, denk ik er eerst over na, of ik het wel leuk vind om dat te gaan doen. Misschien denken sommigen van jullie: “belachelijk dat zij dit nu pas aan het ontdekken is!” Tja.. iedereen is anders, en ieder volgt daarin zijn eigen weg, ontwikkelt zich op een andere manier.

Ook dit heeft weer te maken met mijn doel voor dit jaar; het goed voor mijzelf zorgen. Het van jezelf houden. Ik geloof heel sterk erin dat het van jezelf houden de basis is van alles. Als je van jezelf houdt; zorg je goed voor jezelf, geef je duidelijk je grenzen aan, raak je niet zo snel van de leg als iemand iets lelijks tegen je zegt, enz. Het klinkt allemaal zo logisch, het typt zo makkelijk, en het lijkt zo makkelijk. Maar de praktijk is anders! Ik hou van moeilijk, weten jullie nog? Dus ik ga ervoor! Lekker mijn eigen zin doen, niets meer met tegenzin!

 

Van jezelf gaan houden en blijven houden, en af en toe of vaak als dat nodig is, FUCK YOU of FUCK IT zeggen. Ik hou ervan om het te schrijven en te zeggen: “FUCK YOU! “

 

 

Dat was trouwens niet tegen jullie hè? Want ik wil wel dat jullie mij aardig blijven vinden!

 

 

 

 

MIJN EIGENAARDIGHEDEN

Omdat ik nu al geruime tijd thuis ben door een burn-out, kom ik mijzelf ongelooflijk vaak tegen! Je zou denken dat ik niet veel om handen heb, omdat ik nu “lekker thuis zit”, maar het tegendeel is waar. De meest belachelijke, kleine, pietluttige dingen kosten mij enorm veel energie. En dan voelt het vaak aan het einde van de dag alsof ik er een hele werkdag op heb zitten! Bizar! Omdat ik mijzelf nu zo vaak tegenkom, ongewild, kom ik erachter dat ik wat eigenaardigheden bezit… Nu wist ik van een aantal het bestaan al af, maar sinds ik thuis ben heb ik er nog een aantal ontdekt… HELP!

 

VERANDERINGEN

Ik heb een hekel aan veranderingen. En dan heb ik het niet over dat iets zich ontwikkelt en dan langzaamaan verandert. Nee, ik heb het over plotselinge veranderingen. Want zo was het niet afgesproken of gezegd, en als er dan ineens anders wordt besloten krijg ik kortsluiting in mijn bovenkamer…

 

HSP

Hoog Sensitief Persoon = Karin. Harde geluiden, veel mensen, emoties van anderen, drukte in het algemeen, geuren, teveel aanraken… PRIKKELS!!!! Dat maakt mij doodmoe. Daarom trek ik mij tijdens de pauzes op een studiedag terug in mijn lokaal, terwijl de rest van mijn collega’s dan elkaar juist gezellig opzoekt. Mijn directeur maakte zich eerst zorgen, maar weet nu dat ik dan ernstig overprikkeld ben en even moet ontprikkelen.. Is dat een echt woord? Geen idee, maar jullie begrijpen mij toch? Ook als ik in gezelschap ben van vrienden, dan trek ik mij vaak even terug door even op mijn telefoon te kijken en wat te lezen.

 

ANGST

In mijn eerste blog heb ik al eens geschreven dat ik een angststoornis heb. Dit heeft zich een tijd geuit in een lichte vorm van straatvrees. Maar nog steeds mijd ik zoveel mogelijk drukke plaatsen. Ik doe het wel, maar dit vergt een hoop energie.  Verder ben ik gewoon een schijtluis; ik durf absoluut niet in attracties. Ben het type; “blijf liever met mijn beide benen op de grond”. In Rotterdam is er een bus die ook kan varen, “de Splashbus”. Hier durf ik ook niet in; een bus die ook kan varen? Dat vind ik heel raar, dat moet een keer mis gaan! Puber wilt heel graag eens met deze bus, dus ik ga deze zomer proberen over mijn angst heen te stappen en met haar in die gekke bus te gaan.. Want zij moet niet de dupe worden van mijn angst!! En wat betreft attractieparken dan denk je? Dan gaan wij altijd met anderen die wel in attracties durven. En dan ben ik diegene die op de tassen let, die moet er ook zijn toch?

 

 ONGEDULDIG

Yep! Ongeduldig zijn is “my middle name”. Zelf ben ik een “doener”, dus heb moeite met denkers. Dat duurt veel te lang!! Het is goed om na te denken, maar niet te lang. Even nadenken, en dan actie! Vergaderingen duren mij ook altijd te lang. Wat blijven we vaak lang bij 1 agendapunt hangen! Woehaa! Om nog maar te zwijgen over de rondvraag… rondVRAAG. Dus stel je vraag en klaar. Nee hoor, sommige mensen vinden het dan nodig om een hele inleiding of voorwoord te geven voordat zij hun uiteindelijke vraag stellen.. Zucht.. Het verkeer? De linkerbaan is voor snelle mensen! Rij je langzaam? Vind ik helemaal niet erg, maar dan moet je opzouten naar de rechterbaan!!

 

CONTROLFREAK

Nu ik goed naar dit woord kijk, denk ik… wauw… dat is echt eng.. Maar ja, toen ik besloot te gaan bloggen, heb ik met mijzelf afgesproken dat ik open en eerlijk zou zijn. Dus ja; ik ben een controlfreak. Ik heb heel graag de controle over alles. En alles moet gaan zoals ik het wil. Dat gebeurt helaas niet altijd, en daar kan ik dan ff flink van, ‘van de leg zijn’. Dat is vooral lastig voor mijzelf, maar ook voor een ander… Dat brengt mij naar de volgende eigenaardigheid:

 

PERFECTIONIST

Alles wat ik doe moet perfect, tot in de puntjes verzorgd zijn. Daardoor maak ik het lastig voor mijzelf, maar ook voor een ander. Want ik eis het ook van anderen. Ik vind het heel lastig om te zien dat anderen een andere ‘arbeidsethos’ hebben als ik. Mijn directeur heeft (hoofdschuddend en zuchtend omdat hij aan mijn hoofd zag dat ik echt niet van plan was om te veranderen) in menig functioneringsgesprek gezegd: “Karin ik ben heel tevreden over je, je zet je voor 200% in. Het mag echt wel wat minder”.  Minder? Excuse me??? Ben je GEK geworden? Ja minder Karin, want nu zit jij, mevrouw de perfectionist, thuis met een burn-out.

 

VREEMDEN

Ik hou niet van vreemden? Wat?! Nee echt niet. Ik hou ervan om nieuwe mensen te ontmoeten, en maak regelmatig met vreemden een praatje op straat. En ik raak ook bevriend met mensen die eerst vreemd voor mij waren. Tja…dan heb ik de controle hè? Maar nu is het al eens een aantal keer voorgekomen dat ik een nieuwe leidinggevende krijg, die ik niet ken. En dan moet ik soms wel eens iets vragen wat met mijn persoonlijke situatie te maken heeft. En daarvoor moet ik bij de nieuwe directeur zijn. PFFFFFFF… Ja dag! Dat ga ik niet bespreken met een vreemde! Het duurt daardoor dan maanden voordat ik dan echt iets ga vragen aan of bespreek met diegene.. En diegene weet dat, want dat zeg ik dan wel “gewoon”, dat ik moeite heb met vreemden en dat het even zal duren voordat ik echt in gesprek ga met diegene. Tot nu toe is dat altijd geaccepteerd gelukkig.

 

SCHAMEN

Dat doe ik heel snel. Al is het bloedheet, Karin blijft in een lange sportlegging rennen. Al zweet ik mij helemaal kapot. Mijn blote benen laten zien? Ja dag! Ik ga zo af en toe wel eens zwemmen.. Als je iemand ziet rennen van de kleedkamer naar het zwembad of terug? Dat ben ik! Ook zal je mij niet in jurkjes zien, of in felle kleuren. Beiden wil ik deze zomer wel proberen. Maar hardlopen in een korte broek? HELL NO! Ik wil nog wel nadenken over een driekwart legging…

 

PISSIG

Dat kan ik heel snel worden. Dit gaat niet langzaam opbouwend… Nope.. van nul tot 100 in 1 seconde. Toen ik drie jaar terug mijn eerste burn-out kreeg, heb ik in een bepaald programma therapie gevolgd. Tijdens een van die gesprekken, kwam ik erachter dat ik eigenlijk nog nooit boos was geweest… Veertig jaar lang niet boos geweest! Want ik wilde vroeger dat iedereen mij aardig vond, en daardoor pikte ik veel van anderen, en slikte ik mijn boosheid weg om geen confrontatie aan te gaan. En toen ik daar in dat gesprek achter kwam… Ontstak ik in een verschrikkelijke ontembare woede! Als iemand bijvoorbeeld ‘voorpiepte’ in een winkel.. WAUW! Diegene AT ik bijna op!! Wie dacht diegene wel niet wat hij/zij was?  Nu ik eet ik geen mensen meer op in winkels.. Maar ik kan nog steeds snel boos worden, en kan dit dan niet op een genuanceerde manier uiten…Of ik dit erg vind? Nee… nu is het mijn tijd om lekker pissig te worden!

 

BOOS OP MIJZELF

Nee, ik word niet alleen boos op een ander, ik word ook wel eens boos op mijzelf. Voor het feit dat ik nu voor de tweede keer een burn-out heb. Dat ik niet zoveel prikkels kan hebben op een dag. Snel moe ben. Alles op moet schrijven, omdat ik het anders vergeet. Te ongeduldig ben geweest met mijn puber. Nou ja, zo kan ik nog wel even doorgaan!

 

ETEN

De hele dag bezig zijn met eten! Denken aan eten, bedenken wat ik ga eten, en gewoon eten!!! Maar als ik op Instagram kijk en met mijn sportzusjes praat, heb ik zo’n vermoeden dat ik niet de enige ben!

 

MOEILIJK

Ik maak het mijzelf graag moeilijk. Geen idee waarom.. Maar ik hou er gewoon niet van om de makkelijke(re) weg te kiezen. Werken in het regulier onderwijs? Nee joh, werken met “boefjes” vind ik veel leuker! Studeren toen ik mijn dochter nog niet had? Natuurlijk niet! Wachten tot je een kind hebt, en dan besluiten om de PABO (leraar Basisonderwijs) te gaan doen; 4 jaar lang 3 avonden in de week met een studielast van 40 uur per week… Of weken geen afspraken hebben, en dan ineens 3 afspraken op een dag. Erg leuk! Maar wel behoorlijk stressvol als je van de ene leuke afspraak naar de andere moet rennen.. Tja, want waarom zou je de afspraken verdelen over verschillende dagen, als je ze ook op een dag kunt proppen?

 

GEZAG

Hier moet ik eigenlijk heel hard om lachen. Zelf werk ik als docent op een cluster-4 school voor 12 t/m 18 jarigen. Zeer moeilijk opvoedbare kinderen, die 1 ding gemeen hebben; moeite met gezag. Dat heb ik dus met hen gemeen… De leerlingen moeten er ook vaak om lachen, want ik steek het niet onder stoelen of banken zeg maar!  Ik hou er echt niet van als er tegen mij gezegd wordt wat ik moet doen. Ik moet helemaal niks ja! Daarom zorg ik ervoor dat ik diegene die mij opdrachten “mogen” geven, een stapje voor ben. Ik weet wat er moet gebeuren, en heb het al af voordat zij überhaupt de kans krijgen om te zeggen wat ik moet doen.

 

 

Nu ik dit zo allemaal terug lees… Zijn het wel eigenaardigheden? Volgens mij is het best normaal. Weet je? Ik ben ook maar gewoon een mens! Ja GEWOON een DOL DWAAS MENS!

Ik wil natuurlijk heel graag weten wat jullie eigenaardigheden zijn!!

 

CREATIEF HOOFDDOEK BINDEN

IMG_20170302_165059_894
Foto gemaakt onderweg naar de workshop

 

 

Vanaf mijn moeders huis loop ik naar de locatie waar de workshop wordt gehouden. Ik weet ongeveer waar het is, het laatste stukje gebruik ik mijn google maps app.. Die helpt niet echt (lees: helemaal niet), want die stuurt mij de verkeerde kant op. Gelukkig weet ik zelf waar de Wijnhaven is, dus loop ik stug weer de andere kant op. Na even zoeken heb ik het gevonden. Ik bel aan, loop naar binnen en kan kiezen uit een trap en een lift. Op een bord in de hal, kijk ik op welke etage ik moet zijn, maar dat staat niet aangegeven. Dus kies ik ervoor om met de trap naar boven te gaan. Op de derde etage, staat Diana Ritfeld mij vriendelijk op te wachten. Zij laat mij zien in welke ruimte de workshop wordt gehouden, en tot mijn grote verbazing zie ik dat ik de eerst ben.

20170218_153859

Het is een kleine (kantoor)ruimte, maar gezellig aangekleed. De tafel ligt vol met mooie stukken Afrikaanse stof, en folders. Ook staat er een Ipad waarop een slide-show te zien is met verschillende creaties hoofddoek binden. Zo krijg je alvast een indruk van wat je waarschijnlijk gaat doen. Op twee stoelen liggen ook stukken stof; op de ene stoel ook hoofddoeken, en op de andere stoel kussenslopen.

 

Al kort daarna komt die vriendin die mij had meegevraagd binnen met haar vriendinnen. Er is nog 1 stoel leeg, wij vragen ons af wie dat kan zijn, want wij dachten dat het alleen ons groepje zou zijn. Een paar minuten later komt er nog iemand die zich alleen had aangemeld. Diana vraagt of wij haar “in de groep” willen opnemen. Maar dat blijkt geen probleem, het klikt en wij kletsen er al snel op los! Maar…. Er het is een workshop dus er moet wel wat gedaan worden!

20170218_151946
Het boek “Hoe diep zit de pijn” van Sanne van der Most

 

Diana stelt zichzelf voor, en vraagt aan iedereen om dit ook te doen. Dit om het ijs een beetje te breken. Vervolgens leest Diana een gedicht voor die zij zelf heeft geschreven voor het boek: “Hoe diep zit de pijn” van Sanne van der Most.

Het is een gedicht wat je aanzet tot nadenken. Diana vraagt wat het gedicht bij ons losmaakt. Onderwerpen als; de “zwarte pieten discussie” , discriminatie, 2e Wereldoorlog, respect, komen langs en worden serieus, maar niet op een zware manier besproken.

Vervolgens vertelt zij over de oorsprong en de geschiedenis van de hoofddoek; de Anisa zoals het in Suriname wordt gekend.

 

Nu mogen wij een van de mooie doeken die op tafel liggen uitkiezen en gaan staan. Met veel geduld legt …. stap voor stap uit hoe de verschillende creaties gemaakt moeten worden. Iedereen doet zeer geconcentreerd mee, en er wordt gelachen als iemand in de knoop raakt. Maar er worden ook complimenten aan elkaar gegeven, als het iemand is gelukt en/of als de creatie iemand heel mooi staat.

Ook worden er natuurlijk heel veel selfies gemaakt. Ik heb nog nooit zoveel selfies gemaakt!!

Conclusie: een zeer leuke gevarieerde workshop, waar je niet alleen leert creatief een hoofddoek te binden, maar krijg je ook een belangrijk stukje geschiedenis mee. Aanrader dus!!

http://www.di-xpression.com/

 

 

 

 

RESTAURANT MAMA ESSI

Na de workshop lopen wij nog even het centrum door, en ik ga voor het eerst de Markthal in… Echt erg, als Rotterdamse ik weet het. Daar krijg ik van die lieve vriendin een verschrikkelijke zoete maar lekkere cannoli!

IMG_20170218_164347_189
Cannoli bij de Markthal

 

Maar….. ik heb trek in een bord vol eten! Gelukkig is de tijd snel gegaan en lopen we door de koopgoot naar het metrostation, waar wij de metro pakken. Bij metro station Rijnhaven stappen we uit, en aan de overkant is restaurant mama Essi!

20170218_171223

 

Eenmaal binnen worden we vriendelijk ontvangen door mama Essi herself! Een hele vriendelijke Afrikaanse dame. Zij is helemaal enthousiast dat wij, een hoofddoek op hebben en wilt een foto maken voor haar Facebookpagina. Ik heb direct na de workshop mijn hoofddoek afgedaan; jeuk op mijn hoofd… Maar doe voor de foto ook weer mijn hoofddoek op!

IMG_20170218_172544_927

De inrichting van het restaurant is eenvoudig. Aan de muur hangen er mooie Afrikaanse doeken en schilderijen. Er hangt een tv, waar er videoclips van Afrikaanse artiesten te zien en te horen zijn. Dat maakt dat er een zeer gezellige sfeer hangt. Een vriendelijke jongeman serveert ons eten en drinken. Als wij vragen hoe de gerechten heten, weet hij dat niet, maar dat wordt hem snel vergeven.

IMG_20170218_175713_897

Wij krijgen verschillende soorten hapjes. Het eten bij dit restaurant komt vooral uit Ghana. Als voorgerecht krijgen we een heerlijke soep.Het hoofdgerecht bestaat uit verschillende soorten rijst, vlees en vis en groente. Dit heb ik echt met huid en haar opgegeten! Als nagerecht kunnen wij kiezen uit soort kleine oliebollen (puf puf) of ijs. Ik kies voor de kleine oliebollen.

Wat mij opvalt is dat er ook veel Afrikaanse klanten komen. Dat is voor mij een teken dat de smaak van de gerechten oorspronkelijk is. Daar bedoel ik mee; het is niet aangepast aan de Nederlandse smaak. Dit gebeurt vaak bij restaurants, en dat vind ik doodzonde! Ik wil in dit geval, Afrika proeven! En volgens drie van de dames waar ik mee ben, die met een Afrikaanse man zijn getrouwd, is dit ook zeker het geval.

 

Bij mama Essi moet je niet verwachten dat er constant iemand aan je tafel staat om te vragen of je nog iets wilt drinken. Op een gegeven moment is het ook behoorlijk druk in het restaurant. Er moest toen even naar de balie gelopen worden, om drinken te vragen. Zelf vond ik dit helemaal niet storend. Iedereen is heel vriendelijk en je merkt dat mama Essi het heel belangrijk vindt, dat je het eten lekker vindt en dat je het naar je zin hebt. Ik had het gevoel bij iemand thuis te zijn, en daar gezellig genoten van eten, drinken met heerlijke Afrikaans muziek op de achtergrond. Genoten!!!

 

Mama Essi gaat mij zeker terug zien!!!!

 

http://www.mamaessi.nl

 

 

 

 

 

 

 

 

Stil gezet worden

Het begon met het krijgen van de griep op Tweede Kerstdag 2016. Als iemand mij toen had gezegd dat ik op, 2 maart 2017, nog steeds ziek thuis zou zijn, had ik die persoon uitgelachen. Ongelooflijk, nu ik dit zo aan het typen ben..

 

EEN EZEL….

Na ongeveer 2 weken merkte ik dat ik niet teveel van het werk moest horen, ook moesten zij mij niet teveel vragen. Eigenlijk begonnen toen al zachtjes alarmbellen te rinkelen, maar die negeerde ik. Daar ben ik heel goed in; gevoelens, signalen, noem het maar op, te negeren. Dat is ook de reden dat ik nu nog steeds ziek thuis ben. Ik ga altijd maar door… Hoe is dat toch mogelijk nadat ik al eens een burn-out heb gehad? Heb ik dan niets geleerd van de vorige keer??

 

BEDRIJFSARTS

Op een gegeven moment was het natuurlijk onvermijdelijk… Ik werd door mijn werkgever aangemeld bij de bedrijfsarts. Dit wilde ik absoluut niet, dus begon ik een plannetje te bedenken om dit te voorkomen. “Als ik nu over een paar dagen gewoon rustig ga opbouwen, dan verdwijnt “het” vanzelf wel weer.”  Echt, dat dacht ik! Die avond maakte ik mijn to-do lijstje voor de volgende dag:

  1. Ik had die zondag wat lekkers en healthy klaargemaakt, en wilde dit naar mijn moeder brengen.
  2. Een paar boodschappen halen.
  3. De was doen.
  4. Hardlopen.

Toen ik de volgende ochtend weer naar het lijstje keek, raakte ik in paniek en begon ik te huilen. Het was teveel! Wat moest ik nu als eerste doen? Als eerste liet ik mijn “geweldig” idee varen: mijn zelfbedachte opbouwschema om niet naar de bedrijfsarts te hoeven gaan…

 

De ochtend voordat ik naar de bedrijfsarts moest heb ik een aantal punten op papier gezet. Kort en bondig had ik genoteerd wat er de afgelopen weken was gebeurd en hoe ik mij voelde. Eenmaal in de wachtkamer ben ik heel kalm, en net als ik nog even mijn punten door wil nemen word ik door de bedrijfsarts geroepen. Het is een hele vriendelijke en rustige man en vraagt waarom ik bij hem op het spreekuur ben. Ik haal mijn blaadje tevoorschijn, en noem de punten op die ik op papier had gezet. Zonder gevoel… Totdat de bedrijfsarts vragen gaat stellen, zoals: “Wat wilt u?” Ik: “Nou, gewoon werken!” De bedrijfsarts lacht, hij lacht! De bedrijfsarts maakt mij gelijk duidelijk dat ik voorlopig nog niet aan het werk kan. Door mijn perfectionisme, het lastig vinden om nee te zeggen, en een hoog verantwoordelijkheidsgevoel, ben ik weer thuis komen te zitten. Hij geeft aan dat dit patroon eerst doorbroken moet worden, voordat ik weer start met werken. Bedrijfsarts: “Het is heel makkelijk om met een opbouwschema te komen, en dan bent u zoals u wilt heel snel weer volledig aan het werk. Maar er is dan niets verandert aan uw patroon. En zit u over een half jaar weer aan mijn bureau.” “Bent u wel eens naar een psycholoog geweest?” Ik: “Wahahaha! Ik heb er een flink aantal versleten.” De bedrijfsarts fronst zijn wenkbrauwen: “Versleten?” Ik: “Ja, echt!” Nadat de bedrijfsarts mij vraagt waar ik allemaal ben geweest, concludeert hij dat ik niet de juiste therapie heb gehad. Bedrijfsarts: “Wij hebben hele goede psychologen in huis. “  Nu ben ik degene die haar wenkbrauwen fronst. De bedrijfsarts glimlacht, maar drukt mij op het hart dat dit echt zo is. Hij adviseert mij om cognitieve gedragstherapie te doen. Bedrijfsarts: “Ik ga u daar aanmelden. Als u daar een paar keer bent geweest, dan zie ik u daarna terug.” Ik: “Uuuhm, pardon? Wanneer word ik dan opgeroepen?” Ik krijg te horen dat ik vanzelf een uitnodiging krijg. Na 3 kwartier sta ik buiten. Nog steeds dringt het niet echt tot mij door. ’s Middags krijg ik het verslag van de bedrijfsarts gemaild. Prognose: positief, over een paar maanden volledig aan het werk. Ik schrik van het laatste, en dan pas begin ik te beseffen dat ik echt weer overspannen thuis ben..

 

 

 

ZIEKENHUIS

De volgende dag moet ik naar het ziekenhuis. Ik heb al een aantal weken last van een lichte uitslag, en het lijkt op iets dat ik jaren terug al eens eerder heb gehad. Dus ben door de huisarts gelijk doorverwezen naar de dermatoloog.

 

De arts kijkt naar de uitslag en bevestigd mijn vermoeden, maar roept voor de zekerheid nog een andere arts om er ook naar te kijken. Die zegt hetzelfde: Ik heb LP (Lichen Planus), een soort auto-immuunziekte. Maar die arts vindt de plekken er “vreemd” uitzien, en wil uitsluiten dat het (kwaadaardige) tumoren zijn. Ook het feit dat ik de ziekte voor de tweede keer heb, dat bijna nooit voorkomt. HUH WAT?! Voordat ik iets kan vragen, wordt er gezegd dat er foto’s worden gemaakt, dat ik een biopt krijg en bloed moet prikken. In sneltreinvaart worden de foto’s gemaakt, vervolgens komt de verpleegkundige terug voor het afnemen van de biopt. HO!!! Ik heb een aantal tatoeages, maar ik HAAT naalden, laat staan snijden! En nu gaat beiden (het prikken zelfs 2 keer) gebeuren! De verpleegkundige is heel geduldig en legt rustig uit wat er gaat gebeuren. Dit stelt mij niet echt gerust, maar het geeft wel wat afleiding. Op de prik van de verdoving na, voel ik verder niets. Na 24 uur mag ik de pleister pas verwijderen, want zo’n wondje bloed nogal volgens de verpleegkundige. GATVER!

 

“Gewapend” met een formulier voor het bloed prikken, en een document met info over mijn ziekte loop ik naar de afdeling Bloedafname. Bloednerveus loop ik de verpleegkundige achterna die mij roept. Die vraagt wat er aan de hand is. Ik helemaal verbaasd over haar vraag, vertel wat er zojuist is gebeurd. Zij neemt de tijd om naar mij te luisteren, en prikt mij volledig pijnloos. Ik bedank de verpleegkundige en loop als verdoofd naar de parkeergarage voor mijn auto en ga naar huis.

 

Die avond heb ik yoga, en daar ga ik uiteraard naartoe. Waarom niet? Nou misschien omdat je moe bent Karin? Nee joh, gewoon gaan. Ik kan jullie vertellen dat het belabberd ging. Heb de halve les, in “childpose” gelegen. Wel heel lekker hoor, maar ik had natuurlijk gewoon thuis met een kop thee onder een dekentje, op de bank kunnen zitten…

 

 

DE DAGEN ERNA

De volgende dag, donderdag, ben ik gesloopt. Ben somber en heb ontzettend veel moeite om op te staan. Alles kost ontzettend veel moeite. Die avond ga ik toch naar de smallgrouptraining, in de hoop dat ik mij daardoor iets energieker ga voelen. What was I thinking???

Na de training, volledig uitgeput, verlang ik naar een hele lange normale douchesessie, want de pleister mag er nu af!! Eenmaal thuis haal ik de pleister eraf en… het bloed stroomt eruit. WTF?! De pleister kan ik niet meer terug plakken, maar dit wil ik ook absoluut niet in verband met hygiëne. Terwijl ik probeer na te denken, blijft het wondje maar bloeden.. Ondertussen pak ik een behoorlijk stuk keukenrol, en kijk naar mijn voorraad pleisters. Geweldige pleisters hoor, maar niet voor zoiets specifieks als dit. Ik bedenk mij dat ik een straat verder een buurvrouw heb, die wijkverpleegkundige is. Met een halve keukenrol tegen mijn zij gedrukt, loop ik naar haar toe. Die kijkt eerst verbaasd via de luxaflex naar buiten, wie er voor de deur staat, maar doet al snel open. Ik vertel haar het verhaal, en gelukkig heeft zij van alles in huis, waarmee ik het wondje weer netjes kan verzorgen en weer helemaal kan afdekken. Toen ik thuiskwam na de training dacht ik al volledig uitgeput te zijn, maar nu strompel ik naar huis en verzorg het wondje en dek het af.

 

Die donderdagavond stort ik volledig in. Pas die dinsdag na het weekend, heb ik weer een beetje het gevoel bij het land van de levenden te horen. Mijn energie was helemaal weg, en die is nog steeds niet wat het zijn moet.

 

Die twee intensieve dagen hebben er goed ingehakt. Mijn chronische depressie “viert momenteel hoogtijdagen”, en mijn angststoornis is zeer nadrukkelijk aanwezig. Ik ga alleen nog de deur uit als het echt moet. Buiten hardlopen kost nu dan ook ontzettend veel energie, omdat ik gewoon liever niet (alleen) de straat op ga..

 

 

AUTO-IMMUUNZIEKTE

Hier een korte uitleg over de auto-immuunziekte die ik heb.

Lichen Planus (LP) komt van het Griekse woord “leichen” = korstmos; de platte LP-plekken lijken daarop.

Lichen Planus  is een ontsteking waarbij zowel huid als slijmvliezen (vooral slijmvliezen van de mond en het genitale gebied) kunnen zijn aangedaan. Door de vele verschijningsvormen van Lichen Planus (voortaan LP genoemd) is herkenning van de aandoening niet altijd makkelijk.

LP komt voor bij 1-2 % van de algehele bevolking. De aandoening treedt meestal op bij mensen tussen de 40 en 60 jaar, maar kan ook op jongere of oudere leeftijd voorkomen. Het komt vaker voor bij vrouwen dan bij mannen (2:1) en er is sprake van een genetische aanleg (wat niet wil zeggen dat het erfelijk is). Bij ongeveer de helft van de patiënten met LP van de huid zijn ook de slijmvliezen aangetast. Omgekeerd heeft ongeveer een derde van de patiënten met LP in de mond ook huidafwijkingen. Meestal is LP eenmalig, waarbij de symptomen na verloop van tijd verdwijnen en niet meer terugkomen. Ongeveer een op de vijf mensen (20%) krijgt LP voor een tweede keer.

Er zijn veel verklaringen voor het ontstaan van LP, maar de feitelijke oorzaken van LP zijn grotendeels onbekend. Hoogstwaarschijnlijk is LP een auto-immuunziekte: je eigen afweersysteem, dat normaal allerlei bacteriën en virussen bestrijdt, tast nu ook bepaalde stoffen in de huid en de slijmvliezen aan. Waardoor het afweersysteem zo reageert is niet bekend.

Bron: www.lichenplanus.nl

 

OMARMEN

Wat betreft de LP, heb ik ontzettend veel geluk. Veel patiënten zitten van boven tot onder, onder de huiduitslag. Bij mij is het maar op een aantal plekken aanwezig. Daarbij heb ik enorm veel geluk met mijn donkere huid; daardoor lijken het bij mij op moedervlekken. Momenteel heb ik een hormooncrème voor de huiduitslag. Hopelijk slaat dat aan. Als het niet aanslaat, moet ik medicatie slikken. De gangbare medicatie voor LP is: Prednison of een medicatie dat mensen krijgen die een orgaantransplantatie hebben ondergaan om afstoting te voorkomen. Zware medicatie dus. Hopelijk is dat niet nodig!

 

Maar dat is niet het belangrijkste. Vanaf eerste Kerstdag ben ik letterlijk stil gezet. Ik geloof dat dit gebeurt met een reden. Nu kan ik dit makkelijk zeggen, omdat ik niet iets levensbedreigends heb, waarschijnlijk had ik het dan anders gezien.  Zoals jullie al weten ga ik altijd maar door, en laat ik mij door niets of niemand stoppen. Nu moet ik wel. Ik moet nu leren om goed naar mijn lichaam te luisteren, want rust is sowieso voor iedereen belangrijk, maar met LP helemaal. Ook moet ik iedere avond uitgebreid de tijd nemen om mij in te smeren. Dit klinkt misschien heel vreemd, maar ik deed alles op de automatische piloot. Ik verzorgde mijzelf uiteraard altijd wel, maar nam daar niet uitgebreid de tijd voor. Want ik had nooit tijd! Fout.. ik nam nooit de tijd.

 

Nu leer ik op alle gebieden om lief voor mijzelf te zijn. Van mijzelf te gaan houden. En dat heb ik te danken aan de overspannenheid en LP. Dus omarm ik ze beiden. Af en toe (en soms meer dan af en toe!), wil ik ze beiden uiteraard wurgen, maar ik weet dat ik dit nu nodig heb.

 

Zorg goed voor jezelf en hou van jezelf. Ik realiseer mij nu dat ik het waard ben. Jullie zijn het ook meer dan waard.

 

Dikke brasa,

 

 

Karin

WORKSHOP FINANCIËLE DETOX

DETOX

 20170128_100220

Pas op de dag zelf, besef ik dat dit wel heel frappant is.. Ik zit op de 6e dag van de 7 Day Recharge; een lichamelijke en geestelijke detox. En dan ga ik ook nog eens naar een workshop over financiële detox en het opruimen van je kledingkast! Wauw.. blijkbaar heb ik dit nodig! Detox is my middle name.

Van tevoren kijk ik uiteraard waar de workshop plaatsvindt. Aan de postcode zie ik dat het in het centrum van Rotterdam, mijn eigen stad is. Ik besluit om de auto bij mijn moeder te zetten, en loop vanaf haar huis naar de locatie in het centrum. Het is in een zijstraat van de Witte de Withstraat. Voor de niet Rotterdammers; deze straat is een walhalla voor kunstenaars en kunstliefhebbers. Hier zitten allerlei kunstgaleries en aparte zaakjes. Maar hier zit ook voor de mensen die van lekker eten houden o.a. hotel en mediterraans restaurant de Bazar… Zelf vind ik de sfeer in de Witte de Withstraat en de omliggende straten heerlijk! Waarschijnlijk door mijn opvoeding; mijn moeder nam mij altijd mee naar musea, galerieën en het theater.

 

Het vindt plaats in een mooi gebouw met zeer hoge plafonds en grote ramen: I love it! Ik word hartelijk welkom geheten door Melisa en Nathalie. Daarna loop ik door en is er een hele grote tafel heel mooi aangekleed. Wat ik zo leuk vind; voor iedereen is er een plek gereserveerd, waar een ontbijtje klaar staat, met een persoonlijk kaartje waarop je welkom wordt geheten. Heel persoonlijk!

Er waren die ochtend twee workshops; eentje gegeven door Melisa Cijntje die de workshop Personal Styling- Clean your closet gaf. Nathalie van Wingerden gaf de workshop Financieel Detoxen.

Er wordt gestart met het ontbijt van Pixels en Kruimels; een chiapudding of overnight oats met een plak bananenbrood. Ik had de chiapudding; zowel de chiapudding als het bananenbrood zijn heerlijk!!

 

  

20170128_133201
Chiapudding van Pixels en Kruimels

 

 

 PERSONAL STYLING – CLEAN YOUR CLOSET

Na het ontbijt, bijt Melisa de spits af met haar workshop: Personal Styling -Clean your closet. Deze workshop lijkt mij erg interessant omdat ik zelf helemaal niet van shoppen hou. Het gevolg hiervan is, dat ik 1 keer in de zoveel tijd een hele nieuwe garderobe moet kopen, omdat ik mijn kleding draag tot het versleten is. Niet erg handig, als je in een keer een paar honderd euro uit moet geven… Melisa stelt ons (de deelnemers) een aantal vragen:

1.       Beschrijf jouw stijl in 5 woorden. ( Ik kan maar op 3 komen..)

2.       Hoe vaak koop jij kleding?

3.       Wat is het meest aparte kledingstuk dat je ooit hebt gekocht? Willen jullie het weten? Uggs met zebraprint… Als dat geen guilty pleasure is!

4.       Wat is jouw grootste miskoop? Omdat ik het altijd snel koud heb, dacht ik slim te zijn om een hele grote dikke winterjas te kopen. Online uiteraard, want ik hou niet van shoppen, remember? Die winterjas zat als een enorm dekbed om mij heen, dus warm was hij zeker. Alleen 1 probleem.. Ik zag bijna niets als ik hem in de auto aanhad, want dan bolde hij helemaal op tot net boven mijn neus.. Niet erg handig als je achter het stuur zit. Dus dat was mijn miskoop van de eeuw. Met het gevolg dat ik al jaren geen winterjas meer heb… Heel logisch ik weet het.. (not)

5.       Wat voor advies zou je van mij (Melisa) willen hebben? Zelf loop ik al jaren in zwarte kleding, en wil wel wat meer kleur in mijn garderobe.

Wij krijgen uitleg over hoe je het beste je kledingkast kunt opruimen. En de vraag wat je mooi vind aan jezelf.. HELP! En wat je uit wilt stralen. Waar moet je kledingkast uit bestaan:

1.       Een capsule collectie.. Een wat? Nooit van gehoord, gelukkig wordt het uitgelegd. Een capsule collectie is een basiscollectie. Dat is wat ik kortgeleden voor een paar honderd euro heb aangeschaft.. Ik ben er dus nog niet, maar dat maakt niet uit. Naarmate de workshop vordert, hoe meer ik zin krijg in.. shoppen! Ja echt!

2.       Ook is het handig om bv. Een 5-tal shirts in je kast te hebben, die je makkelijk overal op aan kunt trekken (basic).

3.       Invest: een duurder item waar je jaren wat aan hebt. Zoals bv. Een echte leren broek of rok.

4.       Homewear: Juist…hier word ik weer even met mijn neus op de feiten gedrukt, dat ik echt goed voor mijzelf moet en mag zorgen. Melisa vraagt wie thuis homewear draagt. Enthousiast steek ik mijn hand op. Vervolgens vraagt zij wie er mooie, speciaal daarvoor gekochte homewear heeft, of wie er oude afgedragen kleding draagt… Raden bij welke categorie ik hoor.. Melisa zegt nu iets wat mij raakt; “Koop mooie homewear! Daar voel jij je beter bij.”  Dat is ook zo… Nu ik weer nieuwe kleding heb, voel ik mij niet meer zo’n slons. Goede kleding, en dan heb ik het niet over dure kleding, zorgt er gewoon voor dat jij je inderdaad beter voelt in je vel! Dat wist ik wel.. maar ik hoop nu dat ik het niet meer vergeet…

5.       Stijl boven comfort…Niet doen. Draag waar jij je goed bij voelt.

 

Verder volgen er nog tips over de finishing touch, zoals sieraden, en make-up. Kleuren die bij je passen, en waar je kan kijken voor kleding. Daarbij wordt uiteraard de vintagekleding (tweedehands) niet overgeslagen!

Een hele leuke workshop, die ervoor heeft gezorgd dat ik zin heb om te gaan shoppen (met mate), om op dit gebied ook goed voor mijzelf te zorgen!

 

 

Afbeelding van het boek dat ik heb gewonnen: de Financiële DETOX! Afbeelding heb ik van de site: www. managementboek.nl

 

 

FINANCIEEL DETOXEN

Na een korte break start de tweede workshop gegeven door Nathalie van How2spendit. Er wordt gevraagd om 3 doelen op te schrijven, waarvan 1 er een financieel doel moet zijn. Er wordt geadviseerd om een financieel doel te hebben; dat maakt dat je makkelijker en gerichter gaat sparen.

De vraag wat mijn relatie is met geld, zet mij aan het denken. Mijn moeder is altijd heel zuinig geweest. Niet voor mij; ik was (ben) enig kind, en ik kreeg altijd nieuwe kleding schoenen, speelgoed, noem maar op. Maar zij was en is altijd heel zuinig naar haar zelf toe geweest. Gaat altijd voor het functionele; daar is niets mis mee. Maar wel met het volgende; zij koopt altijd het goedkoopste voor haarzelf. Dat viel mij vorige week op toen ik met haar naar de Ikea was. Zij was op zoek naar een eettafel en stoelen. Mijn moeder zag een mooie tafel, maar liep vervolgens naar een goedkoop setje, waarbij zij letterlijk zei: “Tja.. ik vind deze niet zo mooi, maar het is goedkoop. Ik vind het zonde om iets duurders te kopen.” Hè? Op dat moment werd ik een beetje boos op haar, en zei vervolgens heel voorzichtig.. Ja heel voorzichtig, want al ben ik 43, dat maakt bij Surinamers niets uit.. Als ik iets zeg dat haar niet bevalt, kan ik “gewoon” mijn tandjes gaan rapen. Ja ook in de Ikea waar er “publiek” is! Dus vroeg ik voorzichtig welke tafel zij het mooist vond. Zij gaf aan die duurdere tafel het mooist te vinden. Toen zei ik voorzichtig: “Waarom koop je die dan niet? Jij hebt altijd zo hard gewerkt, en jij mag jezelf ook eens verwennen!” Tot mijn grote verbazing beaamde mijn moeder dat. Toen realiseerde ik mij, wat Nathalie ook in de workshop benoemde; hoe je bent opgevoed is natuurlijk van invloed hoe jij in dit geval met geld om  gaat. Wat voor relatie jij hebt met geld. Ik ben net als mijn moeder! Ik koop van alles voor mijn dochter, maar ik vind het ook zonde om iets voor mijzelf e kopen? Waarom??? Ik werk toch hard? En buiten dat.. ik verdien het gewoon! Dit ga ik anders aanpakken. En nee, ik ga nu niet alle winkels leegkopen. Maar ik ga hier nu wel bewuster mee om; dus ook op dit gebied beter voor mijzelf zorgen! Vervolgens krijgen wij de volgende vragen:

1.       Wat is jouw Toxic Spending Habit? Bij mij zijn dat impulsieve aankopen; ik ga naar de supermarkt voor een reep chocolade, en verlaat de supermarkt met een shopper (die ik ook daar moet kopen, want niet bij mij) vol met boodschappen…

2.       Wat voor gedachte heb je daarbij?  Geen. Dat is duidelijk, ik loop dan als een kip zonder kop door de winkel, en gooi alles in mijn mandje wat ik spontaan tegenkom en wat ik dan heel hard nodig te hebben om dat moment!

3.       Op welke plaatsen gebeurd dit? You name it, I’ve been there!

4.       Wat voor emotie heb je bij de aankoop? Geen. Kip zonder kop, weet je nog? Dan liggen je hersenen (daar zit ook je gevoel in toch?) duidelijk elders..

 

Het is een zeer interactieve workshop; er worden een flink aantal vragen gesteld, waarvan je het antwoord daarop mag delen met diegene die naast je zit. Erg leuk, want daar leer je van en ik herken veel van mijzelf bij mijn gesprekspartner.

 

Ook krijgen wij nog een aantal tips:

1.       Plan een vast moment in voor het bijhouden van je administratie.

2.       Voordat je een aankoop doet; denk eerst 24 uur na…

3.       Check je verzekeringen en abonnementen. Zo kwam ik erachter toen ik mijn tweede huis kocht, dat ik jaren dubbele verzekeringen had! Echt checken dus!

4.       Doe de financiële detox challenge. Hierbij ga je een aantal weken financieel detoxen.

 

Ook deze workshop vond ik erg interessant. Het is voor mensen die zich helemaal niet met hun financiën bezig houden, maar zeker ook voor mensen zoals ik; die wel al wat weten maar toch nog meer tips willen hebben op dit gebied. En iets wat ik ook moet benoemen; het was een workshop over financiën, maar helemaal niet saai!!

 

Deze dag heb ik ook mijn gewonnen boek van Nathalie mogen ontvangen: De Financiele Detox. Ben natuurlijk al begonnen het te lezen.

 

Ben je geïnteresseerd in beiden?

Check voor meer info over de eerste workshop op:

www.7dayscloset.com

Check voor info over de tweede workshop op:

www.how2spendit.nl

Hier kun je allerlei informatie vinden op financieel gebied. En kun je o.a. ook een test doen; wat voor geldtype jij bent! Zeer verhelderend kan ik je vertellen!

 

20170128_123211
Als slagroom op de taart, uuhm workshops kregen we nog een stukje taart van Pixels en Kruimels! Waar ik alleen maar naar heb gekeken (en heb geroken..)

 

 

Oh.. enne.. mijn moeder heeft trouwens de duurdere tafel gekocht met mooie stoelen, en is er ontzettend blij mee!