ZIN VERSUS TEGENZIN

Doen jullie waar je zin in hebt? Willen jullie daarover nadenken? Want ik wil het heel graag van jullie weten! En dan bedoel ik niet de dingen die moeten, zoals een rekening betalen, en “je doet lekker waar je zin in hebt, dus ik betaal die lekker niet.” Dat is een voorbeeld van iets dat echt moet, want als je het niet doet kan dit nare, sterker nog; krijgt dit nare gevolgen.

Nee ik heb het over de dingen die niet echt moeten; Zoals naar een verjaardag gaan, of naar de bioscoop met een vriend of vriendin. Dat is/ was dus ook een ‘eigenaardigheid’ van mij; ik deed tot voor kort dingen die niet echt moesten, tegen mijn zin in!

 

LIEF

Zolang ik mij kan herinneren, vond iedereen mij altijd lief. Toen vond ik dat altijd prettig om te horen, want ik wilde door iedereen lief gevonden worden. Waar dat precies vandaan komt weet ik eigenlijk niet precies; mijn moeder is het type ‘ruwe bolster blanke pit’. Mijn moeder heeft altijd schijt aan alles gehad, en nu nog. Zij neemt geen blad voor de mond, maakt scherpe opmerkingen tegen iedereen. Of diegene het wilt horen of niet. Het boeit haar helemaal niet of zij daar vrienden mee verliest, en dat mensen haar daardoor niet meer aardig/lief vinden. Nou ja.. dat is niet helemaal waar. Het doet haar soms wel pijn, maar zij vindt dan toch dat zij in haar recht stond om die ene opmerking te maken, en gaat redelijk weer snel verder over tot de orde van de dag. Dat heb ik dus duidelijk niet van haar! Nu ben ik niet alleen door haar opgevoed; mijn moeder heeft bijna altijd fulltime gewerkt, en in mijn tijd (OMG.. ik ben oud!!) had je nog geen kinderdagverblijven. Dus ging mijn moeder op zoek naar iemand die, als mijn moeder aan het werk was, op mij kon passen. Door een voor mij nog onbekende reden, want mijn moeder begrijpt tot de dag van vandaag nog steeds niet hoe dit gebeurde kwam ik, net een paar weken oud, in een tehuis terecht. Mijn moeder vertelt hierover dat zij wel iedere dag langskwam. Verder wilt zij niet over deze periode praten, zij vindt het zichtbaar erg lastig. Dus heb er verder ook niet meer naar gevraagd. Hier ben ik gebleven tot ik 7 maanden oud was, toen kwam ik bij een ouder echtpaar terecht; mijn pleegouders. Zo noemde ik ze dan, want het waren oppasouders. Vanaf dat ik mij kan herinneren zei ik ‘mama’ tegen mijn pleegmoeder. Tegen mijn pleegvader daarentegen zei ik ‘oom’.  Geen idee waarom, want ik hield evenveel van allebei.

 

In die periode, tot mijn twaalfde, zijn er traumatische dingen gebeurd. En ik denk dat in die lange heftige periode, want ik ben geen psycholoog of psychiater, is het ‘lief willen zijn’ ontstaan. LIEF heeft, vanaf dat ik volwassen ben, een negatieve lading gekregen. Vanuit de grond van mijn hart kan ik zeggen; “Ik HAAT het woord lief zijn. Ik HAAT lief zijn.” Want op volwassen leeftijd was ik al behoorlijk wat ervaringen rijker op het gebied van misbruik laten maken van mijzelf door het lief willen zijn en gevonden willen worden.

  

GEEN IDENTITEIT

Doordat ik altijd aardig gevonden wilde worden, en niemand kwijt wilde raken, deed ik bijna altijd alles wat een ander wilde. Hierdoor raak je jezelf letterlijk kwijt, je raakt je identiteit kwijt. De eerste hint kreeg ik van een orthopedagoog, waar ik heen ging omdat mijn puber toen nog een peuter, al gedragsproblemen vertoonde. Zij vroeg aan mij of ik wel eens iets voor mijzelf deed. Wat? Dat vond ik zo’n rare vraag! Vervolgens vroeg zij mij wat ik leuk vond. Uuuuhm…… hier moest ik heel lang over nadenken. Zo lang dat ik mij ongemakkelijk voelde, want ik wist gewoon echt niet wat ik leuk vond!! Van haar kreeg ik toen de opdracht om hierover na te denken en op te schrijven wat ik leuk vond. Dat heb ik toen uiteindelijk nooit meer gedaan; want met puber ging het inmiddels weer goed, wat overigens tijdelijk was. Heel erg jammer! Maar ik ging weer over tot de orde van de dag; zorgen voor mijn kind en werken. En zo verdween ik, Karin, weer op de achtergrond.

In mijn vorige blog schreef ik dat ik heel erg snel boos word, en hoe dat komt. Nog heel even kort; tijdens mijn burn-out volgde ik een speciaal programma, en tijdens een van de therapiesessies kwam ik erachter dat ik nog nooit echt boos was geweest. Heeft natuurlijk ook te maken gehad met het lief willen zijn, dus dan kun je nooit boos worden op een ander!

Vlak voor die periode, dus toen ik tegen mijn burn-out aan liep, begon ik te balen om altijd de zin van een ander te doen. Dat balen begon op mijn 40e…. Heel laat ik weet het! Ben nooit erg snel geweest! Maar omdat ik nu pas mijn grens had bereikt, en dit zo lang had geduurd, gaf ik mijn grenzen uuuuhm… zeer ongenuanceerd aan zeg maar… Hierdoor gebeurden er twee dingen; mensen in mijn omgeving raakten in de war.

1.       Karin gaf ineens haar grenzen aan, daarvoor was ik grenzeloos…

2.       Karin was ineens niet meer zo lief!

3.       Dat zijn eigenlijk 3 dingen.. (met de mensen in mijn omgeving die in de war raakten)

 

Dit maakte dat ik voor het eerst echt in conflict raakte met mensen, en hierdoor mensen kwijtraakte. Het rare van mij was, ik vond dit vreemd! Want die mensen gaven toch ook altijd hun eigen mening, en gaven hun grenzen aan? Dan ‘mag’ ik dat toch ook?  Belachelijk dat zij hier boos om worden! En hierom werd ik ook boos. Tijdens een van die therapiesessies tijdens mijn burn-out kwam dit ter sprake. De psycholoog beschreef de situatie als volgt; “Karin, jij had altijd een snoeppot open staan op een salontafel binnen handbereik voor iedereen. Iedereen kon daar altijd zonder moeite zoveel snoep uit halen als zij wilden. Nu heb jij ineens die snoeppot weggehaald! Dan krijg je de reactie zoals van een klein kind die altijd zijn zin krijgt, en nu ineens niet meer. Die begrijpt daar helemaal niets van, en gaat daar heftig op ageren! Bij volwassenen is dat niet anders!”  Ooooooh……. Ben wel traag van begrip, maar deze uitleg begreep ik wel direct.

  

VASTBERADEN

Maar dat maakte niet dat ik dacht; ik moet die snoeppot weer halen en open op de salontafel zetten. Ik had ontdekt dat ik het heerlijk vond om mijn eigen grenzen aan te geven! Het leek erop alsof ik in de peuterpuber fase zat; lekker op alles nee zeggen! Heerlijk ik genoot ervan!

 

Zoals jullie weten, dacht ik mijn grenzen goed aan te kunnen geven, maar ik zit weer overspannen thuis… Dus dit is nog een aandachtspuntje! Ok ok.. 1 van de vele aandachtspunten, maar 1 ding tegelijk! Waar ik nu wel heel vastberaden in ben; aan het ontdekken wat ik leuk vind! Wat ik echt leuk vind! En als iemand mij vraagt om iets te gaan doen, denk ik er eerst over na, of ik het wel leuk vind om dat te gaan doen. Misschien denken sommigen van jullie: “belachelijk dat zij dit nu pas aan het ontdekken is!” Tja.. iedereen is anders, en ieder volgt daarin zijn eigen weg, ontwikkelt zich op een andere manier.

Ook dit heeft weer te maken met mijn doel voor dit jaar; het goed voor mijzelf zorgen. Het van jezelf houden. Ik geloof heel sterk erin dat het van jezelf houden de basis is van alles. Als je van jezelf houdt; zorg je goed voor jezelf, geef je duidelijk je grenzen aan, raak je niet zo snel van de leg als iemand iets lelijks tegen je zegt, enz. Het klinkt allemaal zo logisch, het typt zo makkelijk, en het lijkt zo makkelijk. Maar de praktijk is anders! Ik hou van moeilijk, weten jullie nog? Dus ik ga ervoor! Lekker mijn eigen zin doen, niets meer met tegenzin!

 

Van jezelf gaan houden en blijven houden, en af en toe of vaak als dat nodig is, FUCK YOU of FUCK IT zeggen. Ik hou ervan om het te schrijven en te zeggen: “FUCK YOU! “

 

 

Dat was trouwens niet tegen jullie hè? Want ik wil wel dat jullie mij aardig blijven vinden!

 

 

 

 

MIJN EIGENAARDIGHEDEN

Omdat ik nu al geruime tijd thuis ben door een burn-out, kom ik mijzelf ongelooflijk vaak tegen! Je zou denken dat ik niet veel om handen heb, omdat ik nu “lekker thuis zit”, maar het tegendeel is waar. De meest belachelijke, kleine, pietluttige dingen kosten mij enorm veel energie. En dan voelt het vaak aan het einde van de dag alsof ik er een hele werkdag op heb zitten! Bizar! Omdat ik mijzelf nu zo vaak tegenkom, ongewild, kom ik erachter dat ik wat eigenaardigheden bezit… Nu wist ik van een aantal het bestaan al af, maar sinds ik thuis ben heb ik er nog een aantal ontdekt… HELP!

 

VERANDERINGEN

Ik heb een hekel aan veranderingen. En dan heb ik het niet over dat iets zich ontwikkelt en dan langzaamaan verandert. Nee, ik heb het over plotselinge veranderingen. Want zo was het niet afgesproken of gezegd, en als er dan ineens anders wordt besloten krijg ik kortsluiting in mijn bovenkamer…

 

HSP

Hoog Sensitief Persoon = Karin. Harde geluiden, veel mensen, emoties van anderen, drukte in het algemeen, geuren, teveel aanraken… PRIKKELS!!!! Dat maakt mij doodmoe. Daarom trek ik mij tijdens de pauzes op een studiedag terug in mijn lokaal, terwijl de rest van mijn collega’s dan elkaar juist gezellig opzoekt. Mijn directeur maakte zich eerst zorgen, maar weet nu dat ik dan ernstig overprikkeld ben en even moet ontprikkelen.. Is dat een echt woord? Geen idee, maar jullie begrijpen mij toch? Ook als ik in gezelschap ben van vrienden, dan trek ik mij vaak even terug door even op mijn telefoon te kijken en wat te lezen.

 

ANGST

In mijn eerste blog heb ik al eens geschreven dat ik een angststoornis heb. Dit heeft zich een tijd geuit in een lichte vorm van straatvrees. Maar nog steeds mijd ik zoveel mogelijk drukke plaatsen. Ik doe het wel, maar dit vergt een hoop energie.  Verder ben ik gewoon een schijtluis; ik durf absoluut niet in attracties. Ben het type; “blijf liever met mijn beide benen op de grond”. In Rotterdam is er een bus die ook kan varen, “de Splashbus”. Hier durf ik ook niet in; een bus die ook kan varen? Dat vind ik heel raar, dat moet een keer mis gaan! Puber wilt heel graag eens met deze bus, dus ik ga deze zomer proberen over mijn angst heen te stappen en met haar in die gekke bus te gaan.. Want zij moet niet de dupe worden van mijn angst!! En wat betreft attractieparken dan denk je? Dan gaan wij altijd met anderen die wel in attracties durven. En dan ben ik diegene die op de tassen let, die moet er ook zijn toch?

 

 ONGEDULDIG

Yep! Ongeduldig zijn is “my middle name”. Zelf ben ik een “doener”, dus heb moeite met denkers. Dat duurt veel te lang!! Het is goed om na te denken, maar niet te lang. Even nadenken, en dan actie! Vergaderingen duren mij ook altijd te lang. Wat blijven we vaak lang bij 1 agendapunt hangen! Woehaa! Om nog maar te zwijgen over de rondvraag… rondVRAAG. Dus stel je vraag en klaar. Nee hoor, sommige mensen vinden het dan nodig om een hele inleiding of voorwoord te geven voordat zij hun uiteindelijke vraag stellen.. Zucht.. Het verkeer? De linkerbaan is voor snelle mensen! Rij je langzaam? Vind ik helemaal niet erg, maar dan moet je opzouten naar de rechterbaan!!

 

CONTROLFREAK

Nu ik goed naar dit woord kijk, denk ik… wauw… dat is echt eng.. Maar ja, toen ik besloot te gaan bloggen, heb ik met mijzelf afgesproken dat ik open en eerlijk zou zijn. Dus ja; ik ben een controlfreak. Ik heb heel graag de controle over alles. En alles moet gaan zoals ik het wil. Dat gebeurt helaas niet altijd, en daar kan ik dan ff flink van, ‘van de leg zijn’. Dat is vooral lastig voor mijzelf, maar ook voor een ander… Dat brengt mij naar de volgende eigenaardigheid:

 

PERFECTIONIST

Alles wat ik doe moet perfect, tot in de puntjes verzorgd zijn. Daardoor maak ik het lastig voor mijzelf, maar ook voor een ander. Want ik eis het ook van anderen. Ik vind het heel lastig om te zien dat anderen een andere ‘arbeidsethos’ hebben als ik. Mijn directeur heeft (hoofdschuddend en zuchtend omdat hij aan mijn hoofd zag dat ik echt niet van plan was om te veranderen) in menig functioneringsgesprek gezegd: “Karin ik ben heel tevreden over je, je zet je voor 200% in. Het mag echt wel wat minder”.  Minder? Excuse me??? Ben je GEK geworden? Ja minder Karin, want nu zit jij, mevrouw de perfectionist, thuis met een burn-out.

 

VREEMDEN

Ik hou niet van vreemden? Wat?! Nee echt niet. Ik hou ervan om nieuwe mensen te ontmoeten, en maak regelmatig met vreemden een praatje op straat. En ik raak ook bevriend met mensen die eerst vreemd voor mij waren. Tja…dan heb ik de controle hè? Maar nu is het al eens een aantal keer voorgekomen dat ik een nieuwe leidinggevende krijg, die ik niet ken. En dan moet ik soms wel eens iets vragen wat met mijn persoonlijke situatie te maken heeft. En daarvoor moet ik bij de nieuwe directeur zijn. PFFFFFFF… Ja dag! Dat ga ik niet bespreken met een vreemde! Het duurt daardoor dan maanden voordat ik dan echt iets ga vragen aan of bespreek met diegene.. En diegene weet dat, want dat zeg ik dan wel “gewoon”, dat ik moeite heb met vreemden en dat het even zal duren voordat ik echt in gesprek ga met diegene. Tot nu toe is dat altijd geaccepteerd gelukkig.

 

SCHAMEN

Dat doe ik heel snel. Al is het bloedheet, Karin blijft in een lange sportlegging rennen. Al zweet ik mij helemaal kapot. Mijn blote benen laten zien? Ja dag! Ik ga zo af en toe wel eens zwemmen.. Als je iemand ziet rennen van de kleedkamer naar het zwembad of terug? Dat ben ik! Ook zal je mij niet in jurkjes zien, of in felle kleuren. Beiden wil ik deze zomer wel proberen. Maar hardlopen in een korte broek? HELL NO! Ik wil nog wel nadenken over een driekwart legging…

 

PISSIG

Dat kan ik heel snel worden. Dit gaat niet langzaam opbouwend… Nope.. van nul tot 100 in 1 seconde. Toen ik drie jaar terug mijn eerste burn-out kreeg, heb ik in een bepaald programma therapie gevolgd. Tijdens een van die gesprekken, kwam ik erachter dat ik eigenlijk nog nooit boos was geweest… Veertig jaar lang niet boos geweest! Want ik wilde vroeger dat iedereen mij aardig vond, en daardoor pikte ik veel van anderen, en slikte ik mijn boosheid weg om geen confrontatie aan te gaan. En toen ik daar in dat gesprek achter kwam… Ontstak ik in een verschrikkelijke ontembare woede! Als iemand bijvoorbeeld ‘voorpiepte’ in een winkel.. WAUW! Diegene AT ik bijna op!! Wie dacht diegene wel niet wat hij/zij was?  Nu ik eet ik geen mensen meer op in winkels.. Maar ik kan nog steeds snel boos worden, en kan dit dan niet op een genuanceerde manier uiten…Of ik dit erg vind? Nee… nu is het mijn tijd om lekker pissig te worden!

 

BOOS OP MIJZELF

Nee, ik word niet alleen boos op een ander, ik word ook wel eens boos op mijzelf. Voor het feit dat ik nu voor de tweede keer een burn-out heb. Dat ik niet zoveel prikkels kan hebben op een dag. Snel moe ben. Alles op moet schrijven, omdat ik het anders vergeet. Te ongeduldig ben geweest met mijn puber. Nou ja, zo kan ik nog wel even doorgaan!

 

ETEN

De hele dag bezig zijn met eten! Denken aan eten, bedenken wat ik ga eten, en gewoon eten!!! Maar als ik op Instagram kijk en met mijn sportzusjes praat, heb ik zo’n vermoeden dat ik niet de enige ben!

 

MOEILIJK

Ik maak het mijzelf graag moeilijk. Geen idee waarom.. Maar ik hou er gewoon niet van om de makkelijke(re) weg te kiezen. Werken in het regulier onderwijs? Nee joh, werken met “boefjes” vind ik veel leuker! Studeren toen ik mijn dochter nog niet had? Natuurlijk niet! Wachten tot je een kind hebt, en dan besluiten om de PABO (leraar Basisonderwijs) te gaan doen; 4 jaar lang 3 avonden in de week met een studielast van 40 uur per week… Of weken geen afspraken hebben, en dan ineens 3 afspraken op een dag. Erg leuk! Maar wel behoorlijk stressvol als je van de ene leuke afspraak naar de andere moet rennen.. Tja, want waarom zou je de afspraken verdelen over verschillende dagen, als je ze ook op een dag kunt proppen?

 

GEZAG

Hier moet ik eigenlijk heel hard om lachen. Zelf werk ik als docent op een cluster-4 school voor 12 t/m 18 jarigen. Zeer moeilijk opvoedbare kinderen, die 1 ding gemeen hebben; moeite met gezag. Dat heb ik dus met hen gemeen… De leerlingen moeten er ook vaak om lachen, want ik steek het niet onder stoelen of banken zeg maar!  Ik hou er echt niet van als er tegen mij gezegd wordt wat ik moet doen. Ik moet helemaal niks ja! Daarom zorg ik ervoor dat ik diegene die mij opdrachten “mogen” geven, een stapje voor ben. Ik weet wat er moet gebeuren, en heb het al af voordat zij überhaupt de kans krijgen om te zeggen wat ik moet doen.

 

 

Nu ik dit zo allemaal terug lees… Zijn het wel eigenaardigheden? Volgens mij is het best normaal. Weet je? Ik ben ook maar gewoon een mens! Ja GEWOON een DOL DWAAS MENS!

Ik wil natuurlijk heel graag weten wat jullie eigenaardigheden zijn!!

 

CREATIEF HOOFDDOEK BINDEN

IMG_20170302_165059_894
Foto gemaakt onderweg naar de workshop

 

 

Vanaf mijn moeders huis loop ik naar de locatie waar de workshop wordt gehouden. Ik weet ongeveer waar het is, het laatste stukje gebruik ik mijn google maps app.. Die helpt niet echt (lees: helemaal niet), want die stuurt mij de verkeerde kant op. Gelukkig weet ik zelf waar de Wijnhaven is, dus loop ik stug weer de andere kant op. Na even zoeken heb ik het gevonden. Ik bel aan, loop naar binnen en kan kiezen uit een trap en een lift. Op een bord in de hal, kijk ik op welke etage ik moet zijn, maar dat staat niet aangegeven. Dus kies ik ervoor om met de trap naar boven te gaan. Op de derde etage, staat Diana Ritfeld mij vriendelijk op te wachten. Zij laat mij zien in welke ruimte de workshop wordt gehouden, en tot mijn grote verbazing zie ik dat ik de eerst ben.

20170218_153859

Het is een kleine (kantoor)ruimte, maar gezellig aangekleed. De tafel ligt vol met mooie stukken Afrikaanse stof, en folders. Ook staat er een Ipad waarop een slide-show te zien is met verschillende creaties hoofddoek binden. Zo krijg je alvast een indruk van wat je waarschijnlijk gaat doen. Op twee stoelen liggen ook stukken stof; op de ene stoel ook hoofddoeken, en op de andere stoel kussenslopen.

 

Al kort daarna komt die vriendin die mij had meegevraagd binnen met haar vriendinnen. Er is nog 1 stoel leeg, wij vragen ons af wie dat kan zijn, want wij dachten dat het alleen ons groepje zou zijn. Een paar minuten later komt er nog iemand die zich alleen had aangemeld. Diana vraagt of wij haar “in de groep” willen opnemen. Maar dat blijkt geen probleem, het klikt en wij kletsen er al snel op los! Maar…. Er het is een workshop dus er moet wel wat gedaan worden!

20170218_151946
Het boek “Hoe diep zit de pijn” van Sanne van der Most

 

Diana stelt zichzelf voor, en vraagt aan iedereen om dit ook te doen. Dit om het ijs een beetje te breken. Vervolgens leest Diana een gedicht voor die zij zelf heeft geschreven voor het boek: “Hoe diep zit de pijn” van Sanne van der Most.

Het is een gedicht wat je aanzet tot nadenken. Diana vraagt wat het gedicht bij ons losmaakt. Onderwerpen als; de “zwarte pieten discussie” , discriminatie, 2e Wereldoorlog, respect, komen langs en worden serieus, maar niet op een zware manier besproken.

Vervolgens vertelt zij over de oorsprong en de geschiedenis van de hoofddoek; de Anisa zoals het in Suriname wordt gekend.

 

Nu mogen wij een van de mooie doeken die op tafel liggen uitkiezen en gaan staan. Met veel geduld legt …. stap voor stap uit hoe de verschillende creaties gemaakt moeten worden. Iedereen doet zeer geconcentreerd mee, en er wordt gelachen als iemand in de knoop raakt. Maar er worden ook complimenten aan elkaar gegeven, als het iemand is gelukt en/of als de creatie iemand heel mooi staat.

Ook worden er natuurlijk heel veel selfies gemaakt. Ik heb nog nooit zoveel selfies gemaakt!!

Conclusie: een zeer leuke gevarieerde workshop, waar je niet alleen leert creatief een hoofddoek te binden, maar krijg je ook een belangrijk stukje geschiedenis mee. Aanrader dus!!

http://www.di-xpression.com/

 

 

 

 

RESTAURANT MAMA ESSI

Na de workshop lopen wij nog even het centrum door, en ik ga voor het eerst de Markthal in… Echt erg, als Rotterdamse ik weet het. Daar krijg ik van die lieve vriendin een verschrikkelijke zoete maar lekkere cannoli!

IMG_20170218_164347_189
Cannoli bij de Markthal

 

Maar….. ik heb trek in een bord vol eten! Gelukkig is de tijd snel gegaan en lopen we door de koopgoot naar het metrostation, waar wij de metro pakken. Bij metro station Rijnhaven stappen we uit, en aan de overkant is restaurant mama Essi!

20170218_171223

 

Eenmaal binnen worden we vriendelijk ontvangen door mama Essi herself! Een hele vriendelijke Afrikaanse dame. Zij is helemaal enthousiast dat wij, een hoofddoek op hebben en wilt een foto maken voor haar Facebookpagina. Ik heb direct na de workshop mijn hoofddoek afgedaan; jeuk op mijn hoofd… Maar doe voor de foto ook weer mijn hoofddoek op!

IMG_20170218_172544_927

De inrichting van het restaurant is eenvoudig. Aan de muur hangen er mooie Afrikaanse doeken en schilderijen. Er hangt een tv, waar er videoclips van Afrikaanse artiesten te zien en te horen zijn. Dat maakt dat er een zeer gezellige sfeer hangt. Een vriendelijke jongeman serveert ons eten en drinken. Als wij vragen hoe de gerechten heten, weet hij dat niet, maar dat wordt hem snel vergeven.

IMG_20170218_175713_897

Wij krijgen verschillende soorten hapjes. Het eten bij dit restaurant komt vooral uit Ghana. Als voorgerecht krijgen we een heerlijke soep.Het hoofdgerecht bestaat uit verschillende soorten rijst, vlees en vis en groente. Dit heb ik echt met huid en haar opgegeten! Als nagerecht kunnen wij kiezen uit soort kleine oliebollen (puf puf) of ijs. Ik kies voor de kleine oliebollen.

Wat mij opvalt is dat er ook veel Afrikaanse klanten komen. Dat is voor mij een teken dat de smaak van de gerechten oorspronkelijk is. Daar bedoel ik mee; het is niet aangepast aan de Nederlandse smaak. Dit gebeurt vaak bij restaurants, en dat vind ik doodzonde! Ik wil in dit geval, Afrika proeven! En volgens drie van de dames waar ik mee ben, die met een Afrikaanse man zijn getrouwd, is dit ook zeker het geval.

 

Bij mama Essi moet je niet verwachten dat er constant iemand aan je tafel staat om te vragen of je nog iets wilt drinken. Op een gegeven moment is het ook behoorlijk druk in het restaurant. Er moest toen even naar de balie gelopen worden, om drinken te vragen. Zelf vond ik dit helemaal niet storend. Iedereen is heel vriendelijk en je merkt dat mama Essi het heel belangrijk vindt, dat je het eten lekker vindt en dat je het naar je zin hebt. Ik had het gevoel bij iemand thuis te zijn, en daar gezellig genoten van eten, drinken met heerlijke Afrikaans muziek op de achtergrond. Genoten!!!

 

Mama Essi gaat mij zeker terug zien!!!!

 

http://www.mamaessi.nl

 

 

 

 

 

 

 

 

Stil gezet worden

Het begon met het krijgen van de griep op Tweede Kerstdag 2016. Als iemand mij toen had gezegd dat ik op, 2 maart 2017, nog steeds ziek thuis zou zijn, had ik die persoon uitgelachen. Ongelooflijk, nu ik dit zo aan het typen ben..

 

EEN EZEL….

Na ongeveer 2 weken merkte ik dat ik niet teveel van het werk moest horen, ook moesten zij mij niet teveel vragen. Eigenlijk begonnen toen al zachtjes alarmbellen te rinkelen, maar die negeerde ik. Daar ben ik heel goed in; gevoelens, signalen, noem het maar op, te negeren. Dat is ook de reden dat ik nu nog steeds ziek thuis ben. Ik ga altijd maar door… Hoe is dat toch mogelijk nadat ik al eens een burn-out heb gehad? Heb ik dan niets geleerd van de vorige keer??

 

BEDRIJFSARTS

Op een gegeven moment was het natuurlijk onvermijdelijk… Ik werd door mijn werkgever aangemeld bij de bedrijfsarts. Dit wilde ik absoluut niet, dus begon ik een plannetje te bedenken om dit te voorkomen. “Als ik nu over een paar dagen gewoon rustig ga opbouwen, dan verdwijnt “het” vanzelf wel weer.”  Echt, dat dacht ik! Die avond maakte ik mijn to-do lijstje voor de volgende dag:

  1. Ik had die zondag wat lekkers en healthy klaargemaakt, en wilde dit naar mijn moeder brengen.
  2. Een paar boodschappen halen.
  3. De was doen.
  4. Hardlopen.

Toen ik de volgende ochtend weer naar het lijstje keek, raakte ik in paniek en begon ik te huilen. Het was teveel! Wat moest ik nu als eerste doen? Als eerste liet ik mijn “geweldig” idee varen: mijn zelfbedachte opbouwschema om niet naar de bedrijfsarts te hoeven gaan…

 

De ochtend voordat ik naar de bedrijfsarts moest heb ik een aantal punten op papier gezet. Kort en bondig had ik genoteerd wat er de afgelopen weken was gebeurd en hoe ik mij voelde. Eenmaal in de wachtkamer ben ik heel kalm, en net als ik nog even mijn punten door wil nemen word ik door de bedrijfsarts geroepen. Het is een hele vriendelijke en rustige man en vraagt waarom ik bij hem op het spreekuur ben. Ik haal mijn blaadje tevoorschijn, en noem de punten op die ik op papier had gezet. Zonder gevoel… Totdat de bedrijfsarts vragen gaat stellen, zoals: “Wat wilt u?” Ik: “Nou, gewoon werken!” De bedrijfsarts lacht, hij lacht! De bedrijfsarts maakt mij gelijk duidelijk dat ik voorlopig nog niet aan het werk kan. Door mijn perfectionisme, het lastig vinden om nee te zeggen, en een hoog verantwoordelijkheidsgevoel, ben ik weer thuis komen te zitten. Hij geeft aan dat dit patroon eerst doorbroken moet worden, voordat ik weer start met werken. Bedrijfsarts: “Het is heel makkelijk om met een opbouwschema te komen, en dan bent u zoals u wilt heel snel weer volledig aan het werk. Maar er is dan niets verandert aan uw patroon. En zit u over een half jaar weer aan mijn bureau.” “Bent u wel eens naar een psycholoog geweest?” Ik: “Wahahaha! Ik heb er een flink aantal versleten.” De bedrijfsarts fronst zijn wenkbrauwen: “Versleten?” Ik: “Ja, echt!” Nadat de bedrijfsarts mij vraagt waar ik allemaal ben geweest, concludeert hij dat ik niet de juiste therapie heb gehad. Bedrijfsarts: “Wij hebben hele goede psychologen in huis. “  Nu ben ik degene die haar wenkbrauwen fronst. De bedrijfsarts glimlacht, maar drukt mij op het hart dat dit echt zo is. Hij adviseert mij om cognitieve gedragstherapie te doen. Bedrijfsarts: “Ik ga u daar aanmelden. Als u daar een paar keer bent geweest, dan zie ik u daarna terug.” Ik: “Uuuhm, pardon? Wanneer word ik dan opgeroepen?” Ik krijg te horen dat ik vanzelf een uitnodiging krijg. Na 3 kwartier sta ik buiten. Nog steeds dringt het niet echt tot mij door. ’s Middags krijg ik het verslag van de bedrijfsarts gemaild. Prognose: positief, over een paar maanden volledig aan het werk. Ik schrik van het laatste, en dan pas begin ik te beseffen dat ik echt weer overspannen thuis ben..

 

 

 

ZIEKENHUIS

De volgende dag moet ik naar het ziekenhuis. Ik heb al een aantal weken last van een lichte uitslag, en het lijkt op iets dat ik jaren terug al eens eerder heb gehad. Dus ben door de huisarts gelijk doorverwezen naar de dermatoloog.

 

De arts kijkt naar de uitslag en bevestigd mijn vermoeden, maar roept voor de zekerheid nog een andere arts om er ook naar te kijken. Die zegt hetzelfde: Ik heb LP (Lichen Planus), een soort auto-immuunziekte. Maar die arts vindt de plekken er “vreemd” uitzien, en wil uitsluiten dat het (kwaadaardige) tumoren zijn. Ook het feit dat ik de ziekte voor de tweede keer heb, dat bijna nooit voorkomt. HUH WAT?! Voordat ik iets kan vragen, wordt er gezegd dat er foto’s worden gemaakt, dat ik een biopt krijg en bloed moet prikken. In sneltreinvaart worden de foto’s gemaakt, vervolgens komt de verpleegkundige terug voor het afnemen van de biopt. HO!!! Ik heb een aantal tatoeages, maar ik HAAT naalden, laat staan snijden! En nu gaat beiden (het prikken zelfs 2 keer) gebeuren! De verpleegkundige is heel geduldig en legt rustig uit wat er gaat gebeuren. Dit stelt mij niet echt gerust, maar het geeft wel wat afleiding. Op de prik van de verdoving na, voel ik verder niets. Na 24 uur mag ik de pleister pas verwijderen, want zo’n wondje bloed nogal volgens de verpleegkundige. GATVER!

 

“Gewapend” met een formulier voor het bloed prikken, en een document met info over mijn ziekte loop ik naar de afdeling Bloedafname. Bloednerveus loop ik de verpleegkundige achterna die mij roept. Die vraagt wat er aan de hand is. Ik helemaal verbaasd over haar vraag, vertel wat er zojuist is gebeurd. Zij neemt de tijd om naar mij te luisteren, en prikt mij volledig pijnloos. Ik bedank de verpleegkundige en loop als verdoofd naar de parkeergarage voor mijn auto en ga naar huis.

 

Die avond heb ik yoga, en daar ga ik uiteraard naartoe. Waarom niet? Nou misschien omdat je moe bent Karin? Nee joh, gewoon gaan. Ik kan jullie vertellen dat het belabberd ging. Heb de halve les, in “childpose” gelegen. Wel heel lekker hoor, maar ik had natuurlijk gewoon thuis met een kop thee onder een dekentje, op de bank kunnen zitten…

 

 

DE DAGEN ERNA

De volgende dag, donderdag, ben ik gesloopt. Ben somber en heb ontzettend veel moeite om op te staan. Alles kost ontzettend veel moeite. Die avond ga ik toch naar de smallgrouptraining, in de hoop dat ik mij daardoor iets energieker ga voelen. What was I thinking???

Na de training, volledig uitgeput, verlang ik naar een hele lange normale douchesessie, want de pleister mag er nu af!! Eenmaal thuis haal ik de pleister eraf en… het bloed stroomt eruit. WTF?! De pleister kan ik niet meer terug plakken, maar dit wil ik ook absoluut niet in verband met hygiëne. Terwijl ik probeer na te denken, blijft het wondje maar bloeden.. Ondertussen pak ik een behoorlijk stuk keukenrol, en kijk naar mijn voorraad pleisters. Geweldige pleisters hoor, maar niet voor zoiets specifieks als dit. Ik bedenk mij dat ik een straat verder een buurvrouw heb, die wijkverpleegkundige is. Met een halve keukenrol tegen mijn zij gedrukt, loop ik naar haar toe. Die kijkt eerst verbaasd via de luxaflex naar buiten, wie er voor de deur staat, maar doet al snel open. Ik vertel haar het verhaal, en gelukkig heeft zij van alles in huis, waarmee ik het wondje weer netjes kan verzorgen en weer helemaal kan afdekken. Toen ik thuiskwam na de training dacht ik al volledig uitgeput te zijn, maar nu strompel ik naar huis en verzorg het wondje en dek het af.

 

Die donderdagavond stort ik volledig in. Pas die dinsdag na het weekend, heb ik weer een beetje het gevoel bij het land van de levenden te horen. Mijn energie was helemaal weg, en die is nog steeds niet wat het zijn moet.

 

Die twee intensieve dagen hebben er goed ingehakt. Mijn chronische depressie “viert momenteel hoogtijdagen”, en mijn angststoornis is zeer nadrukkelijk aanwezig. Ik ga alleen nog de deur uit als het echt moet. Buiten hardlopen kost nu dan ook ontzettend veel energie, omdat ik gewoon liever niet (alleen) de straat op ga..

 

 

AUTO-IMMUUNZIEKTE

Hier een korte uitleg over de auto-immuunziekte die ik heb.

Lichen Planus (LP) komt van het Griekse woord “leichen” = korstmos; de platte LP-plekken lijken daarop.

Lichen Planus  is een ontsteking waarbij zowel huid als slijmvliezen (vooral slijmvliezen van de mond en het genitale gebied) kunnen zijn aangedaan. Door de vele verschijningsvormen van Lichen Planus (voortaan LP genoemd) is herkenning van de aandoening niet altijd makkelijk.

LP komt voor bij 1-2 % van de algehele bevolking. De aandoening treedt meestal op bij mensen tussen de 40 en 60 jaar, maar kan ook op jongere of oudere leeftijd voorkomen. Het komt vaker voor bij vrouwen dan bij mannen (2:1) en er is sprake van een genetische aanleg (wat niet wil zeggen dat het erfelijk is). Bij ongeveer de helft van de patiënten met LP van de huid zijn ook de slijmvliezen aangetast. Omgekeerd heeft ongeveer een derde van de patiënten met LP in de mond ook huidafwijkingen. Meestal is LP eenmalig, waarbij de symptomen na verloop van tijd verdwijnen en niet meer terugkomen. Ongeveer een op de vijf mensen (20%) krijgt LP voor een tweede keer.

Er zijn veel verklaringen voor het ontstaan van LP, maar de feitelijke oorzaken van LP zijn grotendeels onbekend. Hoogstwaarschijnlijk is LP een auto-immuunziekte: je eigen afweersysteem, dat normaal allerlei bacteriën en virussen bestrijdt, tast nu ook bepaalde stoffen in de huid en de slijmvliezen aan. Waardoor het afweersysteem zo reageert is niet bekend.

Bron: www.lichenplanus.nl

 

OMARMEN

Wat betreft de LP, heb ik ontzettend veel geluk. Veel patiënten zitten van boven tot onder, onder de huiduitslag. Bij mij is het maar op een aantal plekken aanwezig. Daarbij heb ik enorm veel geluk met mijn donkere huid; daardoor lijken het bij mij op moedervlekken. Momenteel heb ik een hormooncrème voor de huiduitslag. Hopelijk slaat dat aan. Als het niet aanslaat, moet ik medicatie slikken. De gangbare medicatie voor LP is: Prednison of een medicatie dat mensen krijgen die een orgaantransplantatie hebben ondergaan om afstoting te voorkomen. Zware medicatie dus. Hopelijk is dat niet nodig!

 

Maar dat is niet het belangrijkste. Vanaf eerste Kerstdag ben ik letterlijk stil gezet. Ik geloof dat dit gebeurt met een reden. Nu kan ik dit makkelijk zeggen, omdat ik niet iets levensbedreigends heb, waarschijnlijk had ik het dan anders gezien.  Zoals jullie al weten ga ik altijd maar door, en laat ik mij door niets of niemand stoppen. Nu moet ik wel. Ik moet nu leren om goed naar mijn lichaam te luisteren, want rust is sowieso voor iedereen belangrijk, maar met LP helemaal. Ook moet ik iedere avond uitgebreid de tijd nemen om mij in te smeren. Dit klinkt misschien heel vreemd, maar ik deed alles op de automatische piloot. Ik verzorgde mijzelf uiteraard altijd wel, maar nam daar niet uitgebreid de tijd voor. Want ik had nooit tijd! Fout.. ik nam nooit de tijd.

 

Nu leer ik op alle gebieden om lief voor mijzelf te zijn. Van mijzelf te gaan houden. En dat heb ik te danken aan de overspannenheid en LP. Dus omarm ik ze beiden. Af en toe (en soms meer dan af en toe!), wil ik ze beiden uiteraard wurgen, maar ik weet dat ik dit nu nodig heb.

 

Zorg goed voor jezelf en hou van jezelf. Ik realiseer mij nu dat ik het waard ben. Jullie zijn het ook meer dan waard.

 

Dikke brasa,

 

 

Karin

WORKSHOP FINANCIËLE DETOX

DETOX

 20170128_100220

Pas op de dag zelf, besef ik dat dit wel heel frappant is.. Ik zit op de 6e dag van de 7 Day Recharge; een lichamelijke en geestelijke detox. En dan ga ik ook nog eens naar een workshop over financiële detox en het opruimen van je kledingkast! Wauw.. blijkbaar heb ik dit nodig! Detox is my middle name.

Van tevoren kijk ik uiteraard waar de workshop plaatsvindt. Aan de postcode zie ik dat het in het centrum van Rotterdam, mijn eigen stad is. Ik besluit om de auto bij mijn moeder te zetten, en loop vanaf haar huis naar de locatie in het centrum. Het is in een zijstraat van de Witte de Withstraat. Voor de niet Rotterdammers; deze straat is een walhalla voor kunstenaars en kunstliefhebbers. Hier zitten allerlei kunstgaleries en aparte zaakjes. Maar hier zit ook voor de mensen die van lekker eten houden o.a. hotel en mediterraans restaurant de Bazar… Zelf vind ik de sfeer in de Witte de Withstraat en de omliggende straten heerlijk! Waarschijnlijk door mijn opvoeding; mijn moeder nam mij altijd mee naar musea, galerieën en het theater.

 

Het vindt plaats in een mooi gebouw met zeer hoge plafonds en grote ramen: I love it! Ik word hartelijk welkom geheten door Melisa en Nathalie. Daarna loop ik door en is er een hele grote tafel heel mooi aangekleed. Wat ik zo leuk vind; voor iedereen is er een plek gereserveerd, waar een ontbijtje klaar staat, met een persoonlijk kaartje waarop je welkom wordt geheten. Heel persoonlijk!

Er waren die ochtend twee workshops; eentje gegeven door Melisa Cijntje die de workshop Personal Styling- Clean your closet gaf. Nathalie van Wingerden gaf de workshop Financieel Detoxen.

Er wordt gestart met het ontbijt van Pixels en Kruimels; een chiapudding of overnight oats met een plak bananenbrood. Ik had de chiapudding; zowel de chiapudding als het bananenbrood zijn heerlijk!!

 

  

20170128_133201
Chiapudding van Pixels en Kruimels

 

 

 PERSONAL STYLING – CLEAN YOUR CLOSET

Na het ontbijt, bijt Melisa de spits af met haar workshop: Personal Styling -Clean your closet. Deze workshop lijkt mij erg interessant omdat ik zelf helemaal niet van shoppen hou. Het gevolg hiervan is, dat ik 1 keer in de zoveel tijd een hele nieuwe garderobe moet kopen, omdat ik mijn kleding draag tot het versleten is. Niet erg handig, als je in een keer een paar honderd euro uit moet geven… Melisa stelt ons (de deelnemers) een aantal vragen:

1.       Beschrijf jouw stijl in 5 woorden. ( Ik kan maar op 3 komen..)

2.       Hoe vaak koop jij kleding?

3.       Wat is het meest aparte kledingstuk dat je ooit hebt gekocht? Willen jullie het weten? Uggs met zebraprint… Als dat geen guilty pleasure is!

4.       Wat is jouw grootste miskoop? Omdat ik het altijd snel koud heb, dacht ik slim te zijn om een hele grote dikke winterjas te kopen. Online uiteraard, want ik hou niet van shoppen, remember? Die winterjas zat als een enorm dekbed om mij heen, dus warm was hij zeker. Alleen 1 probleem.. Ik zag bijna niets als ik hem in de auto aanhad, want dan bolde hij helemaal op tot net boven mijn neus.. Niet erg handig als je achter het stuur zit. Dus dat was mijn miskoop van de eeuw. Met het gevolg dat ik al jaren geen winterjas meer heb… Heel logisch ik weet het.. (not)

5.       Wat voor advies zou je van mij (Melisa) willen hebben? Zelf loop ik al jaren in zwarte kleding, en wil wel wat meer kleur in mijn garderobe.

Wij krijgen uitleg over hoe je het beste je kledingkast kunt opruimen. En de vraag wat je mooi vind aan jezelf.. HELP! En wat je uit wilt stralen. Waar moet je kledingkast uit bestaan:

1.       Een capsule collectie.. Een wat? Nooit van gehoord, gelukkig wordt het uitgelegd. Een capsule collectie is een basiscollectie. Dat is wat ik kortgeleden voor een paar honderd euro heb aangeschaft.. Ik ben er dus nog niet, maar dat maakt niet uit. Naarmate de workshop vordert, hoe meer ik zin krijg in.. shoppen! Ja echt!

2.       Ook is het handig om bv. Een 5-tal shirts in je kast te hebben, die je makkelijk overal op aan kunt trekken (basic).

3.       Invest: een duurder item waar je jaren wat aan hebt. Zoals bv. Een echte leren broek of rok.

4.       Homewear: Juist…hier word ik weer even met mijn neus op de feiten gedrukt, dat ik echt goed voor mijzelf moet en mag zorgen. Melisa vraagt wie thuis homewear draagt. Enthousiast steek ik mijn hand op. Vervolgens vraagt zij wie er mooie, speciaal daarvoor gekochte homewear heeft, of wie er oude afgedragen kleding draagt… Raden bij welke categorie ik hoor.. Melisa zegt nu iets wat mij raakt; “Koop mooie homewear! Daar voel jij je beter bij.”  Dat is ook zo… Nu ik weer nieuwe kleding heb, voel ik mij niet meer zo’n slons. Goede kleding, en dan heb ik het niet over dure kleding, zorgt er gewoon voor dat jij je inderdaad beter voelt in je vel! Dat wist ik wel.. maar ik hoop nu dat ik het niet meer vergeet…

5.       Stijl boven comfort…Niet doen. Draag waar jij je goed bij voelt.

 

Verder volgen er nog tips over de finishing touch, zoals sieraden, en make-up. Kleuren die bij je passen, en waar je kan kijken voor kleding. Daarbij wordt uiteraard de vintagekleding (tweedehands) niet overgeslagen!

Een hele leuke workshop, die ervoor heeft gezorgd dat ik zin heb om te gaan shoppen (met mate), om op dit gebied ook goed voor mijzelf te zorgen!

 

 

Afbeelding van het boek dat ik heb gewonnen: de Financiële DETOX! Afbeelding heb ik van de site: www. managementboek.nl

 

 

FINANCIEEL DETOXEN

Na een korte break start de tweede workshop gegeven door Nathalie van How2spendit. Er wordt gevraagd om 3 doelen op te schrijven, waarvan 1 er een financieel doel moet zijn. Er wordt geadviseerd om een financieel doel te hebben; dat maakt dat je makkelijker en gerichter gaat sparen.

De vraag wat mijn relatie is met geld, zet mij aan het denken. Mijn moeder is altijd heel zuinig geweest. Niet voor mij; ik was (ben) enig kind, en ik kreeg altijd nieuwe kleding schoenen, speelgoed, noem maar op. Maar zij was en is altijd heel zuinig naar haar zelf toe geweest. Gaat altijd voor het functionele; daar is niets mis mee. Maar wel met het volgende; zij koopt altijd het goedkoopste voor haarzelf. Dat viel mij vorige week op toen ik met haar naar de Ikea was. Zij was op zoek naar een eettafel en stoelen. Mijn moeder zag een mooie tafel, maar liep vervolgens naar een goedkoop setje, waarbij zij letterlijk zei: “Tja.. ik vind deze niet zo mooi, maar het is goedkoop. Ik vind het zonde om iets duurders te kopen.” Hè? Op dat moment werd ik een beetje boos op haar, en zei vervolgens heel voorzichtig.. Ja heel voorzichtig, want al ben ik 43, dat maakt bij Surinamers niets uit.. Als ik iets zeg dat haar niet bevalt, kan ik “gewoon” mijn tandjes gaan rapen. Ja ook in de Ikea waar er “publiek” is! Dus vroeg ik voorzichtig welke tafel zij het mooist vond. Zij gaf aan die duurdere tafel het mooist te vinden. Toen zei ik voorzichtig: “Waarom koop je die dan niet? Jij hebt altijd zo hard gewerkt, en jij mag jezelf ook eens verwennen!” Tot mijn grote verbazing beaamde mijn moeder dat. Toen realiseerde ik mij, wat Nathalie ook in de workshop benoemde; hoe je bent opgevoed is natuurlijk van invloed hoe jij in dit geval met geld om  gaat. Wat voor relatie jij hebt met geld. Ik ben net als mijn moeder! Ik koop van alles voor mijn dochter, maar ik vind het ook zonde om iets voor mijzelf e kopen? Waarom??? Ik werk toch hard? En buiten dat.. ik verdien het gewoon! Dit ga ik anders aanpakken. En nee, ik ga nu niet alle winkels leegkopen. Maar ik ga hier nu wel bewuster mee om; dus ook op dit gebied beter voor mijzelf zorgen! Vervolgens krijgen wij de volgende vragen:

1.       Wat is jouw Toxic Spending Habit? Bij mij zijn dat impulsieve aankopen; ik ga naar de supermarkt voor een reep chocolade, en verlaat de supermarkt met een shopper (die ik ook daar moet kopen, want niet bij mij) vol met boodschappen…

2.       Wat voor gedachte heb je daarbij?  Geen. Dat is duidelijk, ik loop dan als een kip zonder kop door de winkel, en gooi alles in mijn mandje wat ik spontaan tegenkom en wat ik dan heel hard nodig te hebben om dat moment!

3.       Op welke plaatsen gebeurd dit? You name it, I’ve been there!

4.       Wat voor emotie heb je bij de aankoop? Geen. Kip zonder kop, weet je nog? Dan liggen je hersenen (daar zit ook je gevoel in toch?) duidelijk elders..

 

Het is een zeer interactieve workshop; er worden een flink aantal vragen gesteld, waarvan je het antwoord daarop mag delen met diegene die naast je zit. Erg leuk, want daar leer je van en ik herken veel van mijzelf bij mijn gesprekspartner.

 

Ook krijgen wij nog een aantal tips:

1.       Plan een vast moment in voor het bijhouden van je administratie.

2.       Voordat je een aankoop doet; denk eerst 24 uur na…

3.       Check je verzekeringen en abonnementen. Zo kwam ik erachter toen ik mijn tweede huis kocht, dat ik jaren dubbele verzekeringen had! Echt checken dus!

4.       Doe de financiële detox challenge. Hierbij ga je een aantal weken financieel detoxen.

 

Ook deze workshop vond ik erg interessant. Het is voor mensen die zich helemaal niet met hun financiën bezig houden, maar zeker ook voor mensen zoals ik; die wel al wat weten maar toch nog meer tips willen hebben op dit gebied. En iets wat ik ook moet benoemen; het was een workshop over financiën, maar helemaal niet saai!!

 

Deze dag heb ik ook mijn gewonnen boek van Nathalie mogen ontvangen: De Financiele Detox. Ben natuurlijk al begonnen het te lezen.

 

Ben je geïnteresseerd in beiden?

Check voor meer info over de eerste workshop op:

www.7dayscloset.com

Check voor info over de tweede workshop op:

www.how2spendit.nl

Hier kun je allerlei informatie vinden op financieel gebied. En kun je o.a. ook een test doen; wat voor geldtype jij bent! Zeer verhelderend kan ik je vertellen!

 

20170128_123211
Als slagroom op de taart, uuhm workshops kregen we nog een stukje taart van Pixels en Kruimels! Waar ik alleen maar naar heb gekeken (en heb geroken..)

 

 

Oh.. enne.. mijn moeder heeft trouwens de duurdere tafel gekocht met mooie stoelen, en is er ontzettend blij mee!

 

 

TWEEDE HELFT 7 DAY RECHARGE

Hier mijn ervaring van de tweede helft van mijn 7 Day Recharge!

 

20170126_112126
Oeps! Niet helemaal vegan; honing bij de thee…

Donderdag 26 januari

Heb heerlijk geslapen, maar word zeer onrustig wakker. Onrustig en geïrriteerd. Ik heb de dag ervoor een prioriteitenlijstje gemaakt, maar het is een flutlijst; niets waard. Waarom? Vandaag ga ik met mijn moeder naar de Ikea, dus al die dingen die op mijn lijstje staan, kan ik niet eens allemaal doen.

Het mediteren en de yoga gaan goed. Voordat ik mijn moeder ga ophalen, schil ik een appel en een banaan, en neem ik ook mijn lunch mee. Dit om te voorkomen dat ik mij te buiten ga aan Daim, en nog meer van dat soort lekkers dat je daar hebt! Heb mij wel even vergaapt bij de taartenvitrine, maar ik bestel netjes een verse muntthee, en mijn moeder een koffie om solidair met mij te zijn. Ik merk, terwijl ik met mijn moeder in gesprek ben in het restaurant, dat ik echt met haar in contact ben. Voel een enorme rust, en heb ook energie. Een hele vreemde gewaarwording voor mij, want ik kan mij niet herinneren wanneer ik voor het laatst energie had!

Na de Ikea, blijf ik nog even gezellig bij mijn moeder hangen, en daarna ga ik naar huis. Thuis rust ik even uit, en daarna ga ik naar de smallgrouptraining. Tijdens dat uur, kijk ik wel 10 keer naar de klok. Ik klaag dat ik echt niet meer kan, maar ondertussen merk ik ook dat ik stukje bij beetje mijn kracht weer terug krijg. Het herstel van de griep gaat natuurlijk alleen weer niet zo snel als ik het wil. Ik besluit om gewoon blij te zijn met de progressie die ik weer opmerk!

Eenmaal thuis schrijf ik netjes de hoogtepunten van die dag op, en maak ik een prioriteitenlijst voor de volgende dag. Er staan behoorlijk wat dingen op, maar de meeste dingen kosten niet veel tijd. Een ding doe ik bewust niet, de dagopdracht; het beantwoorden van de 10 geluksvragen. Dat is op dit moment te confronterend, ik kan mij er niet toe zetten. Ik besluit om dit volgende week in te plannen, en het dan te doen. Wat ik ook merk, is dat ik mij stoor aan iets in dit programma; ’s middags wordt de dagopdracht gemaild, en die moet je dus dan inpassen in je dag/ prioriteitenlijstje. Natuurlijk kan ik ook standaard, “dagopdracht” op mijn prioriteitenlijst zetten, om er alvast rekening mee te houden. Maar daar heb ik gewoon helemaal niet aan gedacht? Jeetje Karin! Dat is toch logisch om dat erop te zetten? Voor mij, Karin, blijkbaar niet. Want afwijken van mijn dagprogramma vind ik normaal gesproken al best lastig, maar nu helemaal, omdat ik merk dat dit programma veel van mij vraagt/ vergt. En die confronterende dagopdracht is net 1 “dingetje” te veel!

Van mijn coach van de 7Day Recharge, heb ik antwoord ontvangen. Zij geeft mij de tip om op de website naar de verschillende recepten te krijgen. Ook vraagt zij mij of ik genoeg drink.. Hmmm… dat is wel iets dat ik goed in de gaten moet houden de hele dag, merk ik. Zij stuurt ook een link, die verwijst naar een artikel over het veranderen van je voedingspatroon. Heel erg fijn dat je tijdens deze week contact heb met een coach, en dat je met al je vragen bij diegene terecht kan! Zij heeft antwoord gegeven op al mijn vragen; zeer praktische antwoorden, die ik direct kan toepassen. Hou ik van!

In de avond ben ik tot 20:30 uur tv aan het kijken, en aan het appen. Ik merk dat ik het lastig vind om beiden uit te doen. Om 20:25 uur zit ik nl. nog ‘in gesprek’ met een vriendin op de app, en op tv is het programma waar ik ook half naar keek (Oeps! Niet erg mindful…) is nog niet afgelopen. Dit werkt dus niet voor mij. Het eerder uitdoen van de devices werkt beter voor mij, maar dat moet ik nog bekijken.

 

 

 

 

Vrijdag 27 januari

Met onrust en irritatie start ik met de meditatie; tijdens de meditatie verdwijnt mijn irritatie. Maar de onrust blijft. Kies ik nu voor de snelle of de langzame yoga? Ik kies ervoor om de snelle te doen, omdat ik het gevoel heb bij de langzame yoga weer geïrriteerd te raken. Bij de laatste zitten best wat pauzes (ik overdrijf), en bij de snelle ga je gewoon achter elkaar door met de verschillende poses. Dat maakt dat ik dan geen tijd heb om na te denken en vervolgens weer geïrriteerd te raken. Het grappige is.. het helpt!

Maar ben nog steeds wel wat onrustig. Ik had mij voorgenomen om te gaan hardlopen vandaag, wil weer eens de 10km aantikken. Het worden er 16…

Bij thuiskomst na mijn run, plof ik neer op de bank. Net wanneer ik heb bedacht wat ik ga eten, gaat de bel. Het is de onderhoudsmonteur van de Eneco; die lacht als hij mijn verbaasde blik ziet. “Ja mevrouw! Wij hebben vandaag een afspraak!”  Oh ja…. Wanneer ga ik nu eens leren om in mijn AGENDA te kijken? Ik schrijf er namelijk wel dingen in, maar kijk er vervolgens niet meer naar?? Ok, vanaf nu iedere dag in mijn agenda kijken, en als er een afspraak staat, die ook op mijn prioriteitenlijst zetten. Dit komt waarschijnlijk achterlijk over, maar mijn hoofd is vol, en dus een zeef. En dan is dit nodig. Vreemd… als ik dit zo lees. Want als mijn hoofd een zeef is, gaten erin dus, hoe kan het dan in Godsnaam vol zijn?? Dan moet alles er toch zo uit vallen? Hmm… maar die dingen die in mijn hoofd blijven zitten zijn blijkbaar groter dan de gaatjes van “mijn zeef”… Nou ja, laat ik mijn hoofd maar over belangrijke dingen gaan breken!

Nadat de monteur weg is, ga ik lekker eten. Daarna werk ik automatisch mijn prioriteitenlijstje af. Verbaasd kijk ik naar de dingen die ik heb kunnen afvinken. Alleen kom ik aan 1 ding niet toe; het publiceren van mijn blog. Ik besluit heel ontspannen om dit gewoon door te schuiven naar de volgende dag. Om 18:00 uur heb ik een afspraak met een vriendin, zij heeft gevraagd om te komen eten. Ik leg haar uit over het programma, en eet thuis, maar neem wel de heerlijke bananenmuffins mee als toetje. Om 17:30 uur, voordat ik de deur uit ga, doe ik mijn mobiel alvast uit; wat een rust! Rond 20:00 uur vertrek ik weer huiswaarts; ik wil op tijd naar bed omdat ik morgenochtend een workshop heb, en wil weer fris opstaan.

Nadat ik terug ben van die vriendin, bekijk ik mijn prioriteitenlijst van die dag nog eens en moet erom lachen. Schrijf een aantal dingen apart op, en maak een prioriteitenlijst voor de vrijdag. Ben enorm verbaasd dat ik maar 4 dingen heb opgeschreven…. Ben ik niet iets vergeten? Nee. Wat een rust zeg! Met een voldaan gevoel ga ik slapen.

 

 

20170128_123211
Taart van Pixels en Kruimels

 

 

Zaterdag 28 januari

Rond 3:00 uur word ik al wakker, en lig wat te staren. Ik besluit wat te gaan lezen, en doe dit tot een uur of 4:00 uur. Daarna val ik gelukkig weer in slaap, en word een half uur voor de wekker wakker, om 6:30 uur. Ik twijfel heel even, en sta dan op om alvast de was uit de wasmachine te halen, en een andere was erin te doen. Daarna ga ik weer liggen tot de wekker om 7:00 uur gaat. Ik kijk op de klok en zie 6:59 uur.. shit! Ik moet zo opstaan! Het lijkt even te duren voordat het 7:00 uur is, maar dan gaat de wekker. Even baal ik, dat ik zo vroeg al wakker was, en niet helemaal goed heb geslapen, maar sta wel direct op. De meditatie gaat heel goed, en ik besluit om weer de langzame yoga te doen. Heerlijk! Ondanks dat ik voor mijn gevoel niet goed heb geslapen, voel ik mij na deze twee dingen alweer wat energieker!

Om weer aan een half uur bewegen te voldoen vandaag, besluit ik mijn auto bij mijn moeder voor de deur te zetten, en vanaf daar te lopen naar de locatie waar de workshop wordt gehouden. Ik doe er iets meer dan 20 minuten over, en besluit direct om na de workshop weer terug te lopen naar mijn auto.

 

Het is een ontzettende leuke workshop, en ik heb geluk! Het ontbijt is van natuurlijke producten gemaakt, dus ik mag het hebben! Alleen wat wel jammer voor mij is, na afloop krijgen we een stuk taart.. Die ziet er heerlijk uit: popcorn, caramel, Kinderbueno, enz.. Heel lekker, maar niet healthy! Dus nadat ik foto’s van de taart heb gemaakt, en even de heerlijke geur ervan heb opgesnoven, pak ik een van de vegan bananennotenmuffins naar het recept van de 7 Day Recharge. En guess what.. Die smaakt ook heerlijk!!

Na de workshop ga ik nog even langs bij mijn moeder, en daarna naar huis. Daar doe ik het lekker rustig aan. Nogmaals lees ik de mail waarin de dagopdracht staat, deze heb ik vreemd genoeg wel om 6:00 uur ’s ochtends ontvangen. Het Personal Recharge Plan moet ik maken, tenminste daar een start mee maken. Met het Personal Recharge plan, ga je doelen stellen, koers bepalen. Net als de dagopdracht van donderdag, kan ik mij hier nog niet toe zetten. Dus dit schuif ik ook door naar de volgende week. Waarom ik denk dat ik het dan wel kan? Geen idee, maar ik spreek met mijzelf af dat ik dan de opdracht van donderdag in ieder geval ga maken, en dat ik een start maak met het Plan!

 

 

 

life_wifi

 

ZONDAG 29 januari

 

De wekker gaat, en ik sta op. De laatste dag van de 7 Day Recharge! De week is echt voorbij gevlogen! Aan puber, die grieperig is, vraag ik of zij mee wilt doen met het ochtendritueel. Samen hebben we het mediteren en yoga gedaan.

Vandaag zou ik een klein stukje gaan hardlopen, maar ik merk dat mijn lichaam moe is. Dus besluit ik een rustdag in te lassen; dat mag ook wel, want heb 6 dagen achtereen, 1 uur per dag gesport. En gisteren bijna 5km gewandeld. Naar mijn lichaam luisteren is een must weet ik inmiddels, en dat moet ik nu maar eens gaan doen!

Alsof de duvel ermee speelt; ineens denk ik aan tijgernootjes.. Ik kan de smaak gewoon proeven in mijn mond! Echt bizar! Vooral omdat ik in geen maanden die dingen heb gegeten. Tot en met zaterdag heb ik mij zeer netjes aan het geadviseerde voedingspatroon gehouden, dus de laatste dag doe ik dat zeker!

De dag verloopt rustig; ik doe het huishouden, en zit tussendoor wat op mijn telefoon. Ineens begin ik ervan te vervelen, en doe mijn telefoon in de middag al uit. Morgen weer een dag! Dit had ik vorige week echt niet voor mogelijk gehouden! In de vooravond maak ik een pasta klaar van het receptenboek van de 7 Day Recharge. Puber en ik hebben er beiden erg van genoten, er is nog over voor morgen. Heerlijk! De laatste dag van deze bijzondere week, sluit ik zeer relaxed, energiek en met een lichter gevoel af.

 

CONCLUSIE

Wat een week… Zo’n zorgen dat ik mij maakte om het eten, zo goed ging het wat het eten betreft. Of ik geen moeilijke momenten heb gehad? Zeker wel! Ik had geen moeite met het niet eten van vlees, vis of eieren, maar ik miste wel de magere kwark die ik dagelijks eet. Maar door de variatie in het menu, was dat gemis al snel weg. Twee maal heb ik te maken gehad met verleidingen; bij de Ikea en bij de workshop met die geweldige taart. Wat mij daarbij heeft geholpen is het feit dat ik voorbereid de deur uit ging; ik nam eten mee. Hierdoor werd het makkelijker om de verleidingen te weerstaan.

Per dag zijn er 20 punten te behalen. Op geen enkele dag heb ik alle 20 punten behaald. Dit kwam o.a. door:

  • De dagopdrachten die ik vergat, en twee keer bewust niet heb gedaan. Omdat dit teveel was voor mijn gevoel, dat kon ik er niet bij hebben.
  • De “verkwikkende” douche vergeten.
  • Ieder uur 5 minuten rust nemen. Tja… rust nemen is niet mijn sterkste kant!
  • 3 maal per dag ademhalingsoefeningen doen. Zie voorgaande punt… Dat ging de laatste 2 dagen wel goed!
  • Prioriteitenlijst als houvast. HAHAHAHA!!! Dat behoeft geen uitleg toch?
  • Het beschrijven van de hoogtepunten van de dag; die vergat ik een aantal keren, of ik wist niets te bedenken…

 

 

WAT HEB IK GELEERD?

  • Het vanaf 20:30 uur uitdoen van de devides doet mij goed. Het geeft mij rust.
  • Veel geleerd over voeding bij de workshop en vanuit het boek. Mij helpt het echt, heb nu echt meer energie!!
  • Direct opstaan vind ik lastig, maar erna mediteren en yoga doen, werkt goed voor mij. Ik heb direct een positievere en energiekere start van de dag.
  • Dat ik absoluut geen prioriteiten kan stellen. Dat wisten jullie al, want dat is best vaak (understatement) voorbij gekomen… Maar ik moet het hier toch echt bij zetten!
  • Rustmomenten nemen vind ik lastig, maar zijn wel noodzakelijk. Vooral als je een hectisch leven hebt zoals ik. En dat heeft volgens mij iedereen tegenwoordig!
  • Heb een nieuwe hobby! Koken! Daar heb ik deze week echt ook mijn rust in gevonden.

 

WAT NEEM IK MEE EN ZAL IK BLIJVEN DOEN NA HET PROGRAMMA?

  • Helemaal vegan zal ik niet blijven eten, maar ik ga zeker veel minder dierlijke producten eten. En zo veel mogelijk natuurlijke producten eten! Hier had ik voor het programma al een start mee gemaakt.
  • Devices uit vanaf 20:30 uur. Wat een rust!
  • Direct opstaan en het mediteren en yoga.
  • Werken aan het leren om prioriteiten te leren stellen.
  • Iedere avond 3 hoogtepunten van de dag opschrijven. Ik zie vaak de negatieve kant van dingen, hiermee hoop ik positiever naar dingen te kunnen kijken.
  • Uiteraard al mijn ervaringen van deze week!!!

 

Ik ben enthousiast over het programma, als het je nog niet was opgevallen… Heb je interesse gekregen in het programma van de 7 Day Recharge? Kijk op: www.7dayrecharge.com

 

 

 

 

 

 

 

 

EERSTE HELFT 7 DAY RECHARGE

20170121_131128
Dani en Lizzy van Fitgirls.nl

KICKOFF

Het startte met de kickoff van de week; Het Fitgirls Recharge weekend.

In december had ik mij daarvoor aangemeld, en was toen heel enthousiast. Een dag van tevoren sloeg de schrik mij om het hart; ik vind het behoorlijk spannend (angst) om buiten mijn eigen stad te gaan. En wat ging ik in Gods naam zoeken bij een FitGIRL event? Ik ben 43, wat denk ik wel? Vervolgens gingen er allemaal horrorscenario’s door mijn hoofd; allemaal hele jonge strak uitziende meiden. Bij het woord ‘event’ stelde ik mij ook een groot iets voor. Gelukkig klopte niets van mijn horrorscenario.

Als een van de eersten kwam ik bij Healthcity Premium in Amstelveen aan. Ik moest nog even wachten, want ik was iets te vroeg. Even later werden de deelnemers zeer enthousiast en warm ontvangen door Lizzy en Dani van Fitgirls.

De groep deelnemers was gelukkig niet al te groot; een stuk of 20. Dat maakte dat het heel intiem was en veilig aanvoelde. Wat betreft de jonge strak uitziende meiden. Ja, ik was zeker weten de oudste… Maar wat ik vooral zag; allemaal vrouwen die met hun eigen dingen worstelen, en die ondanks die strubbelingen proberen er het beste van te maken. Balans te vinden tussen werk en privé. Ik vond het erg fijn dat ik het boekje al had gelezen; dat maakte dat ik de lezing gegeven door Hidde de Vries, de auteur en founder van de 7 Day Recharge makkelijk kon volgen. Als een echte controlfreak dat ik ben, kon ik gelijk checken of ik het boek goed had begrepen. De workshop over voeding vond ik ook erg interessant; wat een rommel werk je ongemerkt naar binnen! Hier ga ik voortaan beter op letten, voor zover mogelijk. Want wat op de verpakking van product staat, is niet altijd waar! We kregen ook een yoga workshop, die ik uiterst ongemakkelijk vond in de uitvoering… Maar die een geweldig ontspannen uitwerking op mij had erna!

Lizzy en Dani sloten de dag intiem af; zij vroegen iedereen dicht bij elkaar te komen zitten en vroeg aan iedere deelnemer welk punt voor hen heel belangrijk is dat zij hieruit hebben gehaald. Hele mooie dingen heb ik gehoord. Wat ik heb gezegd? Het voor mijzelf kiezen, en vaker “fuck it” zeggen! Sommige dingen lekker laten gaan, en nu echt voor mijzelf gaan zorgen.

Lizzy gaf aan heel erg van dansen te houden, en sloten wij af met dansen. Gewoon lekker los dansen. Ik weet niet hoe het kwam, maar ik werd heel erg emotioneel. De dag eindigde met een heerlijke smoothie, heb de ingrediënten gevraagd, maar verder dan banaan en jus d’orange kom ik niet.. En een heerlijke wrap met groente en noten erop! Na nog even met een aantal meiden te hebben gesproken, ging ik weer richting Rotterdam. Met een heerlijk ontspannen gevoel, en een enorme motivatie om met de 7 Day Recharge te starten!

 

20170122_172449
Op zondag nog een Magionipizza met  kipfilet!

 

ZONDAG 22 januari

Zowel de zaterdag als de zondag had ik al voor 20:30 uur mijn foon en tv uitgedaan, als voorbereiding. Die zondagavond voelde ik mij erg ongemakkelijk. Jeetje een week zonder vlees, vis en ei! Nu ik dit zo typ, moet ik er erg hard om lachen. Ik die duidelijk teamlid is van #teamalwayshungry, maakte zich alleen zorgen om het eten!

 

20170123_181443
Scorecard 7 Day Recharge

 

MAANDAG 23 januari

Het moment van de waarheid; mijn wekker ging af. Heb een paar dagen daarvoor een wekker aangeschaft, zodat ik mijn telefoon niet hoef te gebruiken als wekker wat ik altijd deed. Mijn telefoon ligt voortaan beneden, dus niet meer in de slaapkamer. Bij de 7 Day Recharge is een van de regels (richtlijnen); opstaan zodra de wekker afgaat. Geen gebruik maken van de snoozebutton! Juist ja, ik hou van de snoozebutton.. Zo heerlijk om je dan nog een paar keer om te draaien. Maar de 7 Day Recharge zegt dat het  direct opstaan je juist meer energie geeft. Dus sta ik braaf gelijk op, en begin met mediteren. Dit doe ik met de laptop aan in de slaapkamer. Eigenlijk “mogen” (advies) er geen apparaten in de slaapkamer, maar ik vind het in de slaapkamer gewoon het prettigst. Het mediteren gaat niet van een leien dakje; puber hoort dat ik wakker ben en begint gezellig te praten vanuit de slaapkamer. Tot 3 keer toe moet ik tegen haar zeggen dat ik aan het mediteren ben (tenminste dat probeerde ik), en vraag of zij nog een paar minuten wilt wachten met tegen mij te praten. Een diepe geïrriteerde zucht klinkt vanuit de andere slaapkamer, maar.. het is stil! Daarna doe ik gelijk de ochtendyoga. Je kunt kiezen uit twee varianten; een rustigere, of eentje waar de poses elkaar wat sneller opvolgen. Ik kies natuurlijk de laatste. Pfffff…dit gaat wel erg snel op de vroege ochtend! Mijn dagopdracht was 1 uur sporten. Nu is maandag eigenlijk mijn rustdag, maar omdat ik nu nog thuis ben, bedenk ik toch wat ik kan gaan doen. Ik ben een uur gaan kickboksen. WAUW! Was even vergeten hoe heftig zo’n training is! Maar ben blij dat ik ben gegaan. Wat betreft het eten gaat het goed.  Op maandagavond heeft mijn dochter zwemles, en ik herinner mij ineens dat er werd geadviseerd om de avonden deze week zoveel mogelijk vrij te houden. Hier wordt pijnlijk duidelijk dat ik niet goed ben in plannen… De zwemles is van 19:15-20:15 uur. Om 20:30 uur moeten alle devices uit, dus ga ik als een gek voordat wij de deur uit gaan voor het zwemmen, mijn scorecard invullen en 3 hoogtepunten van die dag opschrijven. Verre van ontspannen dus…Dit programma deed ik voor meer rust in mijn leven toch???

 

DINSDAG 24 januari

Ook deze dag sta ik weer netjes gelijk op zonder te snoozen. De meditatie gaat dit keer goed, en ook de yoga. Dit keer kies ik voor de rustigere variant, en dat bevalt mij prima! Als ik net ben aangekleed, besef ik dat ik iets ben vergeten; koud “af douchen”. Nee!! Nou ja, morgen weer een dag. Ik kijk naar mijn prioriteitenlijstje die ik de avond van tevoren heb gemaakt. Gedurende de dag raak ik het lijstje letterlijk uit het oog. Ben veelvuldig op mijn telefoon, en daardoor gaat er heel veel tijd verloren. Zonde!! Dit resulteert erin dat ik een aantal dingen afraffel aan het einde van de dag, en sommige dingen die op het lijstje staan, schuif ik door naar de volgende dag… Pffff… Hierdoor raak ik geïrriteerd, maar ik realiseer mij ook direct iets belangrijks.

1.       Er staan teveel dingen op mijn lijstje. Het is dus een LIJST.

2.       Mijn hoofd maakt overuren, hoe kan dat? Ik denk aan belangrijke dingen die ik aan MOET pakken.

3.       Die punten (van nummer 2), staan niet op mijn lijstje, vandaar de overuren die mijn hoofd maakt.

4.       Ik vertoon ernstig uitstelgedrag..

5.       Ik kan geen prioriteiten stellen. Joh..wat een ontdekking!

6.       DING DING DING!! BINGO!!!!

Piekerend stap ik mijn bed in. Eenmaal in bed, realiseer ik mij dat ik de hoogtepunten van die dag nog niet heb opgeschreven. Kan op dat moment niets bedenken, maar bedenk dan wel verschrikt dat ik niet meer naar mijn mail heb gekeken om te zien wat mijn dagopdracht was. Die heb ik dus ook niet gedaan.. WAUW.. Gaat lekker! Jawel het gaat wel lekker; ik heb totaal geen probleem met het uit doen van mijn apparaten om 20:30 uur (wat een rust!), en met het eten gaat het ook prima!

 

 

20170128_175952
Afbeelding uit het boek: “Recharge in 7 dagen” van Hidde de Vries

 

 

WOENSDAG 25 januari

Ondanks dat ik heerlijk heb geslapen, sta ik weer piekerend op. Heb er hoofdpijn van. Ben om 5:00 uur opgestaan om dochter te helpen, zij loopt vandaag stage. Ik besluit, om zodra zij de deur uit is, gelijk mijn bed weer in te duiken. En dat doe ik ook, ben zo enorm blij dat ik mijn bed weer even in kan duiken! Rond 09:00 uur word ik weer wakker, met een nog zwaardere hoofdpijn. Tot 09:20 uur blijf ik op bed liggen ondertussen twijfelend, en spijt hebben dat ik het niet gelijk om 5:00 uur te hebben gedaan of ik wel die meditatie en yoga zal gaan doen. Heb er geen zin in, blegh! Ik besluit toch te starten met de meditatie; mijn gedachten zijn bij mijn hoofdpijn en veel andere dingen, waardoor ik soms de stem vanuit mijn laptop niet eens hoor.. Ineens merk ik op dat mijn hoofdpijn weg is, en ga braaf luisterend naar de stem verder met de meditatie. Na de meditatie, verbaasd dat mijn hoofdpijn weg is, zoek ik ondertussen met tegenzin het filmpje van de yoga op. Ik twijfel…welke zal ik doen? Die snellere of die wat meer relaxte? Het is ondertussen rond 9:30 uur, en vind het eigenlijk al laat. De snellere versie duurt 10 minuten en die meer relaxte duurt 18 minuten. Ondanks dat ik de laatste veel prettiger vond, heb ik de neiging voor de eerste te kiezen omdat die korter duurt. Karin, wat moet jij ook alweer doen? Doen waarbij jij je prettig voelt! Die snelle vond ik niet prettig, dus kies ik voor de relaxte versie van 18 minuten. Nog steeds met tegenzin start ik met de sessie; ik betrap mijzelf erop dat ik een aantal keren op het scherm kijk hoe lang het nog duurt. Maar op een gegeven moment ga ik toch helemaal op in de oefeningen, en let ik niet meer op de tijd. Als het is afgelopen, voel ik mij wat beter. Direct daarna sta ik met wat energie onder de douche, en vergeet dit keer niet koud af te douchen. Het werkt! Ik bedenk mij wat ik vandaag ga doen. Mijn prioriteitenlijstje pas ik aan, en ik besluit om een aantal belangrijke dingen die gedaan moeten worden, apart op papier te gaan zetten. Deze belangrijke punten komen dan 1 voor 1 op mijn prioriteitenlijstje.

Ik ontvang een mailtje van een van de coaches van 7 Day Recharge, met de vraag hoe het gaat. Ik geef aan dat het qua eten wel goed gaat, behalve dat ik ontzettend veel trek heb de hele dag. Vermeld er ook bij dat dit alles met mij te maken heeft, en niets met deze dagen, want ik heb altijd trek.. En ook benoem ik mijn problemen met het stellen van prioriteiten. Ben benieuwd wat zij hierop gaat antwoorden…

Rond een uur of 17:00 uur doe ik mijn telefoon uit, en ga nog lekker tv kijken voor ik naar mijn Ashtanga yoga les ga. Mijn telefoon blijft die avond uit, en na de yoga is de tv ook niet meer aangegaan. Wat wel aanbleef, was mijn hoofd, mijn gedachten. De belangrijke punten apart op een papier zetten heb ik nog niet gedaan. Ik kan mijzelf er niet toe zetten. Eenmaal op bed, realiseer ik mij dat ik ben vergeten de hoogtepunten van de dag op te schrijven. Zucht… Ik denk even diep na;

1. Ben na ruim een maand weer naar yoga geweest. Wilde eigenlijk niet maar wel gegaan.

2. Samen opgestaan met puber en samen ontbeten.

3. ?????

Toen werd ik te moe om daarover na te denken, en viel raar genoeg heel snel in slaap. Op naar de donderdag!