Afhankelijk

Mijn moeder heeft mij geleerd om onafhankelijk te worden en te zijn. Als kind kreeg ik altijd te horen: “Je diploma is je eerste man!” Dit heb ik altijd in mijn oren geknoopt. Ik heb een aantal opleidingen gevolgd, kreeg een goede baan in het onderwijs met op een gegeven moment vast contract, dus een vast inkomen. Al ben ik nu bijna niet meer in dienst van mijn werkgever in het onderwijs, ben ik wel al jaren financieel zelfstandig. Heb een appartementje gekocht, en buiten mijn hypotheek, geen schulden. Ook geniet ik ervan om heerlijk alleen te zijn; ik hoef niet speciaal iemand om mij heen te hebben, om het naar mijn zin te hebben. Maar toch… is er iets waarin ik mij wel afhankelijk opstelde, en af en toe nog steeds…

Zelf heb ik ervaring in het onderwijs; als docent en docent-coach. Ik dacht dat ik alleen daar expert in was. Toen ik besloot niet meer terug te keren naar mijn werkplek in het onderwijs, ging ik achter elkaar allerlei workshops doen en evenementen bezoeken. Als ik hierop terug kijk, deed ik echt een “overkill” aan workshops doen en evenementen bezoeken.  Ik wilde zoveel mogelijk kennis vergaren en nieuwe ervaringen opdoen. Daar is op zich niets mis mee, maar wel als je alleen maar hier mee bezig bent. Dus met kennis van buitenaf te halen. Bij mij zat er, zoals heel vaak, geen rem op, maar keek ik ook niet zo kritisch naar de workshops die ik volgde. Na een tijdje merkte ik, en weet ik nu, dat ik zelf nog veel meer in mijn mars heb dan ik dacht! Ik stelde mij afhankelijk op van de kennis van anderen; door heel veel workshops te doen en evenementen te bezoeken. En weet je? In plaats van dat ik daar zekerder door zou “moeten” worden, want ik deed kennis op, werd ik juist steeds onzekerder! Tot ik meedeed aan een groepsprogramma van Mariëlla, toen kwam er een ommekeer.

Door het groepsprogramma “Weten wat je echt wilt in je carrière”, van  carrièrecoach, Mariëlla Vink van Myndz, begon ik te ontdekken dat ik talenten bezat. En best veel! Daarna heb ik een individueel traject bij haar gevolgd, en is dit alleen maar sterker tot uiting gekomen. Het resultaat? Ten eerste keer ik nu eerst en vaker in mijzelf. Ik ben nu ontzettend kritisch geworden naar wat voor soort workshops en evenementen ik ga. Nog steeds bezoek ik er regelmatig een, maar nu kies ik er bewust voor. Heeft het mij iets te bieden? Is het een goede aanvulling?

Nu heb ik hierboven een voorbeeld gegeven met het bezoeken van workshops en evenementen. Maar je kunt dit naar alle gebieden doortrekken; wordt je bewust van de kennis die je al in huis hebt! Zo ook als je bijvoorbeeld een coach of psycholoog krijgt toegewezen; heb je het idee dat je niets leert van diegene? Is er geen klik? Dan is dat vaak ook zo! Je mag om hulp vragen, en deze accepteren, maar je hoeft je absoluut niet van iedereen afhankelijk op te stellen, waarvan jij denkt dat diegene alle wijsheid in pacht heeft. Dat is gewoonweg niet zo!

 

Als je dit zo hebt gelezen; stel jij je wel eens afhankelijk op van een ander? Omdat je denkt dat een ander het beter weet? Ik ben erg benieuwd! Stuur mij gerust een berichtje!

 

Tot volgende week woensdag!

 

Liefs, Karin

Advertenties

Energie!

“Ik heb energie voor 2!” zul je mij nooit horen zeggen. Er wordt gezegd “zeg nooit nooit”, maar in dit geval ben ik er behoorlijk zeker van dat ik dit voorlopig niet ga zeggen. Door mijn burn-out heb ik roofbouw op mijn lichaam gepleegd, dat is geen mysterie of geheim. Alleen heb ik iets ernstig onderschat; het herstel hiervan. Als je verschillende onderzoeken erop naslaat, lees je dat je nooit meer op het oude niveau komt. Dat heeft mij een ontzettende lange tijd gefrustreerd. En heel eerlijk; af en toe nog steeds! Als iemand tegen mij zegt dat ik rustig aan moet doen, wil ik gillen… Heel erg hard! Maar wat is ‘rustig aan’? Is rustig aan, stil op de bank of op je bed blijven liggen?

Je lichaam heeft na een burn-out rust nodig. Maar wat ik vergat, was dat je geest ook rust nodig heeft. Als je beiden geen rust geeft, blijf je dus moe! Na het eerste 1,5 jaar van mijn burn-out was ik wel een soort van uitgeslapen… Dag en nacht kon ik die eerste periode slapen. Maar op een gegeven moment krijg je wat meer energie, zowel lichamelijk als geestelijk. Je kunt weer wat meer doen op een dag, en je krijgt weer zin in allerlei activiteiten. En daar schuilt bij mij, maar ook bij anderen, het gevaar; ik weet geen maat te houden… Vandaar die burn-out natuurlijk. Dus zodra ik wat energie heb ga ik er als een raket vandoor. Met alle gevolgen van dien; na een paar dagen ben ik dan een aantal dagen kotsmisselijk van vermoeidheid. En dan was ik weer gefrustreerd, want ik kon niet doen wat ik wilde, en voelde mij een loser. Af en toe heb ik dat gevoel nog steeds, maar dat hoort erbij.

Sinds enige tijd volg ik het VIP coachingstraject bij Fitgirls.nl; daarin leer ik onder andere beter voor mijzelf te zorgen en nog bewuster en liever voor mijzelf te zijn. In een coachingsgesprek met Dani Jasarevic, vertelde Dani mij over “de Lepeltjestheorie”. Even kort: Je hebt op een dag 12 lepels te verdelen over de verschillende activiteiten die je die dag doet. Iedere activiteit kost een of meerdere lepels. Die lepels moet je zien als energie. Als je een erg drukke dag hebt, kan het dus zijn dat je 17 lepels hebt gebruikt. Dat betekent dat je de dag erna maar 7 lepels te verdelen hebt! Er ging letterlijk een hele wereld voor mij open! Tip: Google op “lepeltjestheorie” om hier meer over te lezen. Het wordt voornamelijk gebruikt voor/door mensen met hersenletsel, maar ook mensen die een burn-out hebben (gehad) of om een andere reden laag in hun energie zitten, kunnen dit gebruiken!

Natuurlijk gaat dit met vallen en opstaan. Want… hoeveel lepels is bv. het doen van de was? Of stofzuigen? Of je werk? Dat is even puzzelen, maar dat maakt niet uit! Zoals ik al vaker “zeg”; zie het als een spel! Enthousiast als ik was (en ben!) vertelde ik over de lepeltjestheorie aan mijn psychotherapeut. Die vond het ook een goede manier om mijn energie te verdelen, alleen was er een maar.. “Karin? Maar jij gaat dus uit van 12 lepels per dag?” Ik; “Ja!” Psychotherapeut: “WAHAHAHAHAHAHA! Dat dacht ik al! Karin, begin jij maar met 5! Jij hebt hooguit 5 lepels per dag te besteden!” Ik: “Uuuhm…waarom?” Psychotherapeut: “Mensen met GGZ-diagnoses hebben minder energie te besteden dan mensen zonder. En je gebruikt ook nog eens anti-depressiva! Dat moet je echt serieus nemen en niet onderschatten!”

Ok.. Nu kon ik 2 kanten opgaan met mijn gedachten na dit advies. De negatieve kant: WTF?! Dan kan ik helemaal niets meer betekenen voor een ander, terwijl ik dat zo graag wil! Ik kan he-le-maal niets meer! Alleen maar liggen op de bank en veel ijs eten! Tegenwoordig denk ik gelukkig anders; Ok! Dat betekent dat ik mij nog meer moet focussen op wat ik echt belangrijk vind! Ja ja daar komt ie weer; keuzes maken! Al heb ik minder energie dan de “gemiddelde mens”, dat wil niet zeggen dat ik minder van waarde ben. Of dat ik minder te geven heb aan de wereld. Nee! Het betekent voor mij dat ik nu juist nog meer van waarde ben voor mijzelf en voor een ander, omdat ik mij precies richt op wat ik belangrijk vind! En daar heb ik voldoende energie voor!

 

Hoe zit het met jullie energie? Hoe verdelen jullie je energie op een dag? Zijn jullie daar bewust mee bezig? Ik ben erg benieuwd; laat het mij weten!

 

Tot over 2 weken!

 

Liefs, Karin

N.I.V.E.A.

Nivea. Of ik die lekker ruikende crème bedoel? Nee. Een vriendin van mij zei eens tegen mij: “Oh jee, daar heb je Karin weer met haar potje Nivea!” Wat zij daarmee bedoelde: Niet Invullen Voor Een Ander.

Doen jullie dat wel eens; je leest een appje, een e-mail of iemand zegt iets tegen je. Je leest/ hoort de woorden, maar in je hoofd maak je er iets anders van. Je denkt er het “jouwe van”. Daar was ik de afgelopen jaren echt een MASTER in! Door negatieve ervaringen (afwijzingen bv) of zelfs traumatische ervaringen, kun je opmerkingen anders interpreteren, anders invullen. Oftewel; invullen voor een ander! Het lastige hiervan is, dat als je invult voor een ander, dit bijna altijd negatief is. Af en toe betrap ik mijzelf er nog op. Hoe dit bij mij werkte? Voorbeeld: Een sociotherapeut zou eens bij mij op huisbezoek komen (dit is standaard bij MBT-therapie). Tijdens een groepssessie vertelde zij dat zij plannen had om naar een andere afdeling te gaan. Het eerste dat ik vroeg: “Ok, maar kom jij dan nog bij mij op huisbezoek?” Sociotherapeut: “Daar moet ik nog even over nadenken.” Toen kwam mijn potje Niveau in beeld… Ik vulde dat in als: “NEE, IK KOM NIET MEER.” Dus mijn gedachte was direct; “Weet je wat? Ik zal het jou makkelijk maken! Je hoeft helemaal niet meer na te denken hierover. Jij MAG niet eens meer bij mij op huisbezoek komen!”

Als ik dit zo terug lees denk ik; Wauw Karin, echt kinderachtig… Maar dit is een van de beschermingstechnieken die ik mij eigen heb gemaakt. Had ik het gevoel dat iemand mij afwees? Dan kon je direct een grote FUCK YOU van mij krijgen, en wilde ik niets meer met jou te maken hebben. Je begrijpt… op een gegeven moment blijven er niet veel mensen meer over. Maar dat interesseerde mij niet; mijn hele leven werd ik al op mijzelf teruggeworpen. Dus ik was ervan overtuigd dat ik niemand nodig had!

Ik zag altijd het slechte van de mens in. Mijn psychotherapeut zei toen: “Maar Karin, niet iedereen is zoals de nare mensen uit jouw verleden. Echt niet.” Ik begreep wel wat hij zei, maar zoals altijd, voelde ik het nog niet. Ik was nog niet helemaal overtuigd.” Mijn psychotherapeut gaf mij de volgende opdracht; “Als je het gevoel hebt dat je wordt afgewezen door iemand, probeer dan je middelvinger in je zak te houden, en vraag en bespreek dit met de boodschapper.” Nou… dat heeft even geduurd voordat ik dit ging doen! Want het wegsturen van mensen uit mijn leven, zat zo diepgeworteld in mijn systeem! Dat krijg je er niet zomaar even uit.

Met behoorlijke weerstand deed zich weer een situatie voor. Ik had ergens een afspraak, voor een werkstage, maar toen ik daar aankwam, wist letterlijk niemand van mijn afspraak af. Dit betekent bij mij direct; kortsluiting in mijn bovenkamer! Deze mensen zouden mij NOOIT meer zien! FUCK OFF! Ik stuurde een appje naar een vriendin (via haar kon ik daar die werkstage doen); “Hey E! Ik ben net daar geweest, nou niemand wist van mijn komst af! Dusse.. bedankt voor deze kans, maar ik zoek ergens anders wel een werkstage!” Ik was er direct he-le-maal klaar mee! Die goede vriendin, die al mijn nukkigheden en eigenaardigheden kent, belde mij direct op: “Uuuhm Karin? Kun je even uit je emotie komen?” Ik: “Wat?! Ben je gek geworden! Ik ben pissed-off!” Gelach aan de andere kant… “Ik ga uitzoeken wat er is gebeurd, ok?” Ik: “Doe wat je niet laten kunt, maar ik ga daar NOOIT meer naartoe!”

Nadat ik was afgekoeld (na een paar dagen!), werd ik gebeld door een van de mensen van die werklocatie. Of ik met haar in gesprek wilde over wat er was gebeurd. Ik dacht weer aan de woorden van de psychotherapeut: “Ga in gesprek!” Met volle tegenzin ben ik daar op gesprek gegaan. Tot mijn verbazing lukte het mij om naar het verhaal van de medewerker te luisteren. En was ik ook in staat om mijn gevoel van afwijzing met haar te bespreken. Wauw! Zo kon het dus ook! Ik ben daar trouwens niet meer gaan werken; dat ging mij toen net een brug te ver…

Steeds vaker ging ik dit toepassen; in gesprek gaan met een ander als een boodschap bij mij negatief binnenkwam. Na ieder gesprek voelde ik een opluchting; ik had mij uitgesproken, en ik had naar het verhaal van de ander geluisterd! Dus dat doe ik nu altijd; checken hoe de ander, de boodschapper een bericht bedoelt.

 

Hoe doen jullie dit? Houden jullie van een flinke pot Nivea? Hoe gaan jullie om met berichten die negatief bij jullie overkomen? Ik hoor het graag van jullie. Stuur mij gerust een berichtje!

 

Tot volgende week woensdag!

 

Liefs, Karin

Voor jezelf kiezen 2

“Ja hallo?! Je moet gewoon voor jezelf kiezen!” Dit is denk ik wel 1000 keer tegen mij gezegd. En iedere keer dacht ik: ja, ok… maar hoe dan?? Waarom ik het niet wist? Omdat ik toen totaal niet met mijzelf bezig was, maar altijd met een ander. Ik zag niet wat ik waard was, hield niet van mijzelf. Als dat zo is, is het ontzettend lastig om voor jezelf te kiezen. Want tja… als je jezelf niet kent, niet van jezelf houdt, niet weet wat je waard bent.. Waar kies je dan voor? Juist! Niets! Want je hebt geen idee!

Toen ik net een jaar in mijn burn-out zat, kreeg ik een consulent van een re-integratiebureau toegewezen. Daarbij kreeg ik allerlei formulieren, om “mij in kaart te kunnen brengen, mij beter te leren kennen.” Op een van de formulieren moest ik mijn talenten invullen. Ik keek een aantal keren opnieuw naar het formulier, en barstte toen in huilen uit. Mijn talenten? Ik zat nu een jaar thuis, sliep meer dan dat ik wakker was, douchen was al een opgave. En dan moest ik nu mijn talenten op gaan schrijven? Zijn ze helemaal gek geworden?! Ik besprak het met de consulent van het re-integratiebureau. Die gaf mij een tip, die voor mij goed werkte; “Vraag aan collega’s wat voor talenten zij in jou zien.” Heel voorzichtig appte ik een aantal collega’s, en al heel snel kreeg ik een behoorlijke lijst van hun door. Dit voelde fijn, maar tegelijkertijd voelde ik het ook niet echt. Want tja..ik zat NU thuis, lekker zielig te wezen!

Hoe ik mijn talenten heb (her)ontdekt? Dit kwam pas nadat ik langzaamaan weer een beetje begon te herstellen van mijn burn-out. Ik startte met een werkstage (om weer in een werkritme te komen) bij het Leger des Heils, en met vrijwilligerswerk bij stiltecafé Adem Inn. Door het uitvoeren van verschillende werkzaamheden kwam ik er (weer) achter wat mijn talenten zijn, en heb zelfs een aantal nieuwe ontdekt! Ook de coaching van Mariëlla, @carrierecoach_myndz, hebben mij hierin geholpen.

Een voorbeeld om een duidelijk verschil aan te geven: Ruim een jaar geleden, gaf ik aan bij mijn consulente van het re-integratiebureau dat ik iets voor mijzelf wilde beginnen. Ik had geen idee wat, “ja iets met coaching”, maar had verder geen idee. Mijn consulente zei toen: “Nou dat vind ik helemaal geen goed idee om voor jezelf te beginnen! Dat is hard werken hoor, daar moet je echt niet aan beginnen! We gaan gewoon kijken naar een baan bij een werkgever.” Ik was hier helemaal niet blij mee, maar kon haar eigenlijk ook niet overtuigen van mijn idee..

Vanochtend, voor ik deze blog typte, had ik weer mijn consulente aan de telefoon. Zij gaat mij weer begeleiden, maar nu vanuit het UWV. Ik zei tegen haar: ” Ik ga een eigen bedrijf opzetten. Vrouwen met GGZ-problematiek ga ik helpen weer terug te keren naar de basis; naar henzelf!” Ook vertelde ik van de gespreksleiderstraining bij Women.Inc, het coachingsprogramma bij Fitgirls, en nog een aantal acties. Ik sloot af met: “Ik weet dat jij het niets vindt, ik zal doen wat jij zegt voor het traject, maar dat eigen bedrijf komt er!” Consulente: “Wil je als ZZP-er aan de slag?” Ik: “Ja!” Consulente (hardop lachend): “Ik ga jou helpen, met oog voor jezelf, weer aan het werk te kunnen gaan. En als jij een eigen bedrijf wilt, dan steun ik jou daarin.”

Ik was even met stomheid geslagen… Wat?! En toen realiseerde ik mij: ik weet wat ik waard ben, en daarom hoef ik niet eens moeite te doen om een ander te overtuigen! Ik had en heb voor mijzelf gekozen!

Weten jullie wat je talenten zijn? Wat jij waard bent? Ik hoor het graag van jullie.

 

Tot volgende week woensdag!

 

Liefs, Karin

 

 

Hoe ik van mijzelf ben gaan houden

Zo hey! Vorig week heb ik jullie beloofd om vandaag uitgebreid te gaan schrijven over hoe ik van mijzelf ben gaan houden. Nu ik mijn laptop op schoot heb, en er daadwerkelijk aan ga beginnen, merk ik dat ik het ook doodeng vind! Waarom? Ten eerste; ik ben al heel ver in het proces, maar ben er nog niet. En waar is “er”? Ten tweede; ik wil jullie absoluut niet het gevoel geven dat dit proces makkelijk was en is! Maar ik weet ook dat het van jezelf gaan houden ALTIJD mogelijk is! Volgen jullie mij nog? Ik hoop het!

De vorige keer bedacht ik om dit proces in één blog te schrijven. Alleen weet ik nu al dat dit mij niet gaat lukken.. Vooral omdat ik ook met mijzelf heb afgesproken om mijn blogs niet meer al te lang te maken. Ik wil mijn blogs kort en overzichtelijk houden. Omdat dit een proces is wat nog steeds gaande is, en erg leeft onder veel mensen, zal ik steeds op dit onderwerp terug gaan komen; “Hoe kun je van jezelf gaan houden?”. In deze blog, ga ik een deel van mijn reis hierin met jullie delen. Deal?

In mijn vorige blog, gaf ik het voorbeeld van dat zuurstofmasker in het vliegtuig. Weten jullie nog? Als er gevaar is; eerst zelf het zuurstofmasker opzetten, en dan kun je voor anderen zorgen/anderen helpen. Toen ik dit voor het eerst hoorde dacht ik: jaaaa!! Maar heel eerlijk; ik voelde het niet.. Want ik had eerder nog nooit eerst voor mijzelf gezorgd. Laat staan van mijzelf houden. Van kleins af aan wilde ik altijd aardig gevonden worden, en deed ik altijd wat de ander wilde, om “vrienden” te blijven. Ok ok Karin; erg leuk om dit te lezen, maar hoe is dat proces nu in gang gezet? Hoe ben je van jezelf gaan houden?

Het van jezelf houden, en goed voor jezelf zorgen.  Die 2 dingen zijn voor mij onlosmakelijk met elkaar verbonden. Tijdens mijn burn-out, ben ik ontzettend vaak woedend geweest op mijn lichaam. Want ik vond het verschrikkelijk dat ik niet meer die 60 uur per week kon werken, wat ik deed voor ik instortte. Sterker nog; ik heb de eerste paar maanden bijna niet meer kunnen staan op mijn benen. Zo verzwakt was ik. En koppig als ik ben, deed ik het volgende; vechten tegen de ontzettende vermoeidheid in mijn lichaam.  Je begrijp het al; dit was niet een erg goede methode… Ik werd steeds zieker en zwakker, en kreeg allerlei kwaaltjes. Dit heeft ruim 1,5 jaar geduurd. Toen werd ik het vechten moe, ik kon niet meer. Dus gaf ik mij noodgedwongen over aan mijn lichaam. Dat ging met vallen en op staan, want omdat ik mij “ineens” gewonnen gaf, gaf ik mijn lichaam de ruimte, en daardoor werd ik eerst nog zieker. Weer half jaar later; dus inmiddels 2 jaar verder, begon ik te merken dat ik wat meer energie kreeg. En mij wat beter begon te voelen. Als ik dit nu terug lees, en eraan terug denk, moet ik hier enorm om lachen. Waarom 1,5 gevochten? Maar zo werkt dit blijkbaar bij mij; ik moet eerst vol op mijn bek gaan. Dan sta ik weer op en ga verder.

Ik begon mij beter te voelen! Ik kreeg langzaamaan weer wat meer energie, en… ik merkte dat mijn geheugen en concentratie weer wat beter werd! Toen viel het kwartje bij mij. Dus wacht.. als ik naar mijn lichaam luister, en hier goed voor zorg dan reageert mijn lichaam hier goed op! Nu wil ik hier wel een kanttekening blij plaatsen; ik ben nog steeds niet op mijn oude niveau. Zojuist heb ik een middagdutje gedaan van 3 uur… Mijn verhaal is geen succesverhaal in die zin van; IK WAS BINNEN EEN PAAR MAANDEN WEER OP MIJN OUDE NIVEAU! Nee… want de realiteit is, is dat ik een enorme roofbouw op mijn lichaam heb gepleegd. Ik heb letterlijk dingen stukgemaakt in mijn lichaam. Nu functioneer ik op een ander niveau. En dat vond ik eerst erg moeilijk, maar ben het gaandeweg steeds meer aan het accepteren. Acceptatie… dat is ook best een dingetje.. (lees: BIG DEAL!). Het functioneren op dit nieuwe niveau is voor mij veel waardevoller, dieper. Ik begin steeds meer te voelen, en bewuster te leven.  En dat is eng, maar ook zo mooi en intens. Ik begin te houden van dit niveau…

 

Herkennen jullie je hierin? Of juist helemaal niet? Heb je vragen? Laat het mij weten! Zoals ik al eerder in deze blog aangaf; ik ga vaker op dit onderwerp en proces terugkomen.

Tot volgende week woensdag!

 

Liefs, Karin

 

 

Voor jezelf kiezen

Durf jij voor jezelf te kiezen? Maar echt voor jezelf te kiezen? Heel eerlijk: lange tijd heb ik daar helemaal niet over nagedacht. En dan bedoel ik een jaartje of 40… Als kind wilde ik altijd aardig gevonden worden, en deed ik altijd wat de ander (vriendinnetjes) wilde.  Op een gegeven moment werd ik moeder, en draaide alles om mijn dochter. En mijn werk; want er moest ook geld verdient worden als alleenstaande moeder! Nu heb ik ook nog eens een dochter met ‘special needs’, waar extra zorg naartoe gaat.  Nooit heb ik bij mijzelf stil gestaan. Totdat ik het volgende voorbeeld kreeg,velen van jullie zullen dit voorbeeld wel kennen; het zuurstofmasker in het vliegtuig, die jij eerst op moet doen, en dan bij je kind(eren) of anderen. Als je niet eerst voor jezelf zorgt en kiest, kun je niet voor een ander zorgen. Toen dacht ik: “JAAAAAAAA, dat is helemaal waar!” Op dat moment besefte ik dat het belangrijk was om eerst voor mijzelf te kiezen! Eenmaal thuis dacht ik; “Ok.. maar hoe ga ik dat in Godsnaam doen?”

Want ik was al zolang voor een ander, en met een ander bezig geweest, dat ik mijzelf was kwijtgeraakt. Waar moest ik beginnen? Ik wist niet eens wat ik leuk vond, had niet echt hobby’s. Door onder andere mijn burn-out, heb ik noodgedwongen langzaamaan geleerd om voor mijzelf te kiezen. Hoe? Ik werd bijvoorbeeld, en nog steeds, gedwongen, en heb nu geleerd om naar mijn lichaam te luisteren. Na veel frustratie en boosheid op mijn lichaam, die maar niet mee wilde werken (vond ik), begon ik anders naar mijn lichaam te kijken. Ik werd dankbaar voor het feit dat ik nog in leven was, en dat mijn lichaam nog redelijk gezond was, ondanks het feit dat ik een enorme roofbouw op mijn lichaam had gepleegd! Vanaf dat moment ging ik beter voor mijzelf zorgen. En nu, na ruim 2 jaar kan ik zeggen dat ik van mijn lichaam en mijzelf ben gaan houden.

Ik ben ervan overtuigd dat dit de basis is, die nodig is om voor jezelf te kiezen; van jezelf houden. Als je van jezelf houdt, vind je je zelf waard om keuzes te maken die voor jou belangrijk zijn. Dan doe je de dingen die goed zijn voor jou. En uiteindelijk kun je dit met anderen delen; je liefde en talenten.

Wil je weten hoe dit proces is verlopen? Het van mijzelf gaan houden, en uiteindelijk voor mijzelf gaan kiezen? In de volgende blog, ga ik het hier uitgebreid over hebben. Want dit is zo’n mooie reis voor mij geweest, en is het nu nog! Dat wil ik graag met jou delen! En dat gun ik jou ook! Tot volgende week woensdag!

Heb je tussendoor vragen/opmerkingen? Stuur mij gerust een berichtje!

 

 

Liefs, Karin

 

 

 

Help! Overprikkeld!

En ja hoor, daar was die weer! “Mevrouwtje Overprikkel” was weer eens op bezoek. Ik had een ontzettende leuke week achter de rug. En op zaterdagavond werd ik erdoor overvallen; allerlei op elkaar volgende emoties, een enorme onrust, maar ook ontzettend moe. Omdat ik zo onrustig was, kreeg ik het niet voor elkaar om goed na te kunnen denken. Totdat ik in bad was geweest, en weer enigszins kon nadenken; “Oooooow ik ben “gewoon” overprikkeld!”

Nadat ik mij dat realiseerde en enigszins rustig kon nadenken, liet ik de afgelopen week weer de revue passeren. Wat had ik precies gedaan? Ik keek in mijn agenda en zag dat ik behoorlijk wat afspraken had gehad, en daarnaast ook nog gewerkt en therapie gevolgd. Oeps! Dat was best veel… Alleen was het niet zozeer de hoeveelheid, maar ging het erom hoeveel rust ik tussendoor had genomen…

Nou.. ik kan jullie vertellen, dat had ik snel bedacht. Het antwoord was: te weinig! En niet op de juiste manier. Ik dacht serieus dat het zitten op de bank met de tv aan, voldoende was om uit te rusten. Niet dus. Ondanks dat je op de bank zit, rust je wel lichamelijk enigszins uit, maar de prikkels gaan door via de tv/telefoon, enz.  Dus geestelijk ben je nog oververmoeid, en dan komt uiteindelijk “Mevrouw Overprikkeling” om de hoek kijken, uiteraard schreeuwend: “HAAI KARIN!!! BEN JE WEER LEKKER BEZIG GEWEEST AFGELOPEN WEEK?!” Zucht…

Het blijft bij mij een proces van “trial and error”; het gaat een tijdje goed, en dan loop ik weer even tegen de lamp aan. Daar is niets mis mee, want zo leer je. Een van mijn valkuilen is, is dat ik echt bijna alles leuk vind, en kiezen is dan lastig. Na zo’n “error” moment, ga ik altijd even met mijzelf in gesprek: Wat heb ik gedaan? Wat had ik anders kunnen doen? Hoe ga ik het een volgende keer doen? Dat laatste ga ik met jullie delen!

 

  • Aan het begin en aan het einde van iedere dag neem ik een moment totale stilte. Wat voel ik? ; vermoeidheid, angst, enz.
  • Waar heb ik die dag behoefte aan? Natuurlijk zijn er dingen die moeten, daar kun je niet omheen. Maar daarnaast blijft er voldoende tijd over om iets te doen, waar je die dag behoefte aan hebt. Een korte wandeling, yogales, enz. Zeggen dat je geen tijd hebt, bestaat niet; het ligt er echt aan hoe je je prioriteiten stelt. Uiteraard is het wel een stuk lastiger als je een klein kind hebt, maar er zijn altijd mogelijkheden.

 

Zelf ben ik GEK op plannen; voor mijzelf en voor anderen.  Heb jij overzicht, en de regie over jouw week? Eigenlijk over jouw leven? Lijkt het je leuk om een keer met mij af te spreken? Dan kunnen we samen naar de invulling van jouw week kijken! Uiteraard onder het genot van een kop thee/ koffie en een stukje gebak…

 

Je kunt mij vrijblijvend een berichtje sturen via een berichtje hieronder, of via een dm op Instagram. Tot volgende week woensdag!

 

 

Liefs, Karin Lees verder “Help! Overprikkeld!”